I SA/Bk 544/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania w pomniejszonej wysokości pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącej D. Ł. kwotę 297 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] września 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej jako "kpa"), art. 5 ust. 1 i ust. 12, art. 21 ust.1 i 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich( Dz. U. Nr 64, poz.427)), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. z [...] lipca 2009 r. nr [...], którą przyznano Pani D. Ł. (dalej jako Skarżąca), płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) zwanej dalej płatnością ONW, na rok 2008 w pomniejszonej wysokości. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w dniu [...] maja 2008 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie na rok 2008 pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w którym ubiegała się o przyznanie pomocy do działek o powierzchni 47,05 ha. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2008 r. w gospodarstwie Skarżącej kontroli na miejscu stwierdzono zawyżenie powierzchni użytków rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr [...], leżącej w woj. p., gmina G., obręb N. (powierzchnia deklarowana 47,05 ha - stwierdzona 45,00 ha). Uwzględniając wyniki kontroli na miejscu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] lutego 2009 r. przyznał Skarżącej płatności ONW Nizinne strefa II, na rok 2008 w pomniejszonej wysokości. Powyższa decyzja została uchylona przez Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że powierzchnia działek stwierdzonych podczas kontroli na miejscu w kopii raportu, różni się od oryginału oraz stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. nie wziął pod uwagę wszystkich dowodów mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy tj. wyjaśnień Skarżącej złożonych [...] stycznia 2009 r. dotyczących powierzchni pasa gruntu o szerokości 2 m, oddzielającego żyto od zalesień. W dniu [...] maja 2009 r. przeprowadzono ponowną kontrolę na miejscu (metodą inspekcji terenowej) gospodarstwa Skarżącej w trakcie, której stwierdzono zawyżenie powierzchni działek w stosunku do powierzchni zadeklarowanej przez Skarżącą we wniosku (47,05 ha) z uwagi na występujące wyłączenia o łącznej powierzchni 1,19 ha (0,38 ha + 0,53 ha+ 0,28 ha). Zgodnie z pomiarem powierzchni działki rolnej dokonanej przy użyciu GPS powierzchnia działki rolnej A/A1 stwierdzona przez kontrolujących wyniosła: 46,81 ha, a jej powierzchnia uwzględniająca wyłączenia 45,62 ha (46,81 ha - 1,19 ha). Skarżąca nie była obecna przy pomiarach. Kierownik Biura Powiatowego w B. decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...] przyznał płatności ONW Nizinne strefa II w pomniejszonej wysokości, uwzględniając zawyżenia powierzchni deklarowanej przez Skarżącą i stwierdzone w trakcie ponownej kontroli. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zaskarżoną decyzją. Organ uznał, bowiem, że kontrola gospodarstwa Skarżącej wykazała, że powierzchnia działki rolnej o symbolu A kwalifikująca się do pomocy ONW wynosi 45,62 ha, a nie 47,05 ha jak zadeklarowano we wniosku. Zawyżono, więc powierzchnię o 1,43 ha, co stanowi 3,13 % i zgodnie z postanowieniami art.138 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 (Dz. U.WE nr L 345 s.1 ze zm.) skutkowało przyznaniem pomocy pomniejszonej o dwukrotność wykrytej różnicy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie doliczenia do zmierzonej powierzchni działki rolnej tolerancji pomiaru (0,70 ha), które zdaniem Skarżącej wpłynęłoby na zmianę powierzchni zawyżonej poniżej 3 %, Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. stwierdził, iż powierzchni wynikającej z tolerancji pomiaru nie dolicza się do powierzchni zmierzonej w przedmiotowym przypadku. Gdyby różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią zmierzoną nie była większa od powierzchni tolerancji, przedmiotowa płatność zostałaby przyznana do powierzchni deklarowanej tj. 47,05 ha. Jednakże fakt, że stwierdzona różnica powierzchni jest większa od tolerancji pomiaru spowodował, że do płatności przyjęto powierzchnię faktycznie zmierzoną z potrąceniami wynikającymi z przepisów prawa. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.: § 4a pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306, dalej jako "rozporządzenie w sprawie norm minimalnych") w związku z art. 17 ust.1 pkt 2 lit. b) u.p.b. przez bezpodstawne nie zaliczenie do powierzchni działki rolnej nieutwardzonej drogi dojazdowej o łącznej powierzchni 3220 m2, art. 30 ust. 1 rozporządzenie nr 796/2004 przez bezpodstawne przyjęcie tolerancji pomiaru w stosunku do przedmiotowej działki rolnej w wymiarze 0,70 ha w sytuacji, gdy nie powinna przekraczać 5% powierzchni działki rolnej lub szerokości sfery buforowej równej 1,5 m okalającej obwód działki, zaś maksymalna tolerancja w stosunku do każdej działki nie może przekroczyć 1 ha w kategoriach bezwzględnych oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: art. 21 ust.1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 437) w związku z art. 7, art.8 i art. 10 kpa oraz art. 25 ust.1 rozporządzenia nr 796/2004 przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego przy jednoczesnym nie zapewnieniu stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a konkretnie w oględzinach (kontroli) działki rolnej w dniu [...] maja 2009 r. Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty pełnomocnik podniósł, że na przedmiotowej działce rolnej znajduje się przebiegająca po obrzeżach działki, nieutwardzona droga dojazdowa o długości 1610 m, której szerokość w obrębie działki rolnej nie przekracza 2 m i nie stanowi odrębnej działki ewidencyjnej, a więc spełnia warunki z § 4a pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, pozwalające na uznanie całej powierzchni działki rolnej za utrzymaną zgodnie z normami. Autor skargi podniósł, że wyłączenie drogi z działki rolnej oznacza bezpodstawne zmniejszenie areału objętego pomocą o 3220 m2 (1610 m x 2m). Pełnomocnik Skarżącej podniósł również, że nieutwardzone drogi dojazdowe zaliczane do obszaru upraw są czymś zupełnie odrębnym od sfery buforowej, co oznacza, że łączna szerokość pasa gruntu wchodzącego w skład działki rolnej może wynosić 3,5 m. Zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 tolerancja pomiaru obszaru nie powinna przekraczać 5% powierzchni działki rolnej lub szerokości strefy buforowej równej 1,5 m okalającej obwód działki, zaś maksymalna tolerancja w stosunku do każdej działki nie może przekroczyć 1,00 ha w kategoriach bezwzględnych. Obwód działki rolnej, oznaczony na załączonej do skargi mapie linią koloru czerwonego, wynosi 5095 m, co przy szerokości strefy buforowej daje powierzchnię tolerancji równą 0,7642 ha (5095 m x 1,5 m = 7642,5 m2). Zdaniem autora skargi z protokółu kontroli z dnia 27 maja 2009 r., trudno wywnioskować, dlaczego przyjęto tolerancję pomiaru wynoszącą 0,70 ha. Zdaniem pełnomocnika przyjęta przez organ tolerancja pomiaru prawdopodobnie stanowi powierzchnia wynikająca z przemnożenia 4611 m (przyjęty prze organ obwód działki rolnej) przez 1,5 m szerokości strefy buforowej, co daje 6916,5 m2 (0,69 ha). Zdaniem pełnomocnika Skarżącej argumentacja organu, że tolerancji pomiaru (wynoszącej 0,70 ha według organu II instancji, zaś 0,7642 ha według rolnika), nie dolicza się do powierzchni zmierzonej jest niezrozumiała i sprzeczna z logiką. Tolerancja pomiaru z istoty swojej oznacza, bowiem ewentualny błąd lub niedokładność pomiaru. Nie może być ona interpretowana na niekorzyść strony. Zatem zmierzona powierzchnia działki rolnej powinna zostać powiększona o wielkość tolerancji. Wówczas powierzchnia ta wyniosłaby odpowiednio 46,32 ha lub 46,3842 ha, zaś różnica między obszarem zadeklarowanym a wyznaczonym byłaby mniejsza, niż 3,00 %, co nie powodowałoby zmniejszenia należnych Skarżącej dopłat. W skardze podniesiono również, że organ II instancji zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i szczegółowego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, bowiem nie zostały rozpatrzone podniesione wyżej kwestie zaliczania do obszaru działki rolnej powierzchni nieutwardzonej drogi dojazdowej oraz strefy buforowej. Nie wyjaśniono zagadnienia tolerancji pomiaru. Nie uwzględniono wniosku rolnika o przeprowadzenie kontroli (pomiarów) z jego udziałem, co niewątpliwie pozwoliłoby ewentualne wątpliwości wyjaśnić bezpośrednio na gruncie. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest wprost symboliczna powierzchnia "zawyżenia" - mniej niż 600 m2, która spowodowała przekroczenie dopuszczalnego 3 % wskaźnika różnicy rzeczywistego obszaru działki rolnej w stosunku do deklarowanego o 0,13 %. Odpowiadając na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując w całości stanowisko i argumentację przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się zasadne. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Skarżącej oparł zarzuty skargi zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Formułując zarzuty naruszenia prawa procesowego pełnomocnik zmierzał w istocie do wykazania, że ustalenia dokonane przez organ administracyjny nie mogą być uznane za prawidłowe w świetle wskazywanych przez niego konkretnych naruszeń reguł postępowania. Wobec tak sformułowanych zarzutów w pierwszej kolejności należało, więc zbadać czy ustalając stan faktyczny sprawy organy administracyjne zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz czy przy ocenie zgromadzonych dowodów nie przekroczono reguł swobodnej oceny dowodów. Wymóg dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy o przyznanie płatności do gruntów rolnych wynika z brzmienia art. 21 ust.1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, który zobowiązuje organ administracji publicznej do stania na straży praworządności oraz nakłada obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 21 ust.2 pkt 1 i 2), a do postępowań nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów kpa (art. 21 ust.1). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego związany jest ściśle z obowiązującą w kpa zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). W doktrynie podkreśla się, że ocena dowodów powinna być dokonana zgodnie z normami procesowymi oraz, że powinna: opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego a także, że organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania skutkującym wadliwością decyzji. Rozpatrując materiał dowodowy, organ administracji nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, ale również nie może uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy. W myśl § 4a pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie minimalnych norm powierzchnię gruntów rolnych, na których znajdują się m.in. rowy, nieutwardzone drogi dojazdowe wydzielone w obrębie działek rolnych, pasy zadrzewień, żywopłoty, ściany tarasów, których szerokość w obrębie działki rolnej nie przekracza 2 m, które nie stanowią odrębnej działki ewidencyjnej – uznaje się za utrzymywaną zgodnie z normami. Z akt sprawy nie wynika, by organy rozpatrzyły kwestię dotyczącą zaliczania do obszaru działki rolnej powierzchni nieutwardzonej drogi dojazdowej podniesioną przez Skarżącą w piśmie z [...] stycznia 2009 r. i to wbrew zaleceniom Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. zawartym w decyzji kasacyjnej z [...] maja 2009 r. Z treści protokołu z kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącej w dniu [...] maja 2009 r. oprócz wielkości wyłączeń (1,19 ha) nie wynika, co było ich przedmiotem, w tym rownież czy nieutwardzona droga dojazdowa przebiegająca po obrzeżach działki (pas gruntu oddzielający żyto od zalesień) spełniała warunki, wymienione w §4a rozporządzenie w sprawie norm minimalnych, które pozwalały (lub nie) na uznanie, że cała powierzchnia gruntów rolnych, na których znajduje się wspomniana droga dojazdowa jest utrzymana zgodnie normami. Za niewystarczające w świetle zasady pisemności, o której mowa w art.14 kpa należało, bowiem uznać wyjaśnienia pracownika organu odwoławczego, złożone na rozprawie, że droga dojazdowa nie została ujęta do powierzchni działki rolnej z uwagi na to, iż była szersza niż 2 m. Z wypowiedzi pracownika organu II instancji wynika, że powyższe fakty ustalono w drodze rozmów z osobami, które przeprowadziły kontrolę na miejscu w maju 2009 r. Powyższe ustalenia nie znajdują, jednak swego potwierdzenia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy i wskazują, że ustalając stan faktyczny sprawy organ uwzględnił dowód, którego nie ma w aktach sprawy. Tym samym za zasadny uznano podniesiony w skardze zarzut zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i szczegółowego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. Decyzja administracyjna, która nie uwzględnia w całości żądania strony, powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art.107 §1 i § 3 kpa). Prawidłowe uzasadnienie decyzji powinno umożliwić wyższej instancji zorientowanie się czy przesłanki, na których oparł się organ niższej instancji są słuszne, a więc powinno dawać podstawę kontroli poprawności decyzji. Zarówno z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art.8, art.11 kpa), jak i z treści art.107 § 1 i 3 kpa wynika, że Skarżąca, jako strona postępowania powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie. Uzasadnienie faktyczne powinno wskazywać na potrzebę lub konieczność wydania decyzji o określonej treści oraz wyjaśniać okoliczności mające wpływ na treść jej rozstrzygnięcia. Ponadto powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie okoliczności miały wpływ na zakwalifikowanie do dopłat bezpośrednich jedynie działki rolnej o pow. 45,62 ha. Organ wskazując na wyłączenia powierzchni działki rolnej określił jedynie ich wielkość nie wyjaśnił natomiast, co było ich przedmiotem. Powyższe wskazuje na istotne naruszenie przepisów postępowania (art.107 §1 i 3 kpa), gdyż niejasności, które ujawniły się przy zestawieniu podstawy faktycznej z materiałem dowodowym budzą uzasadnione wątpliwości, czy stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Taka wada decyzji utrudnia również kontrolę jej legalności. W świetle postanowień art.21 ust.2 pkt 4 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zgodnie, z którym organ zapewnia stronom na ich żądanie czynny udział w każdym stadium postępowania, za niezasadny uznano zarzut nie zapewnieniu stronie czynnego udziału w oględzinach (kontroli) działki rolnej w dniu [...] maja 2009 r. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca w toku postępowania wnosiła o zapewnienie jej udziału w kontroli na miejscu. Wniosek taki pojawił się dopiero w odwołaniu z [...] lipca 2009 r. tj. po przeprowadzeniu przez organ ponownej kontroli na miejscu. Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia poprzez błędna wykładnię art. 30 ust.1 rozporządzenie nr 796/2004 podniesiony z uwagi na przyjęcie tolerancji pomiaru w stosunku do przedmiotowej działki rolnej w wymiarze 0,70 ha. Zgodnie z treścią wspomnianego artykułu powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne, a tolerancja pomiaru jest określana przy uwzględnieniu 1,5 m. strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. We wspomnianym przepisie wskazano również, że maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1 ha. Z treści protokołu kontroli wynika, że organ dokonując pomiarów uwzględnił zarówno 1,5 m strefę buforową okalająca obwód działki, jak i że ustalona w protokole kontroli tolerancja na poziomie 0,69 ha jako iloczyn obwodu działki (4611 m) i pow. strefy buforowej (1,5 m) mieści się w wartości bezwzględnej przyjętej przez ustawodawcę Unijnego. Tolerancja to liczba mianowana określająca dopuszczalne odchylenie danej wielkości technicznej, np. długości, powierzchni, od jej wartości nominalnej (słownik PWN, CD). Stąd należy zgodzić się z twierdzeniem Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., że tylko w przypadku, gdy różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią zmierzoną nie jest większa od powierzchni tolerancji, przedmiotowa płatność zostałaby przyznana do powierzchni deklarowanej. Natomiast stwierdzenie, że wielkość odchylenia powierzchni jest większe od tolerancji pomiaru powoduje, że do płatności przyjąć należy powierzchnię faktycznie zmierzoną z uwzględnieniem wyłączeń wynikającymi z przepisów prawa. Wobec stwierdzonych wyżej naruszeń przepisów prawa procesowego orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji powinien ustalić w sposób jednoznaczny kwestę związaną z szerokością nieutwardzonej drogi dojazdowej przebiegającej na obrzeżach działki rolnej Skarżącej a więc czy spełnia warunki z § 4a pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, pozwalające na uznanie całej powierzchni działki rolnej za utrzymaną zgodnie z normami. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać elementy, o których mowa w art.107 §1 i 3 kpa tzn. organ powinien opisać występujące na działce rolnej wyłączenia o łącznej powierzchni 1,19 ha (0,38 ha + 0,53 ha+ 0,28 ha) oraz wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji, Sąd oparł o przepis art. 152 p.p.s.a., a o kosztach postępowania orzekł stosownie do treści art. 200 w związku z art. 205 tejże ustawy oraz na podstawie § 2 ust. 1, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).