I SA/Bk 510/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012 oddala skargę. 1. Decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] Burmistrz S. ustalił Panu J. B. (dalej również jako skarżący, podatnik) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. w kwocie 1.456,00 zł (podatek od nieruchomości za budynki mieszkalne o ogólnej powierzchni 156,09 m2 - w kwocie 100,00 zł, podatek rolny od powierzchni 8,1217 ha przeliczeniowych w łącznej w kwocie 1.205,00 zł, podatek leśny od lasu o powierzchni 3.6822 ha - w kwocie 151,00 zł. Organ I instancji opodatkował zapisane w ewidencji grunty stanowiące własność skarżącego, będącą w jego posiadaniu działkę o nr [...] dzierżawioną od Gminy S. oraz część działki nr [...] o powierzchni 0,0919 ha, będącą w jego samoistnym posiadaniu. Organ nie obciążył skarżącego podatkiem za część działki nr [...], będącej przedmiotem sporu przed sądem powszechnym o zasiedzenie. Organ wskazał, że stan prawny części działki nr [...] nie uległ zmianie (wniosek o zasiedzenie tej działki przez skarżącego i jego poprzedników został wyrokiem Sądu oddalony), a w 2012 r. za nieruchomość tę podatek został uiszczony przez W. i J. B. 2. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że w sprawie tej dokonano prawidłowego wymiaru podatkowego za 2012 r. Wobec nie przedłożenia przez skarżącego aktualnych informacji podatkowych, działki opodatkowano zgodnie z danymi widniejącymi w ewidencji, jako stanowiące własność skarżącego, w tym działkę [...] i [...] (w skład w której wchodzą [...] i [...]), oraz działkę nr [...] będącą w dzierżawie na podstawie umowy z [...] października 2000 r. Zdaniem Kolegium, w zakresie podatku leśnego organ I instancji słusznie oparł się w kwestii wieku lasu na oświadczeniu skarżącego z dnia 10 lipca 1989 r., a w kwestii powierzchni mieszkalnej na danych z protokołu oględzin z [...] sierpnia 2008 r. Organ odwoławczy wskazał, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że skarżący jest właścicielem następujących działek: w obrębie wsi Kraśniany: [...], [...], [...], [...]; w obrębie miasta S.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; w obrębie m. S. - K.: [...], [...], [...], [...]; w obrębie m. S. - K.: [...], [...], [...]. Skarżący dzierżawi ponadto od Gminy S. grunt o nr [...] (obręb m. S.). Wszystkie działki, których właścicielem jest skarżący zostały uwidocznione w księgach wieczystych o nr KW [...] i KW [...], z tym że działka o numerze [...] figuruje w księdze wieczystej jako [...], działki [...] i [...] figurują jako [...], a działki [...], [...] figurują jako [...]. Podkreślił następnie, że organy podatkowe są co do zasady związane danymi wynikającymi z tejże ewidencji. Dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego i dopóki nie zostanie przedstawiony przeciwdowód lub nie nastąpi zmiana zapisu w ewidencji, dotychczasowe zapisy w niej zamieszczone stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów skarżącego, wskazującego na zajęcie jego działek przez różne podmioty w posiadanie samoistne, Kolegium zauważyło, że kwestia ta została zbadana poprzez zwrócenie się do tych podmiotów o wyjaśnienie. Żaden z nich nie potwierdził faktu samoistnego posiadania gruntów skarżącego, także Burmistrz Gminy S. zawarł w decyzji oświadczenie, że nie zajmuje gruntów podatnika, w tym działki [...]. Z tego powodu Kolegium uznało, że brak jest podstaw do uznania, że nie podlegają opodatkowaniu działki, na których np. położono linie energetyczne, światłowodowe, czy też działki nawiedzane przez bobry. W zakresie opodatkowania działki [...] i [...] Kolegium wyjaśniło, że w ewidencji gruntów figurują działki [...] i [...], a w księdze wieczystej KW [...] figuruje działka [...]. Powyższe wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki [...], [...] i [...], następnie podziału działki [...] na działki [...] i [...]. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki [...], która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącej obecnie ulicę S. (została ujawniona w księdze wieczystej KW [...]). W księdze wieczystej KW [...] nie uwzględniono także zdarzenia, że działka [...] została darowana na mocy aktu notarialnego R. B.. Organ zauważył ponadto, że 1 października 2010 r. zapadła decyzja SKO nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr [...] na działki [...], [...]. Zdaniem Kolegium, w toku niniejszego postępowania ustalono zatem, że z uwagi na to, że nabywca działki [...] - R. B. nie został ujawniony w księdze wieczystej, nie działa wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając pozostałe dowody takie jak: zeznanie skarżącego z 14 marca 2011 r. co do korzystania i władania całą nieruchomością [...], przekazanie bratu części działki ale wyłącznie na mocy umowy użyczenia, a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki [...], Kolegium stwierdziło, że opodatkowaniu podlega działka [...] o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o numerach [...] ([...] i [...]) oraz [...]. W tym stanie faktycznym i prawnym pomimo, że podatnik zadeklarował do opodatkowania całą działkę [...], to kolejna księga wieczysta oraz rzeczywisty istniejący stan przesądza o tym, by fragment [...] nie obciążał skarżącego. Wprawdzie, stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ przy wymiarze jest związany zapisem w ewidencji, to jednak związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, oraz rodzaju ich oznaczenia. Dane z ewidencji gruntów nie mogą jednak przesądzać o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. W przypadku sprzeczności pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organ I instancji przepisów procesowych. W zakresie naruszenia art. 247 § 1 pkt 3, 6 i 8 o.p. wyjaśniło, że decyzja organu I instancji, zawiera 2 rodzaje wskazań co do terminów płatności: po pierwsze - 4 raty oznaczone na rok 2012, a po drugie, że podatek płatny jest w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji. Przepis art. 6 ust. 7 u.p.o.l. określa ustawowe terminy płatności rat podatku od nieruchomości. Jednak wyjątkowo jeżeli decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości nie zostanie doręczona na co najmniej 14 dni przed terminem płatności, termin kalendarzowy ulega automatycznie przesunięciu i wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji zgodnie z art. 47 § 1 i § 2 o.p. Zatem należy stwierdzić, że przesunięcie terminu płatności w przypadku decyzji ustalającej następuje z mocy prawa, Strona nie poniesie żadnego negatywnego skutku z powodu błędnej informacji zawartej przez organ I instancji w treści decyzji np. w postaci odsetek za zwłokę. W ocenie Kolegium, błąd ten nie można zakwalifikować, jak tego chce Skarżący, do rażącego naruszenia prawa, nie wpływa na prawidłowość wydanej decyzji i nie może stanowić podstawy do jej uchylenia. 3. Decyzja Kolegium została zaskarżona przez skarżącego w całości do Sądu. Strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając: (1) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 orz art. 6 ust. 2 i 3 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, iż o zaliczeniu budynków do kategorii budynków mieszkalnych decyduje treść zapisu w ewidencji budynków, a nie treść informacji podatkowej i faktyczne przeznaczenie budynku - jak to wynika z konieczności stosowania wykładni celowościowej (uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 6 września 1995 r. sygn. akt W 20/94); (2) obrazę art. 187 i art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskutek braku oparcia decyzji na całości zebranego materiału dowodowego, nie wyjaśnienia w uzasadnieniu przyczyn, dla których organy odmówiły wiarygodności niewygodnym dla siebie dowodom, braku dokonania oceny materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami NSA ze spraw II FSK 252/12 i II FSK 272/12, braku podania powodów tworzenia innych reguł dopuszczania i oceny dowodów z urzędu, a innych na wniosek strony oraz jednozdaniowego, hasłowego i w większości nie na temat "odszczekania" się na zarzuty odwołania, zamiast sporządzenia prawidłowego uzasadnienia prawnego; (3) naruszenie art. 3 ust. 3 u.p.o.l., art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym i art. 3 ust. 3 i art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym przez niezasadne obciążenie podatnika podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym za grunty znajdujące się w posiadaniu samoistnym - w rozumieniu art. 339 k.c. - innych osób i podmiotów oraz za grunty trwale wyłączone z mocy ustaw szczególnych z gospodarstwa rolnego skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy podatkowe niezasadnie uznały budynek położony w S., przy ul. K. [...] za budynek mieszkalny, mimo iż przeprowadzone oględziny jednoznacznie wykazały, że nie służy on zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych kogokolwiek. Powyższy budynek od 1988 r. jest wykorzystywany jako budynek gospodarczy, dlatego też jako położony na terenie gospodarstwa rolnego nie powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie, obecnie powyższy budynek jest wyłączony z użytkowania ze względów technicznych (generalny remont), a zatem jego opodatkowanie powinno nastąpić w trybie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Zdaniem skarżącego błędne jest także stanowisko SKO, jakoby nieprawidłowe ustalenie rat płatności podatku w decyzji organu I instancji nie stanowiło dostatecznej podstawy do jej uchylenia. Obowiązkiem organu odwoławczego było poprawienie nieprawidłowej decyzji organu I instancji, czego nie uczynił, co może doprowadzić do powielenia takiego błędu w przyszłości i nieprawidłowego wystawienia tytułu wykonawczego przy ewentualnej egzekucji. Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, skarżący wniósł o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 w zw. z art. 244 § 1 o.p. oraz o wstrzymanie w trybie art. 246 § 1 o.p. wykonania ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...] stycznia 2013 r. i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r., skarżący dodatkowo wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w obu instancjach, z uwagi na rażące naruszenie prawa w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Stan ten ustalono na podstawie nieaktualnych oświadczeń złożonych przez samoistnych posiadaczy gruntów, jak również organy nie ustaliły charakteru tegoż posiadania. Wskazał także, że nie zostało wznowione postępowanie w sprawie łącznego zobowiązania za 2012 r., mimo stosownego wniosku zawartego w skardze. Dlatego też, zdaniem skarżącego, Sąd w sprawie powinien zawiesić postępowanie z urzędu. 4. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. 5. Skarga nie jest zasadna. 6. Podstawą ustalenia przez organ podatkowy, kto jest podatnikiem i jakie przedmioty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym i podatkiem leśnym stanowią składane przez osoby fizyczne informacje o nieruchomościach, informacje o gruntach i informacje o lasach (art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym, art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym). W rozpatrywanej sprawie w dyspozycji organu podatkowego były informacje złożone przez skarżącego w 2009 r. Z ewidencji gruntów wynikało natomiast, że skarżący nie zgłosił wszystkich gruntów do opodatkowania. Dlatego też skarżący został wezwany do przedłożenia aktualnych informacji podatkowych. Jako, że tego nie uczynił, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i ustaliły łączne zobowiązanie pieniężne na podstawie uzyskanych informacji i danych zawartych w ewidencji gruntów, które to dane stanowią podstawę wymiaru podatków (art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). 7. W myśl postanowień art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zastrzeżenie to dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym. Wówczas obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Podobne regulacje znajdują się w art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym i art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku leśnym, zgodnie z którymi co do zasady podatnikami podatku rolnego i leśnego są właściciele gruntów i lasów, chyba że grunt lub las znajduje się w samoistnym posiadaniu. 8. Skarżący kwestionował przede wszystkim wymiar podatku od działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] podnosząc, że nie znajdują się one w jego samoistnym posiadaniu. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało jednak, aby ww. działki stanowiące własność skarżącego znajdowały się w posiadaniu samoistnym innych podmiotów. 9. W piśmie z 21 grudnia 2011 r. skarżący wskazał na podmioty, które są samoistnymi posiadaczami ww. działek. Powołał się na następujące okoliczności zajęcia nieruchomości: na cele budowy linii energetycznych, linii światłowodowej (w tym w drodze przymusu policyjno-administracyjnego), na drogę dojazdową, na potrzeby ochrony populacji bobrów, na cele regulacji i pogłębienia rzeki, pod drogi. W związku z tym pismem organ I instancji wystosował do wszystkich podmiotów w nim wymienionych pisma z prośbą o ustosunkowanie się do twierdzeń o samoistnym posiadaniu działek należących do skarżącego. Odpowiadając na zapytania podmioty te poinformowały, że nie są samoistnymi posiadaczami gruntów J. B. 10. Podkreślenia ponadto wymaga, że posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą faktycznie jak właściciel (art. 336 Kodeksu cywilnego). Zajęcie nieruchomości w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego nie pozbawia właściciela faktycznego władztwa nad nieruchomością. Zezwolenie na wejście na nieruchomość sąsiednią w celu wykonania robót budowlanych następuje, w razie braku zgody właściciela na wejście na jego nieruchomość, w drodze decyzji organu administracji publicznej. Zajęcie to ma tymczasowy charakter. Jeżeli skarżący uważa, że jego prawo własności zostało naruszone może skorzystać z przewidzianych w Kodeksie cywilnym instrumentów prawnych chroniących jego prawo (zob. np. art. 222 Kodeksu cywilnego). Jeżeli zaś chodzi o twierdzenie strony wskazujące, że część jego działek została zajęta na potrzeby ochrony populacji bobrów, to z pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. wynika, że na wskazanych działkach instytucja ta nie prowadzi jakichkolwiek działań związanych z ochroną przyrody. Ponadto skarżącemu zostało wypłacone w 2010 r. odszkodowanie za szkody wyrządzone przez bobry. Szkody występujące na gruntach nie wpływają za wysokość podatku od nieruchomości, podatku rolnego, podatku leśnego. Przy ustalaniu wymiaru tych podatków ich wysokość nie jest uzależniona od dochodu uzyskiwanego z nieruchomości (gruntów, lasu), tylko od powierzchni wymienionych przedmiotów opodatkowania. 11. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że naruszony został w tej sprawie art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazanego naruszenia strona upatruje w bezprawnym odstąpieniu od zobowiązania wskazanych przez podatnika posiadaczy samoistnych jego gruntów do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, i przyjęciu za wiarygodny dowód niezgodnych z prawdą oświadczeń tych posiadaczy o rzekomym braku posiadania samoistnego. Istotne jest jednak, że postępowanie podatkowe w sprawie łącznego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. zostało wszczęte wobec skarżącego. Organy, w toku prowadzonego postępowania, nie miały zatem kompetencji do wzywania wskazanych przez stronę podmiotów do przedłożenia informacji, o których mowa w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższe wskazuje, że organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie opodatkowania nieruchomości stanowiących własność skarżącego, a nie będących - jak próbował to wykazać skarżący w piśmie z 21 grudnia 2011 r. - w samoistnym posiadaniu innych podmiotów. 12. Nie można zgodzić się ze skarżącym, jakoby oparcie się przez organy obu instancji na informacjach nadesłanych przez rzekomych posiadaczy samoistnych dotyczących nieposiadania nieruchomości skarżącego, udzielonych w 2011 r., nie mogły być wykorzystane do ustalenia stanu faktycznego istniejącego także w 2012 r. Skarżący w powyższym zakresie nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wskazujących, że nastąpiła zmiana w sposobie użytkowania czy też posiadania spornych działek, dlatego też oparcie się organów o wcześniejsze informacje należy uznać za prawidłowe działanie. Sąd uznał, że organy rzeczywisty stan posiadania działek nr [...], [...], [...] i [...] prawidłowo ustaliły z uwzględnieniem zapisów w KW [...]. 13. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, ich rodzaju oraz oznaczenia. Dane z ewidencji gruntów nie mogą natomiast przesądzać o własności nieruchomości. W przypadku sprzeczności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z danymi ujawnionymi w dziale II księgi wieczystej nieruchomości, pierwszeństwo mają wpisy wieczystoksięgowe (wyrok WSA w Gliwicach z 14 grudnia 2010 r. I SA/Gl 838/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). 14. Wyjaśniając skomplikowany stan faktyczny i prawny działki nr [...] ustalono, że została w 1987 r. podzielona na trzy działki o nr [...], [...] i [...]. Działka nr [...] stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], która stanowi ulicę S. Ostatnia okoliczność została ujawniona w księdze wieczystej KW [...]. Natomiast podział działki nr [...] nie został wprowadzony do KW [...] i w księdze tej nadal figuruje działka nr [...]. W 2007 r. nastąpił kolejny podział, tym razem działki [...] na dwie działki o nr [...] i [...]. Podział ten nie został odnotowany w księgach wieczystych. W dniu 15 lutego 2007 r. skarżący darował działkę nr [...] swojemu bratu - R. B. (akt notarialny Rep. A [...]). Zdarzenie to nie zostało odnotowane w KW [...]. W 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło nieważność decyzji podziałowej z 2007 r. W konsekwencji konieczne było ustalenie, czy w 2012 r. R. B. korzystał z części działki [...] jak właściciel, tzn. był jej posiadaczem samoistnym. W tym celu organy dopuściły dowód z przesłuchania skarżącego, w charakterze świadka z 14 marca 2012 r., który zeznał, że zawarł z bratem ustną umowę użyczenia na korzystanie przez niego z budynku i działki do przeprowadzenia remontu. Z zeznań tych wynika, że to skarżący korzysta z całej działki. Uwzględniając fakt stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej działki [...], organy ostatecznie opodatkowały działkę [...] o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o nr [...] (sprzed unieważnionego podziału) i nr [...]. Zebrane dowody wskazują, że to skarżący włada tymi gruntami. Nie było natomiast podstaw do opodatkowania skarżącego z tytułu władania działką [...]. Jak już wyżej zauważono, działka ta stała się w dniu uprawomocnienia decyzji z [...] października 1987 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości [...] - własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], która stanowi ulicę S. (stan ujawniony w księdze wieczystej KW [...]). W związku z powyższym nie mógł zostać uwzględniony zarzut nie wyjaśnienia przyczyn odmowy uznania za wiarygodną księgi wieczystej KW [...] i uznania za dowód księgi wieczystej KW [...]. Podobnie należy ocenić zarzut dotyczący wiarygodności zapisów w księdze KW [...]. W księdze tej figuruje działka nr [...]. W wyniku jej podziału powstały działki o nr [...], [...] i [...]. Podział ten nie został ujawniony w KW [...]. Pierwsza z wymienionych działek przeszła z mocy prawa na Skarb Państwa jako grunt wydzielony pod budowę ulicy S. i stanowi część działki nr [...], która ma urządzoną KW [...]. Dlatego też trafnie organy nie objęły jej opodatkowaniem w tej sprawie. Sąd nie dostrzegł również uchybień w zakresie opodatkowania działki nr [...] sklasyfikowanej jako grunty orne klasy IVb i łąki trwałe klasy IV. Z akt sprawy wynika, że działka tego gruntu została na mocy umowy z 12 października 2000 r. wydzierżawiona skarżącemu przez Gminę S. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. "a" ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Tym samy zawarcie przez skarżącego umowy dzierżawy gruntu stanowiącego własność Gminy S. skutkowało przejściem obowiązku podatkowego z właściciela na dzierżawcę, czyli skarżącego. 15. W rozpatrywanej sprawie zasadnie też objęto opodatkowaniem budynek przy ul. K. [...] stanowiący własność skarżącego. Z ewidencji budynków wynika, że jest to budynek mieszkalny. Ujawnione w ewidencji dane klasyfikujące budynek są wiążące dla organów podatkowych, stąd należało go opodatkować według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych. O charakterze budynku nie może decydować faktyczny sposób jego wykorzystania. Ponadto bez znaczenia dla oceny dokonania w tej sprawie wymiaru od tego przedmiotu opodatkowania są podnoszone przez skarżącego zarzuty różnej praktyki stosowanej przez Burmistrza S. w tym zakresie (raz budynek traktowany jako mieszkalny, innym razem jako gospodarczy), zwłaszcza wobec braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających ten fakt. 16. Z kolei w odniesieniu do działek nr [...] i [...], skarżący słusznie wskazuje, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, zwalnia się od tego podatku grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20 % powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata, w stosunku do tych samych gruntów. Pamiętać jednak trzeba, że z art. 13d ust. 1 ustawy o podatku rolnych wynika, że ww. zwolnienie stosuje się jedynie na wniosek podatnika. Skarżący natomiast takiego wniosku nie złożył. 17. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego wskazania w decyzji organu I instancji rat podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2012 r., których terminy płatności upływały przed wydaniem i doręczeniem decyzji ustalającej, zgodzić się należało że skarżącym, że stanowi to naruszenie prawa. Decyzje ustalające zobowiązanie w łącznym zobowiązaniu pieniężnym, wydane i doręczone po upływie terminów płatności wynikających z art. 6 ust. 7 u.p.o.l., 6a ust. 6 u.p.r. czy art. 6 ust. 3 u.p.l., powinny wskazywać jeden termin płatności całego zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 47 § 1 i 2 o.p. Tym niemniej, w ocenie Sądu, powyższe naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że w wyniku powyższego uchybienia, kwota łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. nie uległa zmianie. Tym bardziej powyższe naruszenie przepisów nie może być postrzegane jako rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Reasumując, zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r. Uwzględniły działki stanowiące własność skarżącego oraz będące w jego samoistnym posiadaniu. Ustaliły i wyjaśniły rozbieżności w księgach wieczystych oraz wskazały, które działki znajdują się we władaniu podatnika. Organy nie naruszyły art. 120, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 o.p. Prawidłowo zastosowały też przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. 18. Końcowo ustosunkowując się do wniosków skarżącego dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego zawartych w skardze, jak również stanowiska zaprezentowanego na rozprawie, jakoby w związku z powyższym zachodziła konieczność zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu, wyjaśnić należy, że Sąd nie jest kompetentny do decydowania o konieczności bądź też nie wszczynania nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jakim jest niewątpliwie wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Skarżący powyższy wniosek zawarł w skardze - piśmie adresowanym do Sądu a nie organu podatkowego, dlatego też nie może oczekiwać, że organ podatkowy na podstawie tak sformułowanej skargi dokona wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z drugiej strony, skarżący nie powinien oczekiwać, że Sąd przekaże takie pismo właściwemu organowi podatkowemu celem nadania jemu biegu, albowiem takiej możliwości nie przewidują obowiązujące przepisy. Skoro postępowanie nadzwyczajne nie zostało wszczęte przez organ, nie istniały przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, w oparciu o treść art. 56 p.p.s.a. 19. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).