I SA/Bk 5/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [..] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w Ł. o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). W dniu 19.04.2005 r. Pan B. D., zwany dalej Skarżącym, złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniosek o przyznanie płatności pośrednich do gruntów rolnych i przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W dniu 23.03.2006 r. do Biura Powiatowego w Ł. wpłynęła informacja Kierownika Biura Powiatowego z O. M. o pojawieniu się konfliktu krzyżowego, tzn. działki rolne - położone na działkach ewidencyjnych nr 48, 85, 82 obręb L. M. oraz na działce nr 49/2 obręb A. T. - zostały zgłoszone do płatności bezpośrednich przez innego producenta rolnego. Pan B. D., poinformowany wcześniej o zaistniałych nieprawidłowościach, w dniu 05.04.2006 r. złożył oświadczenie, że w/w działki w 2005 r. użytkował osobiście. Po zapoznaniu się z dowodami w sprawie, w tym dowodami przekazanymi przez Kierownika Biura Powiatowego w O. M., włączonymi dnia 25.08.2006 r. Kierownik Biura Powiatowego w Ł. wydał decyzję odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych). Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na braki formalne. Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji, po uprzednim przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, w celu ustalenia posiadacza spornych działek w 2005 r., decyzją z dnia 25.05.2007 r. odmówił Skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 oraz nałożył sankcje (potrącenia) w kwocie 2724,47 zł. Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy decyzją z dnia 06.07.2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40), płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują producentowi rolnemu na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego (przesłuchanie świadków) wykazało, że posiadaczem spornych działek w roku 2005, nie był Pan B. D. (strona 3 uzasadnienia decyzji, karta 10 akt adm.). Wobec spójności zeznań świadków organ odwoławczy nie dał wiary oświadczeniom Skarżącego, z których wynikało, że użytkował sporne działki w 2005 roku, aż do zebrania plonów. W związku z powyższym, powierzchnie działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o nr 48, 82, 85,49/2 organy administracyjne potraktowały jako powierzchnię zawyżoną. Zgodnie z art. 138 Rozporządzeniem Komisji 1973/2004 z 29 października 2004 r., w przypadku wykrycia w kontroli administracyjnej rozbieżności pomiędzy zadeklarowaną, a rzeczywistą powierzchnią działki, nakłada się sankcje związane z przekroczeniem powierzchni wnioskowanej dla jednolitej płatności obszarowej jeżeli stwierdzona różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią faktyczną (w rozumieniu artykułu 2 punkt 22 Rozporządzenia Komisji Nr 796/2004) wynosi więcej niż 3%, ale nie więcej niż 30% ustalonej powierzchni faktycznej, kwota która ma być przyznana w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej zostanie zmniejszona w rozpatrywanym roku o dwukrotną wartość przypadającą na stwierdzoną różnicę powierzchni. Jeżeli natomiast ta różnica przekracza 30 % wyznaczonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50%, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem zadeklarowanym a wyznaczonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Z uwagi na to, że w sprawie, różnica wyniosła więcej niż 50% organy administracyjne odmówiły przyznania jednolitej płatności obszarowej i naliczył kwotę potrąceń. Od decyzji ostatecznej Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że została wydana w oparciu o fałszywe zeznania świadków złożone podczas rozprawy administracyjnej oraz na podstawie argumentacji N. C. S., właścicielki spornych gruntów, która wprowadziła w błąd Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko i argumentację przedstawioną w decyzji odwoławczej. W dniu 4 lutego 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku odpowiedź Skarżącego na odpowiedź organu na skargę, sporządzona przez pełnomocnika. W piśmie tym podniesiono, iż Skarżący użytkował przedmiotowe działki podczas nieobecności teściowej w kraju tj. do kwietnia 2005 roku. Na grunty te poczynił nakłady w postaci zasiewu zbóż ozimych jesienią 2004 roku, które zalicza się według przyjętych zasad na poczet nakładów poczynionych w roku następnym tj. 2005. Skarżący wykonywał wszystkie te prace, gdyż ze względu na "układ" z teściową – N. S. - zobowiązał się do dokonywania na jej polach prac związanych z uprawą ziemi. Zeznania z dnia 28.06.2006 r. mówią o ustnym pozwoleniu N. S. W opinii pełnomocnika zeznania świadków, nie potwierdzają wykonania przez B. D. w/w prac, ale też im nie zaprzeczają. Ponadto zeznania świadków są sprzeczne z doświadczeniem życiowym, co składnia do stwierdzeń, że służą zatajeniu prawdy. Nieprawdopodobnym – w opinii pełnomocnika jest fakt, że żaden z najbliższych sąsiadów nie zauważył, kto w przeciągu pół roku tj. od jesieni 2004 roku do wiosny 2005 roku uprawiał działki należące do N. S., a w szczególności, kto je przygotował do siewu i obsiał mieszanką. Prace te są według pełnomocnika nakładami poczynionymi na te grunty, co skłania do stwierdzeń, że Skarżący wykonał prace służące poprawnemu gospodarowaniu tymi gruntami, a w wyniku okoliczności, których nie mógł przywidzieć zebranie plonów z tychże działek przez niego stało się niemożliwe. Składając wniosek dnia 19.04.2005 r. nie mógł przewidzieć sytuacji, że zebranie plonów i dalsze gospodarowanie gruntami zostanie mu uniemożliwione. Nie mógł też przewidzieć, że teściowa która do lata 2005 r. nie uczyniła żadnych nakładów na w/w grunty złoży wnioski o przyznanie dopłat bezpośrednich. Mimo faktu, że Skarżący nie jest właścicielem tych gruntów, jednak między teściową a zięciem została zawarta ustna umowa, w której pan B. D. zobowiązał się do uprawiania gruntów N. S. Pani N. S. w swoich zeznaniach z dnia 28.06.2006 r. wskazała, że w 2004 roku nie przebywała w kraju, a powróciła dopiero na wiosnę 2005 roku. Nie przeczy też faktowi, że jesienią 2004 roku Pan B. D. posiał żyto. Zeznania Pani N. S. i pana B. D. nie kłócą się ze sobą. Według pełnomocnika w niniejszej sprawie mimo, że organ podjął się przeprowadzenia postępowania to nie rozpatrzył i nie ocenił w sposób należyty i wyczerpujący całości materiału dowodowego, pominął między innymi ustalenie takich faktów jak data powrotu N. S. do kraju, nie wziął też pod uwagę faktu dokonania nakładów na w/w grunty oraz faktu, że zasianie zboża ozimego według przyjętych reguł zalicza się na poczet nakładów w roku następnym. Skarżący wystąpił z wnioskiem, gdyż to on zasiał przedmiotowe pola, co nie kłóci się z przewidzianą prawem możliwością występowania z wnioskiem przez użytkownika, był on ponadto w dobrej wierze, toteż w chwili składania wniosku nie dopuścił się on żadnego przekłamania. Dlatego też według pełnomocnika sankcje nałożone na Skarżącego są zbyt surowe jak na dane okoliczności, gdyż działał on w dobrej wierze. Wskazano również, iż Pani N. S. nie była uprawniona do składania wniosku, gdyż do lata 2005 roku, przez kilka lat wstecz nie użytkowała w/w gruntów, nie poczyniła też nakładów w roku 2005 r. Pełnomocnik wskazał ponadto, że oceniając cały materiał dowodowy orzekający organ winien był mieć także na uwadze fakt, że użytkował sporne te grunty od 2001 roku. Czyniąc ustalenia stanu faktycznego orzekający organ naruszył nie tylko zasadę wypływającą z art.7 k.p.a., ale też z art. 77 k.p.a. winien był bowiem w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak też procesowego, które miało bądź mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W przedmiotowej sprawie spór wiąże się z odpowiedzią na pytanie, czy Skarżący w 2005 r. był posiadaczem działek rolnych – położonych na działkach ewidencyjnych nr 48, 85, 82 obręb L. M. oraz na działce nr 49/2 obręb A. T. i w konsekwencji uprawnionym do otrzymania płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004, Nr 6, poz. 40 ze zm.) osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Jednakże warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (art. 2 ust. 2 ww. ustawy). Zastosowanie ww. przepisu prawa materialnego możliwe jest dopiero po ustalenia stanu faktycznego jaki zaistniał w danej sprawie. W opinii Sądu niezasadne są zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego w związku z ustaleniem przez te organy, iż Skarżący w 2005 r. nie był posiadaczem spornych gruntów. Jedną z głównych zasad postępowania administracyjnego jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Obowiązek ten ciążący na organach administracyjnych (art. 7 k.p.a.) i przejawia się w konieczności zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § k.p.a.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest na zasadzie legalności, tzn. dowodem w sprawie administracyjnej jest wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, o ile nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § k.p.a.). Należy przy tym wskazać na jeszcze inną, nie mniej ważną zasadę postępowania administracyjnego, a mianowicie zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy organ administracyjny ocenia na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia. Ocenie tej podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ administracyjny wnioski mają logiczne uzasadnienie. Całe natomiast postępowanie winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.), który to postulat tyczy się głównie kultury administrowania, w tym merytorycznej poprawności i staranności podejmowanych w tym postępowaniu działań. W ocenie Sądu, w zakresie w którym organy administracyjne ustaliły, iż Skarżący nie zajmował się w 2005 r. uprawą przedmiotowych gruntów i w konsekwencji nie był ich posiadaczem, nie nastąpiło uchybienie powyższym zasadom procedury administracyjnej. Niewątpliwie istotne znaczenie dla postępowania dowodowego miało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji rozprawy administracyjnej, w toku której dokonano szeregu czynności dowodowych. Organy administracyjne nie kwestionowały faktu, iż Skarżący wykonał określone prace na przedmiotowych działkach jesienią 2004 r. Fakt ten nie ma jednak znaczenia na uprawnienie Skarżącego do otrzymania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005. Z treści art. 2 ust 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru wynika, że warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (art. 2 ust. 2 ww. ustawy). Poniesienie kosztów w roku poprzednim jest zatem prawnie obojętne, przynajmniej jeżeli chodzi o kwestię uprawnienia do otrzymania przedmiotowego świadczenia. Ustalony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadków nie potwierdzają wykonania przez Skarżącego prac polowych na przedmiotowych działkach rolnych w 2005 r. Co więcej oświadczenia składane przez Skarżącego są w tej kwestii niespójne. Otóż w oświadczeniu z dnia 12.06.2006 r. Skarżący wskazał, iż przedmiotowe działki użytkował w roku 2005. Ponadto, co jest istotne, oświadczył również iż "z działek tych zszedłem jesienią 2005 r." Natomiast w kolejnym oświadczeniu (dokładna data nieczytelna) Skarżący wyjaśnił, że ziemie te użytkował aż do zebrania plonów (zbóż). Mając na uwadze powyższe oraz wyjaśnienia właścicielki przedmiotowych działek, która wskazała, iż uprawą w 2005 r. zajmowała się od kwietnia 2005 r. po powrocie z zagranicy, natomiast w okresie wcześniejszym uprawą zajmował się syn – J. S. (zeznanie N. S. z dnia 15 grudnia 2006 r.) zasadnie organy administracyjne orzekły o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 wraz z sankcjami w okresie trzech kolejnych lat kalendarzowych. W sprawie nie ma znaczenia to, że właścicielka spornych gruntów przebywała przez kilka lat wstecz poza granicami kraju oraz to, że od 2001 r. to Skarżący uprawiał sporną ziemię. Z treści powołanego już wcześniej art. 2 ust. 1 i 2 ww. ustawy wyraźnie wynika iż przesłanką uzyskania płatności jest bieżące posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych, tj. w dacie występowania z wnioskiem. Odnosząc się do kwestii surowości sankcji i kwestii dobrej wiary Skarżącego, Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż mamy tu do czynienia z sankcją prawnoadministracyjną. Otóż mający zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 2 Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18) stanowi, iż jeśli dla całkowitego ustalonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, zgodnie z tytułem IV rozdziały 6, 9 i 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia o więcej niż 30 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia zostanie cofnięta na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu wsparcia, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, lub w ramach dodatkowej kwoty pomocy ustanowionej w art. 12 tego rozporządzenia, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków, jakie złożył w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Z kolei zgodnie z art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U.UE.L.04.345.1) z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30 % stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30 % stwierdzonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę. Powołane przepisy ustanawiają odpowiedzialność finansowo - administracyjną, podmiotów występujących o uzyskanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Zastosowanie sankcji za naruszenie określonych w ustawie nakazów lub zakazów administracyjnych jest dopuszczalne w prawie administracyjnym, zaś ich realizacja następuje w postępowaniu administracyjnym. W przypadku odpowiedzialności określonej w ww. przepisach, sam fakt wadliwego zadeklarowania powierzchni gruntów, od której uzależniona jest wysokość świadczenia stanowi podstawę do zastosowania sankcji. Przepisy te wprowadzają zatem odpowiedzialność o charakterze obiektywnym. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach, zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Zaznaczyć jednakże należy, że pewien wyjątek od odpowiedzialności obiektywnej wprowadza art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003. Wyjątki te nawiązują do siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. Okoliczności te jednak w sprawie nie zaistniały. Należy również zwrócić uwagę na to, że przedmiotem postępowania administracyjnego było wyłącznie orzeczenie w kwestii przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 Skarżącemu. Nie było natomiast przedmiotem tego postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja, badanie uprawnień Pani N. S. do otrzymania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005. W takim stanie prawnym i faktycznym, Sąd uznał rozstrzygnięcie organu odwoławczego za prawidłowe, a zarzuty zawarte w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w oparciu o art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku