I SA/Bk 526/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę 1. W dniu 11 czerwca 2013 r. Burmistrz Miasta K. wezwał p. L. W. (zwanego dalej: "Skarżącym"), do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na dokonanie tej czynności Organ wyznaczył siedmiodniowy termin liczony od daty doręczenia wezwania. Skarżący w wyznaczonym terminie deklaracji nie złożył. 2. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Burmistrz Miasta K. wszczął postępowanie zmierzające do określenia Skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 3. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Organ określił Skarżącemu wysokość ww. opłaty, z nieruchomości zamieszkałej, położonej w K. przy ul. M., w kwocie 120 zł, płatnej w terminie do 10 każdego dnia miesiąca po 20 zł. 4. Skarżący z tą decyzją nie zgodził się i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu wskazał na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 O.p. i art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm., dalej przywoływana jako: u.u.c.p.g.). Skarżący wskazał, że w decyzji brak jest faktycznego uzasadnienia wysokości naliczonej opłaty. Podniósł, że decyzja ogranicza się powołania uchwały Rady Miasta K. i nie uwzględnia tego, że w trakcie bytowania Skarżącego na posiadanej nieruchomości nie powstają żadne odpady komunalne. Wynika to ze szczególnych warunków prowadzenia przez niego, jako inwalidę I grupy, gospodarstwa domowego. W postępowaniu Organ I instancji, zdaniem Skarżącego, nie uwzględnił tych okoliczności. 5. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ wskazał, że w sprawie należy uznać za bezsporne, iż Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. M. zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i podniósł, że w związku z tym ciążą na nim jako na właścicielu obowiązki wynikające z art. 5 ust. 1, 3 i 3b u.u.c.p.g. Organ podniósł także, że Skarżący nie złożył stosownie do art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g., deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i nie złożył jej także po otrzymaniu wezwania Burmistrza Miasta K. z dnia [...] czerwca 2013 r. Mając to na uwadze Kolegium uznało, że Burmistrz Miasta K. był uprawniony do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości zamieszkałej położonej w K. przy ul. M. w kwocie 120 zł oraz określił termin jej płatności do 10 dnia każdego miesiąca w kwocie po 20 zł. W decyzji tej, jak podniósł Organ II instancji, prawidłowo ustalono wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 20 zł, która wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty. SKO stwierdziło, że wskazywaną wyżej nieruchomość zamieszkuje jedynie Skarżący, zatem uzasadnione jest przyjęcia miesięcznej stawki ww opłaty w wysokości 20 zł, gdyż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r. stawkę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w § 1 różnicuje się w zależności od ilości osób zamieszkujących w danym gospodarstwie domowym ustalając miesięczną stawkę dla gospodarstwa 1 osobowego w wysokości 20 zł. SKO nie podzieliło także poglądu Skarżącego, że osoba będąca inwalidą I grupy nie wytwarza odpadów komunalnych, np. opakowań szklanych, papierowych lub plastikowych po produktach żywnościowych. 6. Skargą z dnia [...] października 2013 r. Skarżący zarzucił decyzji Organu II instancji naruszenie art. 120, 122, 210 § 4 oraz art. 229 O.p. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nie złożył deklaracji, gdyż na jego nieruchomości nie powstają odpady komunalne podlegające zbieraniu, Organ zaś bez wyjaśnienia stanu faktycznego bezpodstawnie przyjął odmienne stanowisko i naliczył opłatę. Skarżący wskazał także, że Organ nie podjął stosownie do art. 122 O.p. działań przewidzianych art. 229 O.p. w celu potwierdzenia, że na nieruchomości Skarżącego nie są gromadzone odpady. Podniósł też, że SKO bezpodstawnie przyjęło jako ‘pogląd skarżącego’ podany przez niego stan faktyczny, kontestując ten fakt bez wskazania jakiegokolwiek dowodu na swoje twierdzenie w uzasadnieniu decyzji, co narusza art. 210 § 4 O.p. Ponadto Skarżący wskazał naruszenie zasady wynikającej z art. 120 O.p. w związku z określeniem przez organ I instancji opłaty za wsteczny okres w stosunku do daty wydania decyzji oraz określenia wyższej opłaty dla odpadów niesegregowanych a nie niższej opłaty dla odpadów segregowanych, co nie zostało dostrzeżone przez Organ odwoławczy. 7. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. 8. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie przepisów, które dawałoby podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy organy zasadnie obciążyły Skarżącego opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym właściwie określiły tę opłatę na 20 zł miesięcznie. 9. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. u.u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych - art. 6m ust. 1 ustawy. Jednocześnie w myśl art. 6o tejże ustawy, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z akt sprawy, czego nie kwestionował Skarżący jednoznacznie wynika, że nie złożył on deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz, że jest właścicielem i zamieszkuje nieruchomość położoną w K. przy ul. M. Tym samym, organy były uprawnione i jednocześnie zobowiązanie do wydania decyzji, na podstawie art. 6o ustawy, w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 10. Na powyższą ocenę nie mogła mieć wpływu, podnoszona w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze, okoliczność, że Skarżący, jako inwalida I grupy, nie wytwarza żadnych odpadów komunalnych. Stosownie do art. 6i pkt 1 u.u.c.p.g., obowiązek uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych (a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie) powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Tym samym, konieczność regulowania opłaty została uzależniona od zamieszkiwania osoby na danej nieruchomości a nie wytwarzania przez takiego mieszkańca odpadów komunalnych. Skoro fakt zamieszkiwania Skarżącego na nieruchomości nie był kwestowany w sprawie przez żadną ze stron, zasadnym było nałożenie na niego obowiązku opłacania opłaty za gospodarowanie odpadami. 11. W ocenie Sądu, Organy zasadnie obciążyły Skarżącego opłatą za gospodarowanie odpadami w wysokości 20 zł miesięcznie. Taka kwota wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty, gdzie przewidziano taką stawkę opłaty dla jednoosobowego gospodarstwa domowego. Przy kalkulacji tejże stawki, Rada Miasta K., stosownie do art. 6k ust. 2 ustawy, uwzględniła między innymi liczbę mieszkańców danej gminy oraz ilość wytwarzanych odpadów komunalnych dlatego też, zasadny wydaje się przyjęcie, że kwota ta uwzględnia średnią ilości opadów komunalnych powstających na nieruchomości o podobnym charakterze jak nieruchomość Skarżącego. 12. Podkreślić należy, że podnoszony przez Skarżącego zarzut nieuwzględnienia przy ustalaniu opłaty stawki niższej, przewidzianej w uchwale dla odpadów segregowanych, nie mógł być uwzględniony. Niższa, preferencyjna stawka została przewidziana w uchwale w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości w złożonej deklaracji zobowiązał się do zbierana odpadów komunalnych w sposób selektywny. Skoro Skarżący nie złożył wymaganej przepisami prawa deklaracji, nie może być względem niego zastosowana opłata w preferencyjnej wysokości. Wskazać przy tym należy, że Skarżący konsekwentnie twierdzi, że nie wytwarza żadnych odpadów komunalnych, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że dokonuje selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Przyjęcie przez organy obu instancji stawki opłaty w wysokości 20 zł miesięcznie, a zatem w wysokości identycznej jak dla osób, które złożyły deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami niesegregowanymi, stanowi niewątpliwie także realizację zasadny równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Osoba, w niniejszej sprawie Skarżący, nie może uzyskiwać korzyści, z tego tytułu, że nie wywiązała się z ciążących na nim obowiązków, związanych ze złożeniem deklaracji i samodzielnym opłacaniem opłaty za gospodarowanie odpadami. Skoro nie dopełniła ciążących na niej obowiązków, organ miał prawo a wręcz obowiązek, obciążyć ją opłatą w takiej wysokości, jaką ponoszą inni mieszkańcy gminy, będący w podobnej sytuacji (tu: prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa). 13. Za niezasadne należało także uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 120, art.122, art. 210 § 4 i art. 229 O.p. Zdaniem Sądu Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, w szczególności ustalono, że Skarżący jest właścicielem działki przy ul. M. w K., samotnie ją zamieszkuje oraz, że nie złożył, mimo prawidłowego wezwania, stosownej deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tym samym zostały spełnione wszystkie przesłanki do określania Skarżącemu stosowanej opłaty. Tym samym, brak było podstaw do zastosowania przez Organ odwoławczy art. 229 o.p., skoro zgromadzony w sprawie przez Organ I instancji materiał dowodowy był wystarczający do wydania kwestionowanej decyzji. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom skargi, odpowiada prawu. Zawiera ono zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, w tym Organ prawidłowo wskazał podstawę prawną wydanej decyzji oraz okoliczności, na podstawie których przyjął, że Skarżący jest zobowiązany do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).