I SA/Bk 53/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach z dnia 2 grudnia 2025 r. nr 2012-SPA.4105.19.2025 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Decyzją z 2 grudnia 2025 r. nr 2012-SPA.4105.19.2025 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Suwałkach określił B. K. (dalej powoływany jako skarżący) wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję. Pismo skarżącego zostało oznaczone jako skarga i zostało skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Suwałkach wniósł o jej odrzucenie, a ewentualnie oddalenie. Organ wyjaśnił, że pouczył skarżącego, że od ww. decyzji służy mu odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Skarżący w terminie do złożenia odwołania złożył pismo z prośbą o przedłużenie terminu rozpatrzenia jego sprawy. Organ trzykrotnie wzywał skarżącego do sprecyzowania czy pismo stanowi odwołanie od ww. decyzji, jednak nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Wskazał, że zamiast odwołania skarżący wniósł ww. skargę oraz wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji również skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył skargę na decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach jako organ I instancji. Skarga złożona na decyzję pierwszoinstancyjną jest co do zasady niedopuszczalna, bowiem nie spełnia wymagania z art. 52 § 1 p.p.s.a. – wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w sprawie. Skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Nie złożył odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach, a jedynie pismo z prośbą o przedłużenie terminu rozpatrzenia jego sprawy. Organ nie miał podstaw, by pismo to potraktować jako odwołanie, szczególnie w braku odpowiedzi na wezwania organu do sprecyzowania pisma. Przy tym należy wyjaśnić, że nawet gdyby pismo stanowiło odwołanie to samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 52.). Jak wskazał organ I instancji w odpowiedzi na skargę, skarżący zamiast odwołania od ww. decyzji złożył skargę do sądu za pośrednictwem tego organu. Wyjaśnić więc należy, że dopiero decyzja organu odwoławczego, tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku mogłaby stanowić przedmiot zaskarżenia skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. niedopuszczalna jest skarga złożona w sprawie, która nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Do innych przyczyn niedopuszczalności skargi należy m.in. złożenie jej na decyzję pierwszoinstancyjną, który to przypadek wystąpił w sprawie niniejszej. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.