I SA/Bk 495/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu pełnomocnika skarżącego wobec postanowienia referendarza sądowego z dnia 06 maja 2010 r. oddalającego wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...]. września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu E. M. kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/BK 495/09, tut. Sąd oddalił skargę W. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] (k.46). Postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał skarżącemu prawo pomocy zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego (k.80). Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła dla W. P. jako pełnomocnika z urzędu radcę prawnego E. M. (k.91). W dniu 29 kwietnia 2010 r., wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, wpłynął do tut. Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej (k.95 – 101). Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek radcy prawnego E. M. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (k.103). Od powyższego postanowienia sprzeciw złożył pełnomocnik skarżącego załączając do niego oświadczenie, iż żadne opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części (k.109 – 111). Wobec wniesienia sprzeciwu od w/w postanowienia wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Biorąc pod uwagę, iż pełnomocnik skarżącego załączył do sprzeciwu wymagane oświadczenie wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia, Sąd uznał, że przesłanki do przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zostały spełnione, co uzasadnia przyznanie pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazać w tym miejscu należy, iż zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia). W świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 180 zł netto (240 zł x 75%). Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (22 %), co w konsekwencji daje kwotę 219,60 zł. Z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, orzekł jak w sentencji.