I SA/Bk 524/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 oddala skargę W dniu [...] stycznia 2019 r. W. P.(dalej powoływany także jako skarżący) złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na 2019 r., w której wskazał, że od [...] stycznia 2019 r. następuje zmniejszenie powierzchni budynków i gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz zwiększenie powierzchni mieszkalnych. W złożonej informacji do opodatkowania wykazał: powierzchnię gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 6155 m2, - powierzchnię budynków mieszkalnych - 424 m2, - powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1138 m2, - powierzchnię budynków gospodarczych położonych na gruntach gospodarstw rolnych służących działalności rolniczej - 2.276 m2 oraz powierzchnię gruntów rolnych - 10,6012 ha. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., Wójt Gminy S. ustalił skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 w kwocie 36.246,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ, analizując złożoną informację, zauważył że w aktach sprawy znajduje się również informacja o nieruchomościach z dnia [...] grudnia 2018 r., w której skarżący zwiększył grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wydobycie kopalin). Organ podkreślił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r. poz. 725 z póżn. zm., dalej powoływana jako u.p.g.k.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a zgodnie z art. 22 tejże ustawy, podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (właściciele) zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Na podstawie danych z ewidencji organ ustalił, że podatnik na działkach nr [...] w W. nie posiada żadnego budynku sklasyfikowanego jako budynek mieszkalny. Z kolei w ramach przeprowadzonych w 2015 roku oględzin ustalono, że budynek sklasyfikowany w ewidencji jako "budynek biurowy" oznaczony nr 241 częściowo zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej przez najemcę, częściowo jest zaadaptowany na pokoje, kuchnie, częściowo jest nie użytkowany, a w pozostałej części znajdują się różne rzeczy (meble, narzędzia, pamiątki rodzinne, pozostałe po prowadzonych w przeszłości działalnościach gospodarczych podatnika) - wobec czego zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budynek ten podlega opodatkowaniu jako budynek pozostały. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że ustalając charakter budynku na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w tym dopuszczalność stosowania zwolnienia podatkowego, najpierw należy sięgnąć do dokumentu urzędowego (wypisu z ewidencji gruntów i budynków), gdyż wskazany w niej rodzaj budynku jest wiążący dla organów podatkowych dokonujących wymiaru podatku od nieruchomości. Organ zaznaczył także, że ze zgromadzonych w sprawie informacji wynika, że budowa budynku o nr 354 została zakończona w 2019 r., a zatem obowiązek podatkowy względem tegoż budynku powstanie dopiero od 1 stycznia 2020 r. Reasumując organ stwierdził, że wszystkie powierzchnie użytkowe budynków (oprócz budynku nr 241, którego powierzchnię organ przyjął z projektu przedłożonego przez skarżącego) przyjęte zostały zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego według dokonanych przez niego samego pomiarów (pomniejszając o 7 m2 pomieszczenie wykazywane jako 70,00 m2 budynku zajętego na działalność gospodarczą przez najemcę p. S.), natomiast powierzchnie gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie budziły większych wątpliwości organu, dlatego ujęto je zgodnie z powierzchniami wykazanymi w składanych informacjach podatkowych i ich korektach. Z kolei powierzchnie gruntów rolnych opodatkowano zgodnie z ewidencją pomniejszając o powierzchnię gruntów zajętych na działalność gospodarczą. Wobec zaś dokonanych powyżej ustaleń, na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S. oraz ostatecznych wyjaśnień w sprawie powierzchni użytkowej budynku nr 241 , powierzchnię użytkową tego budynku wynoszącą 872,10 m2 należało opodatkować według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, a powierzchnię użytkową tego budynku 63,00 m2 zajętych przez najemcę M. S. według stawki przewidzianej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (łącznie budynek nr 241 wg dokumentacji złożonej przez skarżącego posiada 935,10 m2 powierzchni użytkowej). Organ podkreślił, że jest to budynek biurowy, a nie mieszkalny, ponadto w części jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a organ podatkowy nie jest władny do podważania zapisów zawartych w ewidencji nie posiadając przeciwdowodu na zawarte tam dane. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił niewłaściwe opodatkowanie budynku nr 241, sklasyfikowanego jako biurowy, bowiem powinien on korzystać ze zwolnienia z opodatkowania jako budynek gospodarczy. Z dokumentacji architektonicznej z 2003 r. wynika, że jest to przede wszystkim budynek gospodarczo – mieszkalny, co znalazło potwierdzenie w oględzinach przeprowadzonych w 2015 r. Skarżący zaznaczył, że nie ma możliwości ani narzędzi do walki ze sfałszowaną ewidencją budynków, dlatego też, to organ podatkowy po oględzinach w 2015 r., w zgodzie z zasadą zaufania wyrażoną w art. 121 o.p. obowiązany był podjąć niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do których był zobowiązany przepisami art. 122 o.p. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że skarżący jest właścicielem gruntów i budynków położonych w miejscowości Biała Woda, w szczególności - na działce nr [...] – jest właścicielem jednego budynku oznaczonego w ewidencji numerem 245 o powierzchni zabudowy 929 m2 o funkcji "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa"; — na działce nr [...] - czterech budynków: nr 242 o powierzchni zabudowy 1622 m2 o funkcji "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa", nr 241 o powierzchni zabudowy 620 m2 o funkcji "budynki biurowe", nr 243 o powierzchni zabudowy 45 m2 o funkcji "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa", nr 244 o powierzchni zabudowy 59 m2 o funkcji "budynki przemysłowe" — na działce nr [...] - dwóch budynków: nr 248 o powierzchni zabudowy 140 m2 o funkcji "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" i nr 249 o powierzchni zabudowy 95 m2 o funkcji "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". Organ podkreślił, że podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące nieprawidłowego opodatkowania budynku o nr 241 znajdującego się na działce [...] nie mogły być uwzględnione, bowiem nie znajdują one oparcia ani w obowiązującym prawie ani w ustalonym stanie faktycznym. Zaznaczył, że organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego ustalania funkcji użytkowej budynku, gdyż ta wynika z wiążących zapisów ewidencji gruntów i budynków. Zatem skoro z prowadzonej przez Starostę S. ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynek nr 241 usytuowany na działce nr [...] ma funkcję biurową, organ ustalający wymiar podatku jest tymi danymi związany i nie może do podstawy opodatkowania przyjąć innej funkcji tego budynku. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2014 r. o sygn. akt II FSK 2565/12 (Lex nr 1519008), zawarte w ewidencji gruntów i budynków dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, co oznacza, że ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania. Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, a mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). Skoro więc wątpliwości i zarzuty skarżącego dotyczą funkcji użytkowej budynku, a więc danych wynikających z ewidencji gruntów, które są bezwzględnie wiążące organ podatkowy, to nie jest możliwe uwzględnienie żądania zawartego w odwołaniu i samodzielne ustalanie przez organ podatkowy funkcji tego budynku w oparciu o inne dowody. Organ nie zgodził się ze skarżącym, że nie ma on możliwości uruchomienia postępowania w celu zmiany zapisów ewidencyjnych i to organ podatkowy winien podjąć takie działania. W aktach sprawy znajduje się bowiem odpis pisma z dnia [...] września 2018 r., jakie Starosta S. i skierował do skarżącego, które dowodzi, że taka zmiana jest możliwa, po przedłożeniu przez skarżącego odpowiednich dokumentów. Z racji związania organu podatkowego danymi ewidencyjnymi w zakresie funkcji budynku, na zmianę sposobu opodatkowania budynku nr 241 nie może mieć wpływu przedłożona przez podatnika "Inwentaryzacja architektoniczno - budowlana" sporządzona w dniu 29 listopada 2003 r. przez rzeczoznawcę majątkowego posiadającego uprawnienia konstrukcyjno - budowlane i projektowe Zbigniewa Tadeusza Kielan. W świetle prezentowanego powyżej stanowiska Inwentaryzacja ta nie może stanowić przeciwdowodu dla ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym. Na podstawie tejże Inwentaryzacji możliwe natomiast było ustalenie powierzchni użytkowej spornego budynku, albowiem takich danych nie zawiera prowadzona przez Starostę S. kartoteka budynków. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając ją w całości. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: "o.p.") poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego, błędną ocenę stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o fałszywe informacje; - art. 1a ust. 1 pkt 6), art. 7 ust. 1 pkt lit. a), b) i pkt 4 lit. b) i art. 7a ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędną interpretację przepisów i niewłaściwe zastosowanie stawek przy wynikającym wprost z ustawy zwolnieniu od podatku. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ swoją decyzję oparł wyłącznie o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które do dane są nieprawidłowe. Organ powinien był dopuścić i rozpatrzeć wszystkie dowody, w szczególności te wynikające z art. 7a u.p.o.l., w tym m.in. akt notarialny z 1994 r., z którego wynika, że skarżący nabył budynek nr 241 określany jako murowany budynek parterowy z podwyższonym stropem – kurnik, który nigdy nie zmienił swojej funkcji ani przeznaczenia, jako budynku gospodarczego przynależnego do gospodarstwa rolnego. Zdaniem skarżącego, opieranie decyzji wyłącznie o zapisy ewidencji gruntów, w dodatku niezgodnych z rzeczywistością, jest naruszeniem przepisów o zaufaniu obywateli do państwa jak również zasad gromadzenia materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe w prawidłowy sposób opodatkowały należące do skarżącego gospodarstwo rolne, w szczególności czy zasadnie opodatkowały budynek oznaczony nr 241, położony na działce [...]. Zdaniem skarżącego, powyższy budynek powinien korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., jako budynek gospodarczy wykorzystywany do produkcji rolnej, z kolei organy powyższy budynek opodatkowały jako pozostały (w przeważającej większości), uznając że zwolnienie nie może być zastosowane z uwagi na sposób sklasyfikowania budynku w ewidencji budynków jako budynek biurowy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.). O znaczeniu normatywnym tych danych świadczy także to, że w art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. wskazano, że przez użyte w ustawie określenia użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków, zaś w cytowanym na wstępie art. 1 u.p.r. wskazano wprost, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają jedynie użytki rolne sklasyfikowane w taki sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższych regulacji w sposób jednoznaczny wynika, iż organy podatkowe dokonując wymiaru podatku rolnego (od nieruchomości, leśnego) mają obowiązek korzystać z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy, dokonując ustaleń w sprawie podatku, jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jaki i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy, w zakresie spornego budynku oznaczonego nr 241 bezsprzecznie wynika, że w ewidencji budynków został on określony jako "budynek biurowy" o dwóch kondygnacjach i powierzchni zabudowy 620 m2 (k. 15 akt adm.). Powyższymi danymi organy podatkowe były związane w świetle brzmienia art. 21 ust. 1 u.p.g.k., dlatego też wskazywane przez skarżącego niezgodności z rzeczywistym stanem faktycznym w zakresie przeznaczenia budynku, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym miejscu zależy zaznaczyć, na co również zwracał uwagę NSA, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, że wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych (wyjątkowych) przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie jednak nie mamy do czynienia, bowiem w żadnym innym rejestrze publicznym, a przynajmniej takiego nie wskazał skarżący, nie zachodzi sprzeczność pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków a danymi wskazywanymi przez skarżącego. Takimi dowodami nie mogą być w szczególności treść aktu notarialnego z 1994 r., na podstawie którego skarżący dokonał nabycia spornego budynku, jak również Inwentaryzacja architektoniczno - budowlana tegoż budynku (k. 39 akt adm.), skoro ich treść w żadnym zakresie nie znalazła odzwierciedlenia w innych niż ewidencja gruntów rejestrach publicznych. Zaznaczyć przy tym należy, że opis spornego budynku określony w akcie notarialnym – "budynek murowany parterowy z podwyższonym stropem – kurnik" został dokonany na podstawie wyjaśnień stron aktu notarialnego, a nie dokumentacji architektoniczno – budowlanej. Jednocześnie wskazać należy, że na podstawie przedłożonej przez skarżącego Inwentaryzacji spornego budynku, organ podatkowy ustalił jego powierzchnię użytkową, gdyż ta nie wynikała z prowadzonej ewidencji budynków, gdzie była określona jedynie powierzchnia zabudowy. Tym samym, za nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego i niewłaściwej jego oceny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, organy nie twierdziły, że nie jest możliwe przeprowadzenie przeciwdowodu z treści ewidencji gruntów, zaznaczyły jedynie że skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów urzędowych, które mogłyby podważyć prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4) lit. b u.p.o.l. zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Z powyższego przepisu wynika przede wszystkim, że zwolnienie to ma charakter przedmiotowy, dotyczy tylko budynków położonych na gruntach gospodarstw rolnych a ponadto, że odnosi się wyłącznie do budynków gospodarczych lub ich części, służących wyłącznie działalności rolniczej. Sporny budynek nie jest budynkiem gospodarczym, w ewidencji budynków jest sklasyfikowany jako budynek biurowy, a zatem nie mógł korzystać z powyższego zwolnienia, nawet jeżeli jest położony na gruntach gospodarstw rolnych. Zaznaczyć należy, że sam skarżący wskazywał, że powyższy budynek jest wykorzystywany na różne cele, część jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, część zaś pełni funkcję mieszkalną. Trudno zatem jest podzielić argumentację skarżącego, że budynek ten powinien korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Skoro w ewidencji gruntów i budynków powyższy budynek nie jest sklasyfikowany jako mieszkalny, organy w prawidłowy sposób przyjęły, że w zakresie niewykorzystywanym do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawki pozostałej. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że część z budynków stanowiących własność skarżącego, m.in. nr 242 o powierzchni zabudowy 1622 m2, nr 243 o powierzchni zabudowy 45 m2, nr 248 o powierzchni zabudowy 140 m2 i nr 249 o powierzchni zabudowy 95 m2 jest w ewidencji gruntów i budynków skalsyfikowana jako "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". W zakresie w jakim skarżący nie zadeklarował ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, organy przyjęły, że korzystają one ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, właśnie jako budynki lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Tym samym, organy podatkowe były konsekwentne w swoich działaniach, w zakresie związania danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, określających funkcje i przeznaczenie poszczególnych budynków. Końcowo odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. oraz art. 7a ust. 2 u.p.o.l., przyjąć należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy podatkowe, ustalając zakres związania gruntów i budynków z działalnością gospodarczą oparły się na wyjaśnianiach skarżącego, tym samym nie można im zarzucić błędnej wykładni pojęcia działalności rolniczej. Z kolei art. 7a ust. 2 u.p.o.l. nie mógł być naruszony przez organy w przedmiotowej sprawie, bowiem przepis ten jedynie wskazuje, co powinna zawierać ewidencja podatkowa nieruchomości, natomiast w żadnym zakresie nie przesądza, na podstawie jakich dowodów organ podatkowy ma obowiązek ustalać stan faktyczny w sprawie. Jednocześnie wskazać należy, że to dane z ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę do ich ujawnienia w ewidencji podatkowej nieruchomości, a nie odwrotnie. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dostrzegając naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.