I SA/Bk 502/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi E. M. R. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2011 w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w H. z dnia [...].06.2013 r. [...], 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącej E. M. R. kwotę 267 zł (słownie: dwieście sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Pani E. M. R. (dalej powoływana także jako: "Skarżąca") w dniu [...].05.2011 r., złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w H. wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2011, w którym zadeklarowała pakiet P01 - Utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant P01b - Półnaturalne łąki dwukośne na powierzchni 3,01 ha, pakiet S02 - Rolnictwo ekologiczne, wariant - S02a02 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 2,93 ha, wariant S02b02 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 17,91 ha i wariant S02d02 - Uprawy sadownicze w tym jagodowe (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 6,28 ha. W dniach [...].01.2012 r., [...].02.2012 r., [...].02.2012 r., [...].02.2012 r. w gospodarstwie Skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt metodą inspekcji terenowej. Zgodnie z raportem z czynności kontrolnych nr [...] stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na pomniejszenie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. 2. Po czterokrotnym rozpoznaniu sprawy (w wyniku uchylania wcześniejszych decyzji organu I instancji przez Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARMiR w Ł., który wskazywał na błędy w przeprowadzonej ocenie materiału dowodowego w sprawie, w tym raportu z czynności kontrolnych [...], oraz niewłaściwą ocenę dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w trakcie kontroli i wizytacji) Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w H. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...], przyznał Skarżącej płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2011, tj. dla wariantu P01b do powierzchni 3,01 ha w wysokości 2609,07 zł, dla wariantu S02a02 do powierzchni 2,93 ha w wysokości 1731,63 zł, dla wariantu S02b02 do powierzchni 16,71 ha w wysokości 4279,43, dla wariantu S02b02 (N2000) do powierzchni 1,2 ha w wysokości 368,78 zł, dla wariantu S02d02 do powierzchni 3,7315 ha w wysokości 5660,31 zł, z uwzględnieniem 1,5 % zmniejszenia płatności rolnośrodowiskowej zgodnie z § 15 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.). 3. Od ww. decyzji, Skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., w którym nie zgadzała się z wydaną decyzją i wnosła o jej uchylenie, wskazując na nieuwzględnienie zgłaszanych przez nią zastrzeżeń i uwag. Skarżąca kwestionowała ustalenia zwarte w raporcie z czynności kontrolnych, ze względu na przeprowadzenie ich zimą, gdy na polach było ponad pół metra śniegu. Wskazała również, że wbrew twierdzeniom organu, jej gospodarstwo było wyposażone w niezbędne urządzenie do gromadzenia odpadów (10 l. ocynkowane wiadro, z wymienną jednorazową reklamówką, opróżniane systematycznie do wystawionego na ulicy kontenera), co znajduje wyraz w wyjaśnieniach do protokołu. 4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARMiR w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wskazał, że w styczniu i lutym 2012 r. w gospodarstwie Skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt metodą inspekcji terenowej. Zgodnie z raportem z czynności kontrolnych stwierdzono między innymi, że gospodarstwo rolne nie jest wyposażone w urządzenia do gromadzenia odpadów bytowych lub na terenie gospodarstwa rolnego nie jest utrzymywana czystość i porządek - w związku, z czym zastosowano kod nieprawidłowości GR39. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1, w zw. z ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni wynoszącej, co najmniej 1 ha użytków rolnych i zobowiąże się między innymi do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999 r. ze zm.) oraz art. 13 i 20 rozporządzenia 817/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 roku, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia 1257/1999/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004). Natomiast, zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, wymagania w zakresie prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE, określa załącznik nr 1a do rozporządzenia, zgodnie z którym, Wymagania prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej - Wymagania w zakresie utrzymywania czystości i porządku gospodarstwie rolnym - rolnik zobowiązany jest do: utrzymywania czystości i porządku na terenie gospodarstwa rolnego oraz posiadania urządzenia do gromadzenia odpadów komunalnych wytworzonych na terenie gospodarstwa rolnego. Skoro z przeprowadzonej kontroli wynika, że Skarżąca jako producent rolny nie posiada na terenie gospodarstwa urządzenia do gromadzenia odpadów bytowych o objętości dostosowanej do częstotliwości ich opóźniania, zasadnym było zastosowanie § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., zgodnie, z którym jeżeli zostanie stwierdzone, że zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej nie są przestrzegane płatność rolnośrodowiskowa podlega w danym roku zmniejszeniu o 1,5% za każde uchybienie. Zdaniem organu, urządzenia przeznaczone do gromadzenia odpadów to: kosze uliczne o pojemności od 10 l do 120 l, pojemniki na odpady o pojemności 60 l do 7 m3, worki od 50 l do 120 l, kontenery przeznaczone na odpady budowlane. Urządzenia do gromadzenia odpadów zakupuje właściciel nieruchomości albo też otrzymuje od zakładu wywozowego na podstawie stosownej umowy. Rodzaj i pojemność urządzeń powinna być dostosowana do ilości i charakteru powstających w gospodarstwie odpadów i częstotliwości ich opróżniania. Wobec powyższego, twierdzenie wnioskodawcy że 10-litrowe ocynkowane wiadro wysłane jednorazowym workiem i wynoszone codziennie (wyjątkowo co drugi dzień) do kontenera ustawionego we wsi Skupowo w odległości 300 m od posesji, spełnia wymogi urządzenia na odpady bytowe dostosowane objętością do częstotliwości jego opróżniania jest bezzasadne. Organ przyjął również, że na działkach zadeklarowanych w wariancie S02d02, jako uprawa orzecha włoskiego, w trakcie kontroli ujawniono jedynie pojedyncze rośliny nie stanowiącej jego uprawy, co należało uznać na nieprawidłowość oznaczoną kodem E10 - nieutrzymanie minimalnej obsady drzew i krzewów. Dlatego też zaistniały podstawy do zastosowania § 16 ust. 1 pkt 1 Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwziąć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.) poprzez zmniejszenie płatności w stosunku do działki rolnej oznaczonej AJ o 100 %. Organ zaznaczył, że z dokumentacji fotograficznej załączonej do raportu kontroli ze stycznia i lutego 2012 r. jak również z wizytacji przeprowadzonej w lipcu 2012 r. wynika, że na spornej działce nie była utrzymana minimalna obsada drzew i krzewów. Skoro, Skarżąca realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe od 2007 r., to w związku z powyższym pięcioletnie drzewa orzecha włoskiego powinny być widoczne nawet przy 0,50 m warstwie śniegu. W odpowiednich warunkach i przy prawidłowej pielęgnacji, drzewka orzecha włoskiego powinny osiągnąć wysokość ponad 2 m. 5. Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie. W ocenie Skarżącej wydana decyzja jest dla niej krzywdząca, bowiem opiera się na wadliwym w sensie metodologicznym protokole z czynności kontrolnych, który zawiera nieprawidłowe stwierdzenia i oparty jest na przeinaczonych lub tendencyjnie zinterpretowanych faktach. Skarżąca zaznaczyła, że decyzja opiera się o wynik kontroli przeprowadzonej w okresie zimowym, kiedy to nie były widoczne wszystkie sadzonki orzecha włoskiego. Orzech został obsadzony w wymaganej ilości, zaś stan uprawy w sezonie 2011 r. nie powinien być określany na podstawie oględzin w środku zimy (styczeń - luty 2012 r.) oraz [...] listopada 2012 r., czyli po kolejnym sezonie wegetacyjnym. Skarżąca wskazała też na błędne zdefiniowanie pojęcia "urządzenia do gromadzenia odpadów bytowych" uznając, że może być nim ocynkowane wiadro, w którego posiadaniu była Skarżąca w trakcie przeprowadzania kontroli. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r., Skarżąca wskazała dodatkowo, że w jej ocenie niezasadnym jest ocenianie stanu upraw z 2011 r., na podstawie oględzin przeprowadzonych w 2012 r. Zaznaczyła również, że nieprawdą jest jakoby realizowała zobowiązania rolnośrodowiskowe PROW 2007-2011, gdyż realizowała zobowiązania 2004-2006 r., w których nie były określone wymiary sadzonek drzewek orzecha włoskiego, zatem wszelkie stwierdzenia na temat wysokości drzewek po upływie 5 lat wegetacji nie nieuzasadnione. 6. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARMiR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. 7. Skarga okazała się zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stwierdził, że naruszone zostały przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania, bowiem ujawniona została wadliwość decyzji mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaistniały zatem podstawy do jej uchylenia oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw .z art. 135 p.p.s.a. 8. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczył dwóch kwestii: czy Skarżąca, będąca producentem rolnym, posiadała urządzenia do gromadzenia odpadów komunalnych wytworzonych na terenie gospodarstwa rolnego oraz czy na działce AJ, zadeklarowanej w wariancie S02d02, utrzymywana była minimalna osada drzew i krzewów orzecha włoskiego. 9. Ustosunkowując się do pierwszej kwestii, dotyczącej posiadania urządzenia do gromadzenia odpadów, Sąd pragnie wskazać, że zdaniem Organów obu instancji podczas przeprowadzonej kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili, że Skarżąca nie posiada na terenie gospodarstwa rolnego urządzenia do gromadzenia odpadów bytowych o objętości dostosowanej do częstotliwości ich opóźniania oraz na terenie gospodarstwa rolnego nie utrzymuje czystości i porządku. Z kolei zdaniem Skarżącej, w powyższym zakresie nie była przeprowadzana kontrola, zaś zapisy protokołu wynikają z tego, że sama oświadczyła, że nie posiada żadnego "urządzenia do gromadzenia odpadów", gdyż za takie nie uznawała 10-cio litrowego ocynkowanego wiadra, którym prawie codziennie wynosiła odpady do ustawionego nieopodal gospodarstwa (około 300 m) kontenera na śmieci (k. 4/26 i 5/26 protokołu, k. 88-89 akt adm.). W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stanowiska Organów obu instancji w powyższej kwestii. Zgodzić się należało ze Skarżącą, że treść protokołu, w szczególności poprawki nanoszone w dniu [...] lutego 2012 r. oraz wyjaśnienia Skarżącej na stronie 5/26 protokołu wskazują, że w powyższym zakresie kontrolujący ograniczyli się do przyjęcia oświadczenia od Skarżącej, w kwestii posiadania przez nią lub też nie "urządzenia do gromadzenia odpadów". Skarżąca, odpowiadając na postawione pytanie, zgodnie ze swoją wiedzą i przeświadczeniem, uznała, że 10-litrowe metalowe wiadro na odpady nie może być urządzeniem, w potocznym tego słowa znaczeniu, dlatego też udzieliła odpowiedzi negatywnej. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny PWN z 2002 r. "urządzenie" to m.in. (1) rzecz, ale również (2) rodzaj mechanizmu lub zespołu przyrządów, czy też (3) wyposażenie np. mieszkania (s. 1113 słownika). W protokole brak jest jakiejkolwiek wzmianki, jakoby kontrolujący wyjaśnili Skarżącej, co należy rozumieć pod pojęciem "urządzenia do gromadzenia odpadów" i czy ewentualnie wiadro, przeznaczone na śmieci, odpowiada definicji "urządzenia". Dlatego też, w powyższym zakresie, samo oświadczenie Skarżącej, efektem którego było zaznaczenie w poz. 6.1 protokołu znakiem X rubryki "NIE" nie może przesądzać, że Skarżąca nie posiadała wymaganego przepisami "urządzenia do gromadzenia odpadów". Organ w zaskarżonej decyzji wskazuje, że trudno jest uznać 10-litrowe wiadro za urządzenia do gromadzenia odpadów, którymi są: kosze uliczne o pojemności od 10 do 120 l., pojemniki na odpady o pojemności od 60 l. do 7 m3, czy też worki od 50 l. do 120 l., kontenery przeznaczone na odpady budowlane. W ocenie Sądu, bark jest racjonalnych podstaw, do takiej oceny. Wskazać przede wszystkim należy, że o tym, czy określona rzecz może być uznana za urządzenie do gromadzenia odpadów nie powinna decydować jej nazwa czy pojemność, ale funkcja jaką pełni w gospodarstwie oraz czy wielkość takiej rzeczy, zapewnia odpowiednio częste jej opróżnianie. Skoro dla Skarżącej wiadro o pojemności 10 litrów, wykładane jednorazowymi workami, było wystarczające do gromadzenia w nim odpadów i nie stanowiło dla niej problemu prawie codzienne jego opóźnienie w pobliskim kontenerze gminnym, brak jest podstaw do zakwestionowania takiego sposobu gromadzenia odpadów i zapewnienia porządku w gospodarstwie rolnym. Przemnażając pojemność wiadra z liczą jego opróżnień w ciągu miesiąca, stwierdzić należy, że Skarżąca "wytwarza" typową ilość odpadów jak dla gospodarstw rolnych, co uwiarygodnia jej twierdzenia, co do częstotliwości opróżniania wiadra. Także przyjęta przez organ definicja "urządzenia do gromadzenia odpadów", zawarta na stronie 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazuje, że nie ma charakteru normatywnego, dlatego też na jej podstawie nie można kategorycznie stwierdzić, że 10 litrowe, metalowe wiadro nie może być urządzeniem do gromadzenia odpadów komunalnych w gospodarstwie rolnym. W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza jakoby Skarżąca naruszyła zwykłą dobra praktykę rolniczą w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie gospodarstwa rolnego. 10. Na uwzględnienie zasługuje również skarga w zakresie utrzymania minimalnej obsady drzew i krzewów na działce rolnej AJ o pow. 0, 45 ha należącej do Skarżącej. Organy obu instancji przyjęły, że na spornej działce nie może być mowy o uprawie orzecha włoskiego, na podstawie raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych zimą 2012 r. oraz dokumentacji fotograficznej z wizytacji przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2012 r. Wskazały, że pięcioletnie drzewa orzecha włoskiego powinny być widoczne nawet przy 0,5 m warstwie śniegu (powinny osiągnąć wysokości ponad 2,0 m). Jednocześnie zaznaczyły, że z dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas wizytacji w dniu 12 lipca 2012 r., wynika, że na działce występują niepielęgnowane drzewa orzecha włoskiego, które są przesłaniane przez bujną roślinność. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenia Organów są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony Organy wskazują, że na spornej działce nie występuje uprawa orzecha włoskiego z uwagi zbyt małą liczbę sadzonek, z drugiej zaś wskazują, że owszem sadzonki występują, ale są zbyt niskie na 5 letni wiek oraz, że są przesłaniane przez suchą trawę i bujną roślinność. Powyższe wskazuje na niezdecydowanie Organów, gdyż albo Skarżąca nie prowadziła uprawy orzecha włoskiego (zbyt mała liczba sadzonek), albo ją prowadziła, tyle że w nieprawidłowy sposób, czego skutkiem są niskie rośliny, z których część ma wysokość poniżej 0,5 m. W ocenie Sądu, powyższa rozbieżność dyskwalifikuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, co stanowi naruszenie 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Niewątpliwie takie sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowi także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Zgodzić się należało ze Skarżącą, że w latach 2007-2012 r. realizowała ona zobowiązanie rolnośrodowiskowe wynikające z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich za lata 2004-2006, a Program ten nie zawierał minimalnych norm wysokości, jakim powinny odpowiadać sadzonki orzecha włoskiego. Skarżąca zasadziła sadzonki zgodnie z obowiązującymi wówczas wymaganiami, czego nie kwestionowały Organy w przeprowadzonym postępowaniu. Nowe wymagania co do wieku i wysokości sadzonek zostały wprowadzone dopiero do PROW za lata 2007 - 2012, a zatem niezrozumiałym są rozważania Organów, jaką wysokość powinny mieć sadzonki po upływie 5 letniego okresu wegetacji. Dlatego też, twierdzenia Organów, jakoby Skarżąca na spornej działce nie prowadziła uprawy orzecha włoskiego, w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, nie znajdują potwierdzenia. Zarówno dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas wizytacji w dniu 12 lipca 2012 r., (będąca w dyspozycji organu), jak i przedłożona przez Skarżącą do akt sądowych na rozprawie (sporządzona latem 2013 r. - k. 33-38 akt sądowych) potwierdza, że na spornej działce istnieją sadzonki orzecha włoskiego. 11. Przyjąć zatem należało, że w powyższym zakresie Organy zbyt pochopnie zastosowały § 16 ust. 1 pkt 1 Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwziąć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.) poprzez zmniejszenie płatności w stosunku do działki rolnej oznaczonej AJ o 100%. 12. Z wyżej powołanych względów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją wydanie decyzja Organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnia się wyroku. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowiły natomiast przepisy art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając koszt dojazdu Skarżącej do sądu na rozprawę w dniu 8 stycznia 2014 r.