I SA/Bk 523/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia straty z pozarolniczej działalności gospodarczej poniesionej w 2005 r. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. J. S., łącznie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie określenia straty z pozarolniczej działalności gospodarczej poniesionej w 2005 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne problemy finansowe Skarżącego i może stworzyć znaczne trudności w prowadzeniu, a nawet zakończeniu bieżącej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. W ocenie Sądu, złożony wniosek, zważywszy na charakter prawny zaskarżonej decyzji, okazał się bezprzedmiotowy. Instytucja wstrzymania wykonania aktu administracyjnego odnosi się wyłącznie do aktów nadających się do wykonania, a z pewnością zaskarżona decyzja takim aktem nie jest. W doktrynie przyjmuje się, że wykonalność aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 217). Zaskarżoną decyzją organ określił Skarżącemu stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej poniesionej w 2005 r. w wysokości niższej niż zadeklarowana. Strata występuje wówczas, gdy koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów. Jednakże taka decyzja w żaden sposób nie może być wykonana przez uprawnione organy, albowiem nie nakłada ani nie obliguje Skarżącego do jakiegokolwiek działania bądź zaniechania. Owszem, zaskarżona decyzja wywiera określone skutki materialnoprawne, chociażby możliwości rozliczenia poniesionej straty w kolejnych latach podatkowych, jednakże powyższe nie zmienia tego, że nie podlega ona wykonaniu. Dodatkowo należy wskazać, iż Skarżący w złożonym wniosku nie wskazał żadnej z przesłanek określonych we wspomnianym art. 61 § 3, warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2006 r. s. 188-189.) Zatem to Skarżący winien wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Ogólne wskazanie przez Skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne problemy finansowe i może spowodować trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, bez szczegółowego przedstawienia sytuacji finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego, rozmiaru prowadzonej działalności, ewentualnej liczbie zatrudnianych pracowników, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy zaskarżona decyzja może wyrządzić Skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dlatego też, Sąd uznał za zasadne, odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.