I SA/Bk 505/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. sprawy ze skargi S. K. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej pojazdu samochodowego oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] lipca 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] kwietnia 2007 r., nr [...], określającą Panu S. K. J. (dalej jako skarżący), kwotę długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oraz orzekającą jednocześnie o zwrocie cła i stwierdzającą nadpłatę w podatku akcyzowym. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynika, że w dniu [...] września 2004 r. skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu przywieziony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki [...], wyprodukowany w 2000 roku, o pojemności skokowej silnika 1.840 cm3. Do zgłoszenia celnego dołączono tranzytowy dokument towarzyszący MRN, rachunek z [...] września 2004 r. wystawiony przez M. na okoliczność sprzedaży samochodu za kwotę [...] CHF z urzędowym tłumaczeniem na język polski, dowód rejestracyjny pojazdu, fakturę dotyczącą kosztów transportu w/w towaru. Dyrektor Izby Celnej zauważył, że do towarów będących przedmiotem wymiany handlowej między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią zastosowanie znajdują postanowienia Umowy z dnia 22 lipca 1972 r. o wolnym handlu, zawartej pomiędzy Unią Europejską (wcześniej Europejską Wspólnotą Gospodarczą) a Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. UE L 300 z 1972). Na podstawie umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską, towary pochodzące ze Wspólnoty i ze Szwajcarii (w rozumieniu tej umowy określonym w Protokole 3 do tego aktu) korzystają we wzajemnym handlu, z preferencji celnych. Zasada ta ma jednak zastosowanie wyłącznie do tych towarów, dla których w Umowie obustronnie przewidziano preferencyjne traktowanie (art. 2 Umowy). Preferencje te w w/w zakresie dotyczą także towarów powracających, czyli np. towarów o wspólnotowym preferencyjnym pochodzeniu przywożonych ze Wspólnoty do Szwajcarii. Zgodnie z postanowieniami Tytułu II Protokołu 3 (Metody współpracy administracyjnej) wyżej powołanej umowy warunkiem zastosowania preferencyjnej stawki celnej jest m.in. przedłożenie dowodu pochodzenia (świadectwo przewozowe EUR 1, deklaracja eksportera). W niniejszej sprawie żaden z w/w dowodów pochodzenia nie został przedstawiony organom celnym, w związku z tym uznać należało, że skarżący nie posiadał niezbędnych uprawnień do korzystania z preferencji wynikających z przywołanej umowy zawartej między EWG i Konfederacją Szwajcarską. Organ odwoławczy podniósł dalej, że wartością celną przywożonych towarów, zgodnie z art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej w skrócie: WKC), jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33. Podzielił jednocześnie wątpliwości organu pierwszej instancji, co do zgłoszonej wartości towaru, zawartej w rachunku przedłożonym w dniu zgłoszenia celnego. Z raportu z dochodzenia przeprowadzonego przez władze szwajcarskie wynika, że sprzedawca podany w dowodzie zakupu z [...] września 2004 r. w Szwajcarii nie istnieje. Dokonane ustalenie nie budzi wątpliwości, bowiem, czynności sprawdzające przeprowadzone przez szwajcarskie władze celne dokonane zostały w trybie określonym przepisami prawa międzynarodowego, tj. zgodnie z postanowieniami aneksu do protokółu do umowy o wolnym handlu zawartej pomiędzy Szwajcarią i Unią Europejską o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. W zestawieniu z tym dowodem, zeznania świadków Panów K. Ł. i T. Z., którzy nie potrafili wskazać, w jakiej firmie czy komisie samochodowym dokonano zakupu przedmiotowego auta, nie mogły w ocenie organu być uznane za potwierdzające w/w okoliczności. Tym bardziej, że skarżącemu nie został wydany żaden dowód zapłaty za zakupiony samochód. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, iż za wartość celną nie może być uznana kwota zawarta w rachunku z dnia [...] września 2004 r., bowiem weryfikacja tego dokumentu wykazała, iż firma występująca tam jako sprzedawca nie istnieje. Wskazał przy tym, że zgodnie z art. 181 a ust 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego WKC organy celne, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określona w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w decyzji kasacyjnej z [...] stycznia 2007 r., Nr [...] wskazał wady i błędy opinii biegłego J. S. nr [...], skutkujące brakiem możliwości wykorzystania jej do ustalenia wartości celnej zaimportowanego pojazdu. W związku z powyższym, Urząd Celny w B. powołał biegłego rzeczoznawcę samochodowego inż. T. B., celem przeprowadzenia dowodu z dokumentów i wydania opinii w sprawie pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Biegły złożył wycenę ekonomiczno-techniczną nr [...] z [...] marca 2007 r., w której określił wartość pojazdu nieuszkodzonego przy założonym wieku na kwotę 38.600 zł brutto. W wyniku zastosowania współczynników i korekt określił wartość pojazdu uszkodzonego w kwocie 20.000 zł brutto. Opinia została sporządzona na podstawie udostępnionych dokumentów, zdjęć i opinii zawartych już w aktach niniejszej sprawy oraz zgłoszonych przez skarżącego dodatkowych uwag, co do stanu pojazdu oraz zdjęć pojazdu wykonanych przez niego po dacie zaimportowania samochodu. Zdjęcia te znajdują się na płycie CD załączonej do wyceny [...]. Natomiast analizując przedłożoną przez skarżącego opinię S. S. nr [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w świetle przepisów prawa celnego nie może być ona przyjęta do ustalenia wartości celnej importowanego towaru. Obowiązujące przepisy nie przewidują, bowiem możliwości ustalania wartości celnej towaru z uwzględnieniem takich elementów jak korekta z tytułu kosztów naprawy. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia przy wycenie samochodu modelu pojazdu o bogatszym wyposażeniu niż w pojeździe będącym przedmiotem postępowania, organ wskazał, iż z wyjaśnień rzeczoznawcy T. B. wynika, że model pojazdu [...] został przyjęty zarówno przez biegłego J. S. jak i w opinii S. S., przedłożonej przez stronę. Na podstawie ich wycen przyjęto korekty związane z modelem pojazdu i wyposażeniem. Ponadto, biegły powołany przez skarżącego (S. S.) w swojej opinii również przyjął jako element różniący się od wyposażenia standardowego lakier metalik, a resztę wyposażenia podobnie przyjęto jako standardowe i nie mające wpływu na wartość pojazdu. Znamiennym jest zdaniem organu, iż powyższa okoliczność dotycząca zastosowanego modelu pojazdu celem określenia wartości dyskwalifikuje, jak wskazuje skarżący, opinię biegłego T. B., natomiast jest dla skarżącego do przyjęcia w przypadku opinii S. S., gdyż, jak stwierdza skarżący biegły S., pomimo przyjęcia w/w modelu pojazdu, dokonał stosownych korekt wyposażenia. Zdaniem organu odwoławczego wyjaśnienia i wycenę biegłego T. B. poddano analizie w granicach wiedzy ogólnej, którą dysponuje organ podatkowy oraz kierując się doświadczeniem umożliwiającym zweryfikowanie elementów opinii takich jak zgodność danych towaru objętego opinią z towarem będącym przedmiotem postępowania, prawdziwość danych zawartych w publikacjach powołanych w opinii przez biegłego. Stwierdzono, iż zarówno sposób wyceny jak również wszelkie korekty uwzględnione podczas jej sporządzania, nastąpiły zgodnie z zasadami posługiwania się katalogiem "INFO-EKSPERT". Dyrektor Izby Celnej podniósł przy tym, że organ pierwszej instancji słusznie wyjaśnił, iż dokonana przez biegłego inż. T. B. w opinii nr [...] korekta z tytułu współczynnika zbywalności, nie może być uwzględniona przy ustaleniu wartości celnej zaimportowanego pojazdu. Czynnik ten nie jest bowiem bezpośrednio związany z wartością transakcyjną określoną w art. 29 WKC, a dotyczy elementów, które są wtórne dla dokonanego importu. Zdaniem organu, korekty ujemne wymienione przez skarżącego z tytułu: stanu utrzymania i dbałości o pojazd, występowania wcześniejszych napraw, strony jako trzeciego właściciela pojazdu, prywatnego importu, serwisowania pojazdu, nie mogą być uwzględnione, gdyż nie są one bezpośrednio związane z wartością transakcyjną określoną w art. 29 WKC, a stanowią jedynie element wtórny dokonanego importu. Korekty te mają charakter automatyczny, a nie indywidualny, odzwierciedlający rzeczywisty stan towaru. Jedynie korekty określone przez techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej (Studium 1.1 - postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych) jako rozsądna elastyczność są możliwe do zastosowania w przypadku stosowania metody zawartej w art. 31 WKC. Dyrektor Izby Celnej w B. wyjaśnił ponadto, że przy ustalaniu wartości celnej towaru nie mogą być brane pod uwagę (nawet szacunkowe) koszty części zamiennych i naprawy przedmiotowego pojazdu. Wynika to z tego, że stopień uszkodzenia pojazdu wyraża wartość procentowa, określająca wielkość uszkodzenia podzespołów i części w stosunku do wartości całego pojazdu. Pomniejszenie wartości celnej wyłącznie o procentowy stopień uszkodzeń i braków, bez uwzględnienia potencjalnych, czy też hipotetycznych kosztów naprawy uzasadnione jest tym, że przy tym samym stopniu uszkodzenia koszty naprawy mogą być w znacznym stopniu zróżnicowane. Zależy to m.in. od subiektywnej decyzji użytkownika pojazdu co do zakresu napraw, oceny zasadności ich wykonania, dowolności cen części i zróżnicowania stawek za robociznę. Istotny wpływ na wielkość kosztów maja również takie czynniki jak różne technologie napraw, konieczność wykonania operacji dodatkowych, np ustawienie pojazdu na ramie pomiarowej, pomiary, korekty, pasowania, regulacje itp. Wyżej wymienione uwarunkowania nie mają znaczenia dla określenia stopnia uszkodzenia ustalonego w sposób procentowy. Uwzględniając powyższe, przy ustalaniu wartości celnej pojazdów samochodowych w oparciu o art. 31 WKC, od średniej wartości rynkowej organ odliczył cło, podatek VAT, podatek akcyzowy odpowiedni do pojemności silnika oraz roku produkcji pojazdu, jak również zwyczajową marżę. W oparciu o informację uzyskaną z Wydawnictwa INFO-EKSPERT w Warszawie, zgodnie z którą poziom stosowanych marż w obrocie samochodami używanymi jest bardzo zróżnicowany i przy sprzedaży komisowej, bez odkupu pojazdu wynosi od kilku do kilkunastu procent, przyjęto uśrednioną marzę zwyczajową w wysokości 10%. Mając na uwadze przepisy prawa wspólnotowego oraz uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, wartość rynkową przedmiotowego pojazdu samochodowego organ ustalił w oparciu o wycenę T. B. nr [...] z [...] marca 2007r, w wysokości 28.184 PLN. Wartość bazowa brutto pojazdu nieuszkodzonego przy założonym wieku i stosownych korekt za wyposażenie dodatkowe i przebieg wyniosła 38.600 zł. Przy uwzględnieniu wstępnej wartości głównych zespołów (36.245 zł), pomniejszając wartość bazową o korekty z tytułu współczynnika stopnia uszkodzenia oraz współczynnika uszkodzeń ukrytych ustalono wartość rynkową przedmiotowego pojazdu na kwotę 28.184 zł brutto. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutu dotyczącego określenia do zwrotu nieprawidłowej kwoty cła (79 zł a nie jak powinno być 98 zł), stwierdził, iż w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. wadliwie orzeczono o wysokości zwracanego cła w związku z powstałym błędem rachunkowym. Powyższy błąd naprawiono postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki z [...] czerwca 2007 r., a różnicę cła (19,00 zł) wraz z odsetkami [...] czerwca 2007 r. zwrócono skarżącemu. Z akt sprawy wynika, że wartość podatku akcyzowego, do którego zapłaty Strona została zobowiązana w drodze decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z [...] października 2006 r. w wysokości [...] PLN została ostatecznie opłacona w dniu [...] listopada 2006 r. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, iż pobrano podatek akcyzowy w kwocie wyższej od należnej, co stanowiło nadpłatę podlegającą zwrotowi w terminie określonym w art. 77 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. (w dalszej części uzasadnienia przywołanej w skrócie: "O.p." Kwotę nadpłaty określoną w wysokości [...] PLN zwrócono skarżącemu wraz z odsetkami w dniu [...] maja 2007 r. W związku z kwestionowaniem sposobu zwrotu orzeczonych kwot, Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż zwroty cła oraz podatku akcyzowego uregulowane są odrębnymi przepisami. Odnośnie podatku akcyzowego w myśl art. 77b § 1 O.p. zwrot nadpłaty następuje: na wskazany rachunek bankowy podatnika, płatnika lub inkasenta obowiązanego do posiadania rachunku bankowego; w gotówce, jeżeli podatnik, płatnik lub inkasent nie są obowiązani do posiadania rachunku bankowego, chyba że zażądają zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy. Oznacza to, iż w przypadku, gdy podatnik nie jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego zwrot nadpłaty dokonywany jest w gotówce, chyba że sam podatnik zażąda zwrotu w formie przelewu, ale wówczas winien, oprócz zgłoszenia takiego żądania, dostarczyć niezbędnych informacji, tj. wskazać numer rachunku, na który dokonany będzie zwrot podatku, a nie czynić to przedmiotem ustaleń czy domysłów organu podatkowego. Konsekwencją tego jest iż, zgodnie z art. 77b § 4 O.p., nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu. Organ zaznaczył, iż jedynie kwota zwracanej akcyzy została pomniejszona o koszty przekazu pocztowego. Ponadto organ podniósł, że art. 63 § 1 O.p., stanowiący podstawę prawną do zaokrąglenia odsetek, kwoty długu celnego oraz należności podatkowych, nie został wskazany w sentencji decyzji, gdyż nie stanowił podstawy wydania rozstrzygnięcia, a jest jedynie przepisem technicznym określającym sposób zaokrąglania podstawy i należności w oparciu o zasady arytmetyki. Uznał ponadto za niezasadne zarzuty naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Z powyższą decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] lipca 2007 r. nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wnosił o jej uchylenie w całości. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił: naruszenie art. 31 ust. 2 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 poprzez przyjęcie wyższej z alternatywnych wartości; naruszenie zasad wyceny określonych w Studium 1.1. stanowiska Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej poprzez dokonanie ustalenia wartości towaru bez uwzględnienia wszystkich elementów wpływających na jego wartość; naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 O.p. poprzez prowadzenie postępowania przez funkcjonariusza celnego/pracownika urzędu celnego, który brał udział w wydaniu uprzednio zaskarżonej i następnie uchylonej decyzji; naruszenie art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonania oceny dowodów uwzględniającej tylko część zgromadzonego materiału dowodowego a pominięcie pozostałego; naruszenie art. 187 § 1 O.p. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego; naruszenie art. 180 § 1 O.p. poprzez nie przyjęcie opinii nr [...] rzeczoznawcy S. S. za podstawę ustalenia wartości celnej importowanego towaru; naruszenie art. 188 O.p. poprzez odmówienie żądaniu Strony oraz biegłego B. dotyczącemu przeprowadzenia opinii uzupełniającej połączonej z oględzinami pojazdu; naruszenie art. 210 § 1 i § 4 O.p. poprzez nie wskazanie podstawy prawnej zaokrąglenia w górę wszystkich obliczonych przez organ należności oraz nie podanie przyczyn, dla których niektórym dowodom odmówiono wiarygodności. Ponadto zarzucił sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; zaniżenie kwoty cła do zwrotu do wysokości 79 zł; brak pełnego rozstrzygnięcia w zakresie rozliczenia kwot pobranych na podstawie uchylonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego. Brak jest więc w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek podstaw do uchylenia skarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. W związku z faktem, iż skarżący wprowadził przedmiotowy pojazd na obszar celny Wspólnoty z Konfederacji Szwajcarskiej, w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują postanowienia umowy z dnia 22 lipca 1972 r. o wolnym handlu, zawartej między Unią Europejską (wcześniej Europejską Wspólnotę Gospodarczą) a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U.UE.L.72.300.191). Z treści tej umowy wynika, że towary pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej i ze Szwajcarii korzystają we wzajemnym handlu z preferencji celnych, które dotyczą produktów objętych działami 25 do 99 Nomenklatury Brukselskiej, z wyłączeniem produktów wyszczególnionych w załączniku I, jak też ujętych w Protokole 2, uwzględniając szczególne warunki przewidziane w postanowieniach tego Protokołu. Taką preferencyjną stawką celną jest stawka 0 %, związana i uzależniona od pochodzenia unijnego towaru, wynikająca z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1820/2004 z 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.04.327.1). Niemniej jednak zgodnie z postanowienia Protokołu 3 umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, produkty pochodzące w rozumieniu artykułu 1 Protokołu podlegają przy przywozie do Wspólnoty i do Szwajcarii postanowieniom Umowy, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego, wystawianego przez władze celne Szwajcarii lub Państw Członkowskich Wspólnoty (por. art. 8 ust. 1 Protokołu 3). W związku z tym, że świadectwo przewozowe wystawiane jest wyłącznie, jeżeli ma stanowić dowód stosowania preferencyjnego traktowania wynikającego z umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską (art. 10 Protokołu 3), a Państwa Członkowskie Wspólnoty i Szwajcaria udzielają sobie wzajemnej pomocy za pośrednictwem właściwych władz celnych w zakresie weryfikacji autentyczności świadectw przewozowych (art. 16 tego Protokołu), zakwestionowanie dowodu zakupu (dowodu pochodzenia), powoduje pozbawienie prawa do korzystania z preferencji przewidzianych w umowie. W przedmiotowej sprawie organy ponad wszelką wątpliwość zakwestionowały autentyczność dowodu zakupu pojazdu. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy, szwajcarska firma figurująca jako sprzedawca tego samochodu nie istnieje. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena owa może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33. Metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą nie stosować tej metody. Między innymi, w myśl art. 181a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 ze zm.) - w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Podkreślić przy tym należy, że cytowany Wspólnotowy Kodeks Celny ustanowił w art. 30 i art. 31 zastępcze metody ustalania wartości celnej (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 WKC wynika, iż metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 tego Kodeksu zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy" (metody końcowej), określonej w art. 31. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy przekonująco uzasadniły fakt odstąpienia od zastosowania metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu. Wartość tego pojazdu zadeklarowana w dokumencie zakupu nie może być, bowiem zaakceptowana dla potrzeb celnych z uwagi na wskazaną już wyżej okoliczność ustalenia nieistnienia podmiotu figurującego jako sprzedawca samochodu. Ponadto z informacji uzyskanych od władz szwajcarskich wynikało, że sporny samochód w czerwcu 2004 r. sprzedany został jako pojazd powypadkowy za kwotę 5.270 CHF, a więc za kwotę dużo wyższą niż widniejąca w umowie z [...] września 2004 r. (1.050 CHF). Organy słusznie również wskazały, że zeznania świadków, którzy nie potrafili wskazać źródła zakupu przedmiotowego pojazdu, nie mogą być uznane za potwierdzające okoliczności zakupu przedstawione przez skarżącego. Organy celne szczegółowo uzasadniły też, dlaczego nie zastosowały kolejnych metod określania wartości celnej towaru i oparły się na metodzie ostatniej szansy. Zauważenia wymaga, że organy dysponowały obszernym materiałem dowodowym. Analizowały opinię biegłego J. S. nr [...], opinię nr [...] T. B. oraz przedłożoną przez stronę wycenę S. S. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedłożona przez niego opinia stała się częścią materiału dowodowego i brała udział w procesie oceny zawartych w niej wniosków. Wyraz tego procesu jednoznacznie wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji. Przeprowadzone przez organy postępowanie, uprawniało do przyjęcia za podstawę ustalenia wartości rynkowej pojazdu sprowadzonego przez stronę, opinię nr [...], sporządzoną przez biegłego T. B. Biegły w dokładny i czytelny sposób przedstawił proces wyceny przedmiotowego pojazdu. Wartość rynkową pojazdu w stanie jak przed szkodą biegły ustalił po zastosowaniu korekt za przebieg, pierwszą rejestrację, wyposażenie dodatkowe - precyzyjnie określając przyczyny zastosowania takich korekt. Organy ustaliły wartość rynkową przedmiotowego pojazdu po pomniejszeniu wyliczonej przez biegłego kwoty bazowej o zastosowane w wycenie korekty, nie uwzględniając jednak korekty z tytułu zastosowania współczynnika zbywalności. Organy celne dokonały prawidłowej oceny przedłożonej przez biegłego T. B. opinii. Ocena organu mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. Wywody organu są logiczne, spójne i w przekonujący sposób uzasadniające, dlaczego nie uwzględniono do podstawy obliczenia wartości rynkowej pojazdu, zastosowanej przez biegłego korekty z tytułu zastosowania współczynnika zbywalności. Tok rozumowania i analizy organu oraz przedstawiony sposób wyliczenia wartości rynkowej pojazdu, poparty prawidłowo zgromadzonym materiałem dowodowym, dał uzasadnioną podstawę do ustalenia wartości celnej tego towaru i określenia skarżącemu długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Na uwagę zasługuje również fakt, iż biegły T. B. przekonująco ustosunkował się do zarzutów skarżącego. Wskazał, że wycena nr [...] z [...] marca 2007 r. została sporządzona na podstawie udostępnionych dokumentów, zdjęć i opinii zawartych w aktach sprawy. Rzeczoznawca zwrócił uwagę, iż przedmiotowy model [...] przyjęty został do oceny sporządzonej zarówno przez biegłego J. S., jak również w przedłożonej przez Stronę opinii S. S. Wskazał, że obaj rzeczoznawcy oglądali wyceniany pojazd i na podstawie ich wycen przyjęto korekty związane z modelem pojazdu i wyposażeniem. Wspomniany biegły, wskazał również, iż system Info-Ekspert do wyceny przyjmuje główne elementy pojazdu. Wymienione przez Stronę dodatkowe drobne uszkodzenia ujęte są zbiorczo w Metodzie Stopnia Uszkodzenia Pojazdu. System Info-Ekspert przyjmuje automatycznie dodatkowo tego typu uszkodzenia we współczynniku uszkodzeń ukrytych - w tym przypadku przyjął wartość 0,96 czyli wartość pojazdu uszkodzonego zmniejszył o 4%. Dlatego też nie jest zasadne, podnoszone przez skarżącego, stosowanie dodatkowo kolejnego współczynnika (eksperckiego). Ponadto zauważenia wymaga, że w opinii T. B., podobnie jak w wycenie sporządzonej przez S. S. na zlecenie skarżącego, zastosowana została również korekta dodatnia za lakier metalik. Reszta wyposażenia, jako wyposażenie standardowe takiej marki pojazdu, nie ma zaś wpływu na wartość pojazdu. W ocenie Sądu powyższe okoliczności dają podstawę do przyjęcia, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w sprawie. Materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo i w zgodzie z art. 180 O.p. Jako dowód dopuszczono bowiem wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Otóż dopuszczono dowód z opinii biegłego J. S. i T. B., przeanalizowano przedłożoną przez stronę wycenę, sporządzoną przez S. S. Działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy jako obiektywne i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski w zakresie wątpliwości, co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej pojazdu oraz ustalenia wartości rynkowej tego pojazdu. Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania, co znajduje swój wyraz w uzasadnieniu jego decyzji. Prawidłowo powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nie wskazanie w sentencji decyzji jako podstawy prawnej art. 63 § 1 O.p. nie można uznać za uchybienie organu, albowiem przepis ten ma techniczny charakter, wskazujący na sposób zaokrąglania kwot podatków. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 i § 4 O.p. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p. zgodnie z którym, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że cytowany przepis ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez organy różnych instancji (patrz wyrok NSA z 24 listopada 2005 r., FSK 2667/04, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 187757). Pracownik organu podatkowego prowadzący ponowne postępowanie podatkowe, po uchyleniu uprzednio wydanej przez ten organ decyzji, nie jest pracownikiem, który "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji", i nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 O.p. (zob. wyrok NSA z 16 czerwca 2000 r., I SA/Lu 367/99, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 44390). Odnośnie zarzutu skargi odmówienia żądaniu przeprowadzenia opinii uzupełniającej połączonej z oględzinami pojazdu, Sąd zwraca uwagę, iż kwota należności celnych określana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (por art. 214 ust. 1 WKC). Dług celny powstaje natomiast w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). W świetle powyższego, po upływie znacznego okresu od daty zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do procedury dopuszczenia go obrotu, nie znajduje uzasadnienia wniosek strony o przeprowadzanie dodatkowych jego oględzin. Nie naruszono zatem art. 188 O.p. Odnosząc się do zarzutu zaniżenia przez organ pierwszej instancji zwrotu cła, Sąd pragnie zauważyć, że postanowieniem z [...] czerwca 2007 r., Naczelnik Urzędu Celnego w B. sprostował oczywistą omyłkę w postaci błędu rachunkowego w decyzji organu z [...] kwietnia 2007 r. w zarzucanym zakresie. Różnicę cła (19,00 zł) zwrócono Stronie wraz z odsetkami w dniu [...] czerwca 2007 r. (k. 289 akt adm.). Wbrew twierdzeniom skarżącego organ prawidłowo obliczył i stwierdził wysokość nadpłaty w podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 77 § 3 O.p., w przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a-d tego przepisu, lub stwierdzenia jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. W wyniku decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] października 2006 r., Nr [...] skarżący uiścił podatek akcyzowy w kwocie [...] zł. Natomiast w decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, podatek akcyzowy organ określił na kwotę [...] zł. Powstała różnica stanowi nadpłatę, która jak wynika z akt sprawy została zwrócona stronie wraz z odsetkami, prawidłowo naliczonymi od dnia powstania nadpłaty do dnia zwrotu. Pomniejszenie kwoty zwrotu akcyzy w gotówce o koszty przekazu pocztowego wynika z art. 77b § 4 O.p. Nadmienić przy tym trzeba, że zwrot nadpłaty podatku akcyzowego i zwrot nadpłaconego cła znajduje inne podstawy prawne. Stąd też, jak wskazał organ odwoławczy, jedynie kwota zwracanej akcyzy została pomniejszona o koszty przekazu pocztowego. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)., orzeczono jak w sentencji.