I SA/Bk 542/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty skarbowej w związku z wnioskiem o wydanie zaświadczenia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. 2007 r. nr [...] Prezydent Miasta B., powołując się na przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 1282 ze zm.) określił J. W. (dalej powoływany jako "Skarżący") wysokość opłaty skarbowej w kwocie 17,00 zł z tytułu złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia o wysokości dochodu zadeklarowanego w zeznaniu podatkowym PIT 36 za 2013 r. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji powołał się na informację Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] maja 2014r. znak [...], z której wynika, że Skarżący w dniu [...] marca 2014 r. złożył do organu wniosek o wydanie zaświadczenia mającego potwierdzać trzy różne stany faktyczne. Organ podatkowy odmówił w części - wydania żądanego zaświadczenia, jednocześnie pouczył Skarżącego, że w pozostałym zakresie wniosek zostanie załatwiony poprzez wydanie stosownego zaświadczenia (postanowienie z dnia [...].04.2014r. znak: [...]). Zaświadczenie, pomimo nieuiszczenia stosownej opłaty zostało wydane [...] kwietnia 2014r. i doręczone Skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2014 r. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym wyjaśnił, iż po zapoznaniu się z treścią zaświadczenia poinformował urzędników Urzędu Skarbowego w B., że przygotowane pismo nie spełnia jego oczekiwań i w przedstawionej treści nie jest mu do niczego potrzebne. Skarżący wniósł, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyznaczyło "termin spotkania" na którym przedstawi zasady którymi kieruje się Urząd Skarbowy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o opłacie skarbowej, wskazuje się że tejże opłacie podlega wydanie zaświadczenia na wniosek. W myśl art. 5 ww. ustawy obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej spoczywa na osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, na wniosek której, zaświadczenie się wydaje. Z mocy art. 6 ustęp 1 pkt 2 tej ustawy, obowiązek zapłaty powstaje w takim przypadku – z chwilą złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że na wniosek Skarżącego zostało wydane zaświadczenie, natomiast w dniu złożenia wniosku o zaświadczenie ani do dnia wydania decyzji przez organ I instancji opłata w wysokości 17 zł nie została uiszczona. W tym stanie faktycznym zaistniały przesłanki do określenia wysokości zobowiązania. Organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie a następnie określił zobowiązanie od wydanego zaświadczenia. Poinformowano także, że od wyżej wymienionej kwoty odsetki od zaległości podatkowej nalicza sam podatnik począwszy od dnia, w którym powstał obowiązek opłaty skarbowej (od dnia złożenia wniosku). Zgodnie z treścią art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że podnoszone argumenty, że treść zaświadczenia nie spełniało oczekiwań Skarżącego, nie ma wpływu na fakt wydania zaświadczenia i na fakt powstania obowiązku podatkowego. Organy podatkowe wydają zaświadczenie w oparciu o posiadane ewidencje, rejestry, bądź inne dane. Skarżący w zakresie odmowy wydania zaświadczenia skorzystała ze swego prawa składając zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, natomiast w pozostałej części otrzymał zaświadczenie. Kolegium zauważa, że opłatą skarbową jest objęte każde zaświadczenie, a nie tylko takie które jest wydawane dokładnie z żądaniem strony. W zakresie wniosku o "wyznaczenie spotkania" Kolegium wyjaśniło, iż strona w toku postępowania ma zapewniony czynny poprzez możliwość składania pism procesowych, składania uwag i dokumentów. Ordynacja podatkowa przewiduje w art. 200a możliwość przeprowadzenia rozprawy na wniosek lub z urzędu, jednakże w niniejszej sprawie organ nie widział potrzeby wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, gdyż stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Strona natomiast potrzeby "spotkania" nie uzasadniła okolicznościami mającymi znaczenie dla sprawy lecz potrzebą opisania zasad jakimi kieruje się Urząd Skarbowy. Kwestie te nie będą miały znaczenia dla określenia zobowiązania w opłacie skarbowej. Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wskazując, że Kolegium nie dostrzegło, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pominął pismo Strony z dnia [...].03.2014 r. i wydał decyzję odmowną na podstawie rozszerzenia pisma z dnia [...].03.2014 r. Zdaniem Podatnika powyższe stanowi fałszowanie stanu faktycznego i jest celowym działaniem, które służy odmowie wydania zaświadczenia w żądanej formie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest opodatkowanie opłatą skarbową za wydanie zaświadczenia na wniosek Skarżącego. Podstawą do wydania decyzji w sprawie opłaty skarbowej jest ustawa z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2012r., póź. 1282 z późn. zm.), gdzie wskazuje się w art. 1 ustęp 1 pkt 1 lit b), że opłacie skarbowej podlega wydanie zaświadczenia na wniosek. W myśl art. 5 obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej spoczywa na osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, na wniosek której, zaświadczenie się wydaje. Z mocy art. 6 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, obowiązek zapłaty powstaje w takim przypadku - z chwilą złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Organy administracji rządowej i samorządowej przekazują organowi podatkowemu właściwemu w sprawie opłaty skarbowej zbiorczą informację o przypadkach nieuiszczenia należnej opłaty skarbowej od dokonanych przez nie czynności urzędowych, wydanych zaświadczeń, zezwoleń itd. Od dnia wejścia w życie tej ustawy tj. od 1.01.2007r. - zapłaty opłaty skarbowej dokonuje się w kasie właściwego organu podatkowego lub na jego rachunek. Z akt niniejszej sprawy wynika, że na wniosek Skarżącego zostało wydane zaświadczenie, natomiast w dniu złożenia wniosku o zaświadczenie ani do dnia wydania decyzji przez opłata w wysokości 17 zł nie została uiszczona. W tym stanie faktycznym, zdaniem Sądu, zaistniały przesłanki do określenia wysokości zobowiązania. Zdaniem Sądu, organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie, a następnie określił zobowiązanie od wydanego zaświadczenia. Prawidłowo poinformowano także Skarżącego, że od wyżej wymienionej kwoty odsetki od zaległości podatkowej nalicza sam podatnik począwszy od dnia, w którym powstał obowiązek opłaty skarbowej (od dnia złożenia wniosku). Zgodnie z treścią art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Podnoszone w skardze argumenty, że treść zaświadczenia nie spełniało oczekiwań Skarżącego i nie wyznaczono terminu spotkania, nie ma wpływu na fakt wydania zaświadczenia i na fakt powstania obowiązku podatkowego, a rozpoznawana sprawa tylko tego dotyczy. Organy podatkowe wydają zaświadczenie w oparciu o posiadane ewidencje, rejestry, bądź inne dane. Skarżący w zakresie odmowy wydania zaświadczenia skorzystał ze swego prawa składając zażalenie na postanowienie Naczelnika I US, natomiast w pozostałej części otrzymał zaświadczenie, co wynika z akt sprawy. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.