I SA/Bk 517/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]. Pełnomocnik spółki U. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] września 2013 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora UKS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Regulacja zawarta w art. 61 § 3 ww. ustawy umożliwia zatem wstrzymanie wykonania, nie tylko aktów lub czynności zaskarżonych do Sądu, ale również aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym zwrot "w granicach tej samej sprawy" rozpatrywany jest w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (zob. np. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61, LEX 2013). Istotne jest więc ustalenie, czy sprawy dotyczą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. W rozpatrywanym przypadku spółka zaskarżyła do Sądu rozstrzygnięcie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym pomiędzy zaskarżonym postanowieniem o charakterze formalnym a decyzją organu I instancji. O ich odrębności świadczy inny przedmiot. Decyzja, której wstrzymania wykonalności żąda strona dotyczy rozliczenia podatku od towarów i usług. Z kolei w sprawie zawisłej przez Sądem przedmiotem sprawy jest proceduralna kwestia możliwości załatwienia odwołania od tej decyzji. Obie sprawy nie tworzą tej samej sprawy w znaczeniu materialnym, a to wyklucza możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania wskazanej przez nią decyzji. Wskazać ponadto należy, że postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji jest orzeczeniem o charakterze procesowym, nie nadaje się więc do wykonania i nie wymaga wykonania, nie wywołuje też skutków o charakterze materialnoprawnym (por. postanowienie NSA z 8 lipca 2009 r. II GZ 149/09, LEX nr 552785). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ww. ustawy procesowej.