I SA/Bk 523/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku Nr 2001-IOC.4303.44.2025 w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i określenia należności celno-podatkowych w prawidłowej wysokości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , P. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku nr 2001-IOC.4303.44.2025 w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru i określenia należności celno-podatkowych w prawidłowej wysokości. W odpowiedzi na skargę DIAS podniósł, że po otrzymaniu akt przeprowadził weryfikację formalną sprawy i stwierdził, że odwołanie dotyczy 39 wydanych decyzji dotyczących firmy skarżącej, ponieważ w wykazie decyzji, od których wniesiono odwołanie brak jest decyzji o nr 318000-CZC2.4303.115.2025 z 13 sierpnia 2025 r. Uwagi dotyczące braku odwołania od decyzji Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku o nr 318000-CZC2.4303.115.2025 z 13 sierpnia 2025 r. zostały odnotowane w Liście kontrolnej wypełnianej przez pracownika prowadzącego sprawę w organie odwoławczym, a dotyczącej powyższej sprawy, zarejestrowanej w organ II instancji pod nr 2001-IOC.4303.44.2025. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Jak bowiem stanowi wskazany przepis, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 220 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "o.p."), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a o.p. wynika, że organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest dyrektor izby administracji skarbowej – jako organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skarbowego. Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Aby więc skarga mogła być wniesiona najpierw musi być najpierw wydana decyzja drugoinstancyjna. Po jej skutecznym doręczeniu skarżący nabywa uprawnienie do wniesienia skargi w zakreślonym terminie. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych:http:// orzeczenia. nsa.gov.pl). Tylko taki akt, który został wydany i skutecznie doręczony. W niniejszej sprawie brak jest natomiast przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca nie złożyła odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z 13 sierpnia 2025 r. nr 318000-CZC2.4303.115.2025, a co za tym idzie również nie została wydana decyzja organu drugiej instancji. Skarżąca złożyła więc skargę od aktu nieistniejącego, nie podając daty jego wydania, a wskazując jedynie numer decyzji, który w założeniu odpowiadałby numerowi decyzji organu drugiej instancji w przypadku, gdyby zostało złożone odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Tymczasem w aktach administracyjnych znajduje się jedynie decyzja NPUCS z 13 sierpnia 2025 r. nr 318000-CZC2.4303.115.2025. Z powyższego wynika, że nie funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku nr 2001-IOC.4303.44.2025. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.