I SA/Bk 523/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , W. P. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], na mocy której utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. od nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym B., na kwotę 34.363 zł W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie może mieć nieodwracalne negatywne skutki finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zawartym tam, zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, bowiem na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny ich zasadności, jak również legalności aktu lub czynności będącymi przedmiotem zaskarżenia. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest natomiast zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione i konieczne. Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. W związku z tym, że to właśnie na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2654/13), powołane przez skarżącego twierdzenie przemawiające, w jego ocenie za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, powinno zawierać zatem rzeczowe rozwinięcie i umotywowanie. Jak wskazuje się w orzecznictwie - na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania aktu na jej sytuację finansową (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 527/17, Lex nr 2388626). Tym bardziej zatem analogiczny wniosek należy wyprowadzić, w związku z jakimkolwiek brakiem skonkretyzowania tychże twierdzeń. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątku od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn.. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986). Brak jest przy tym podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich zasadności, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża w tym względzie wnioskującą stronę. Nie jest przy tym w żadnym razie wystarczające, samo tylko stwierdzenie, że wykonanie decyzji wyrządzi skarżącemu nieodwracalne negatywne skutki finansowe, podczas gdy ani owych skutków nie wymieniono, ani nie uprawdopodobniono ich zaistnienia, ani też nie wskazano, z jakich względów będą one nieodwracalne. W istocie więc, nie jest możliwe dokonanie merytorycznej oceny złożonego przez skarżącego wniosku, w szczególności zaś stwierdzenie, jakiego rodzaju skutki zostałyby wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji oraz czy byłyby one trudne do odwrócenia, a także czy skarżący poniósłby w tym przypadku szkodę, która byłaby znaczna – jak wymaga tego brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). W tym kontekście podkreślić należy, że rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącego na mocy zaskarżonej decyzji, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). Dlatego też, w ocenie Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji, może doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie ujawniono zatem okoliczności wskazujących, że skutki materialnoprawne, jakie wywołuje zaskarżona decyzja, wyczerpują przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.