I SA/Bk 520/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi U. w M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2014 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił U. w M. z Litwy (dalej jako: "Skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2014 r. w wysokości 35.880 zł z tytułu posiadania 30.000 litrów oleju napędowego. Przesyłka nie została przez stronę skarżącą odebrana. Niedoręczona decyzja została zwrócona do nadawcy w dniu [...] marca 2017r. (data stempla urzędu pocztowego w M.). Zwrotne potwierdzenie odbioru, jak również koperta z przesyłką nie zawierają daty pierwszego awiza i jego zamknięcia. W związku z tym decyzja została uznana za doręczoną na podstawie art. 150 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa najpóźniej w dniu [...] marca 2017r. W dniu [...] kwietnia 2018 r. Skarżąca złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., za pośrednictwem Naczelnika US w S., odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i anulowanie kary pieniężnej. W dniu [...] kwietnia 2018 r. do organu wpłynęło odwołanie przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ przytoczył treść przepisów art. 223 § 2 pkt 1 oraz art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p.") i stwierdził, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] lutego 2017 r. upłynął najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2017 r., a odwołanie sporządzone w języku litewskim zostało wniesione w dniu [...] kwietnia 2018 r., czyli rok po terminie. Wskazana decyzja stała się ostateczna najpóźniej z upływem [...] kwietnia 2017 r., gdyż z tym dniem podatnik stracił prawo do wniesienia odwołania. Stąd organ uznał wniesienie odwołania w dniu [...] kwietnia 2018 r. za nieskuteczne i w skarżonym postanowieniu stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła Skarżąca, działając przez pełnomocnika. Zaskarżyła postanowienie w całości i zarzuciła mu naruszenie: - art. 223 § 2 pkt 1 o.p., przez niewłaściwe uznanie, że podmiot skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy decyzja Naczelnika US w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nie została skutecznie doręczona, a co za tym idzie, że właściwy termin od złożenia odwołania nie rozpoczął swojego biegu; - art. 150 § 4 o.p. poprzez niewłaściwe uznanie, że w badanym przypadku można było posiłkować się tego rodzaju doręczeniem, i to w przypadku, gdy zwrotne potwierdzenie odbioru i koperta z przesyłką nie zawierały daty pierwszego awiza i jego zamknięcia, a co za tym idzie, że w konsekwencji tego błędnego przyjęcia , że decyzja została skutecznie doręczona stronie postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja Naczelnika US w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nie została skarżącej skutecznie doręczona, a już na pewno nie w dacie wskazywanej przez organ podatkowy. Zatem nie zaczął biec termin do złożenia odwołania. Nie można też mówić o doręczeniu zastępczym, gdyż nie do końca wiadomo, kiedy przesyłka była awizowana i od którego momentu mogą biec terminy. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia prawidłowego doręczenia decyzji administracyjnej w kontekście przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd uznał za zasadne stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w kwestii odmowy przywrócenia terminu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 223 § 2 pkt 1 i art. 150 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania i niewłaściwym uznaniu doręczenia zastępczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. uznaje je za bezzasadny. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] została wydana w dniu [...].02.2017r. Następnie została przekazana do wysłania za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w S. w dniu [...].02.2017r. Ze stempli pocztowych znajdujących się na kopercie i międzynarodowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru CN 07 wynika, że przesyłka dotarła do Urzędu Pocztowego w M., Litwa w dniu [...].02.2017r. i została powrotnie z tego urzędu wyekspediowana, jako niepodjęta przez adresata, w dniu [...].03.2017r. Zgodnie z adnotacją sporządzoną w dniu [...].03.2017r. przez operatora pocztowego umieszczoną na nalepce CN 15, adresat "nie podjął" przesyłki. Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przesyłka została przekazana do doręczenia profesjonalnemu operatorowi pocztowemu. Jak podkreślano już wielokrotnie w orzecznictwie sadowoadministracyjnym, wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami, mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zatem należało uznać, że przesyłka została prawidłowo doręczona zastępczo na podstawie art. 150 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym (przyjmując ostatni dzień terminu pozostawania przesyłki u operatora pocztowego - [...].03.2017r.) termin do wniesienia odwołania upływał najpóźniej w dniu [...].04.2017r. Odnosząc się do zarzutu braku adnotacji dotyczącej awiza przesyłki należy zauważyć, że mamy do czynienia z przesyłką międzynarodową i zwrotnym potwierdzeniem odbioru wg wzoru CN 07, który to nie przewiduje adnotacji o awizowaniu przesyłki. Pismo wróciło do nadawcy z informacją "nie podjął" zamieszczoną na nalepce CN 15 z wskazaną datą [...].03.2017 r. Nie ma zatem podstaw, aby twierdzić, że próba doręczenia pisma na terenie Litwy przez litewskiego operatora pocztowego było bezskuteczne albo nieprawidłowe. W zawiązku z powyższym data [...].03.2017r. jest początkiem terminu 14-dniowego do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).