I SA/Bk 538/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2015 r. I SA/Bk 538/14 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. WSA w Białymstoku oddalił skargę J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. W piśmie z dnia 23 lutego 2015 r. Skarżący wniósł o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści ww. wyroku, poprzez określenie, czy użyte w uzasadnieniu (str. 3) zdania zawarte w wersie 1-6 od dołu a rozpoczynające się "Z danych tych ..." a kończące (str. 4) wers 1-3 od góry "... grunty rolne zabudowane", znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie, a jeżeli tak to w jakim. We wniosku wskazano, że w uzasadnieniu Sąd wyraził pogląd prawny, że Skarżący jest współwłaścicielem trzech działek. Strona jest zatem zainteresowana ustaleniem źródła jej prawa od prawidłowego zrozumienia zarówno oceny prawnej, jak i wiążących się z nią wskazań dalszego postępowania przed organami odwoławczymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie ugruntowane jest już stanowisko, że wykładnia wyroku dotyczyć może sytuacji, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić natomiast do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego (zob. bliżej Komentarz do art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). W istocie więc owa instytucja nie może stać się płaszczyzną polemiki strony ze stanowiskiem Sądu. W rozpatrywanej sprawie zaś wniosek o wykładnię wykracza poza jej zakres wytyczony granicami cytowanego uregulowania art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona skarżąca polemizuje ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu wyroku. W takiej sytuacji stronie zmierzającej do rozstrzygnięcia sporu w danej kwestii, przysługują środki odwoławcze do sądu wyższej instancji. Wniosek o wykładnię okazał się więc niezasadny. Na marginesie Sąd zauważa, że w postanowieniu z dnia 10 marca 2015 r. Sąd sprostował na wniosek Skarżącego uzasadnienie ww. wyroku wskazując, że z akt bezsprzecznie wynika, iż jest on właścicielem działki nr [...], a nie jak omyłkowo pierwotnie wskazano – działki nr [...]. Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 158 ww. ustawy procesowej.