I SA/Bk 545/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D. Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności zajętej w egzekucji prowadzonej wobec "C." K. spółka jawna w upadłości z/s w B. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wobec "C." spółka jawna w upadłości układowej w B. skierowano do "D." Spółki z o.o. w B. (dalej powoływana także jako skarżąca Spółka) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności o: – nr [...] r. w egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], doręczonego skarżącej Spółce w dniu [...].03.2013 r. – nr [...] z [...].05.2013 r. w egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], doręczonego skarżącej Spółce w dniu [...].06.2013 r. – nr [...] z [...].06.2013 r. w egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], doręczonego skarżącej Spółce w dniu [...].06.2013 r. oraz – nr [...] r. w egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych oznaczonych numerami [...], [...], [...] do [...], [...], [...], [...], doręczonego skarżącej Spółce w dniu [...].11.2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. przeprowadził kontrolę w skarżącej Spółce w zakresie wywiązywania się z obowiązków dłużnika zajętej wierzytelności, należnych C. sp. j. w upadłości układowej, wynikających z zajęć wierzytelności dokonanych czterema zawiadomieniami o zajęciu, tj. z [...].03.2013 r. nr [...], z [...].05.2013 r. nr [...], z [...].06.2013 r. nr [...] oraz z [...].11.2013 r. nr [...]. Z ustaleń kontroli wynika, że w okresie od [...].03.2013 r. do [...].11.2013 r. skarżąca Spółka nie przekazała organowi egzekucyjnemu wierzytelności, które podlegały zajęciu na podstawie czterech zawiadomień o zajęciu, tj. z [...]03.2013 r. nr [...], z [...].05.2013 r. nr [...], z [...].06.2013 r. nr [...] oraz z [...].11.2013 r. nr [...] - w łącznej kwocie [...] zł, w tym należność główna objęta tytułami wykonawczymi - [...] zł oraz odsetki za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł. Skarżąca Spółka wniosła zastrzeżenia do protokołu z kontroli podnosząc, między innymi, że organ egzekucyjny pominął fakt, że porozumienie z [...].02.2013 r. pomiędzy skarżącą Spółką, a firmą "C." zostało zawarte przed dniem dokonania zajęcia wierzytelności, pomimo, że wszelkie skutki dokonanego zajęcia mogą być oceniane jedynie od momentu dokonania zajęcia wierzytelności. W trakcie kontroli nie wzięto pod uwagę, w jaki sposób przebiega proces składania zamówień, kiedy następuje zapłata ceny z tytułu zakupu oraz w jaki sposób kształtują się prawa i obowiązki stron transakcji. Ponadto w zastrzeżeniach zarzucono, iż w protokole z kontroli dokonano konkluzji i analizy prawnej zaistniałego stanu faktycznego, podczas gdy protokół ze swej istoty ma dotyczyć wyłącznie analizy stanu faktycznego. W ocenie Spółki błędne i pozbawione podstaw prawnych było stwierdzenie zawarte w protokole z kontroli, iż porozumienie z [...].02.2013 r. wiąże tylko strony porozumienia i nie ma wpływu na dokonane zajęcia i wynikające z nich obowiązki dłużnika zajętej wierzytelności. Wskazano, że stosownie do art. 67a § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonując zajęcia wierzytelności wstępuje w uprawnienia strony danego stosunku zobowiązaniowego, dlatego nie może być akceptowane twierdzenie, iż treść porozumienia z 01.02.2013r. wiązała wyłącznie strony porozumienia i nie miała wpływu na uprawnienia organu egzekucyjnego. Wykładnia przepisów prowadzi do odmiennego wniosku, mianowicie do tego, iż treść porozumienia określa, czy "C." sp.j. przysługuje wierzytelność, a więc w jakim zakresie organ egzekucyjny uprawniony jest do otrzymania świadczeń wynikających z relacji cywilnoprawnych istniejących między stronami. Postanowieniem z [...].07.2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 71a § 9 w związku z art. 17 § 1 u.p.e.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił wysokości nieprzekazanej przez skarżącą Spółkę wierzytelności, zajętej w egzekucji prowadzonej wobec "C." s.j. w upadłości układowej w B. zawiadomieniami: z [...].03.2013 r. nr [...], z [...].05.2013 r. nr [...], z [...].06.2013 r. nr [...] oraz z [...].11.2013 r. nr [...] w łącznej kwocie - [...] zł, w tym należności głównej w kwocie - [...] zł. Na powyższe postanowienie, skarżąca Spółka złożyła zażalenie, podnosząc w nim między innymi naruszenie art. 71a § 9 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do wybiórczej oraz pobieżnej analizy stanu faktycznego zaistniałego w sprawie i pominięcia okoliczności mających istotne znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, przez co organ egzekucyjny wydał błędne postanowienie w przedmiocie bezpodstawnego uchylania się przez Spółkę z obowiązku realizacji dokonanego zajęcia oraz art. 67a oraz art. 89 § 3 u.p.e.a. w związku z art. 353 § 1 k.c. poprzez błędną ich wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, iż Spółka była zobowiązana do realizacji zajęć poprzez zapłatę na rzecz organu egzekucyjnego kwot przekazywanych "C." spółka jawna w upadłości układowej w ramach przedpłat. Postanowieniem z dnia [...].08.2014 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...].07.2014 r. znak [...], wydawane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a., stanowiło konsekwencję dokonanych uprzednio przez organ egzekucyjny zajęć wierzytelności "C." spółka jawna w upadłości układowej u jej dłużnika, czyli "D." Sp. z o.o. i stwierdzenia w trakcie kontroli, iż dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Pomimo niedopatrzenia się naruszenia przez organ egzekucyjny wskazanych w zażaleniu przepisów u.s.d.g oraz u.p.e.a., stwierdzono naruszenie przepisów k.p.a. odnośnie zakresu i treści rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia, tj. art. 107 § 3 w związku z art. 124 § 1 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów art. 107 § 3 w związku z art. 124 § 2 k.p.a. Wskazał, że organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że porozumienie z dnia [...].02.2013 r. zawarte pomiędzy skarżącą Spółką a firmą "C." ustala wyłącznie sposób współpracy pomiędzy dwoma podmiotami i nie może mieć wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne, i że stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie wskazał jednak w jakich orzeczeniach stanowisko w tej kwestii znajduje potwierdzenie. Jeżeli organ egzekucyjny opiera wyrażony pogląd na orzecznictwie sądowym, to powinien wskazać konkretne orzeczenia i miejsce ich publikacji, aby zapewnić stronie postępowania możliwość zapoznania się z ich treścią i ustalenia, czy w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy pogląd wyrażony przez organ znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Ponadto organ egzekucyjny w sposób nieprecyzyjny sformułował sentencję, czyli rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia, czym naruszył art. 124 § 1 k.p.a. W postanowieniu wydanym w oparciu o art. 71a § 9 u.p.e.a. następuje konkretyzacja obowiązku dłużnika zajętej wierzytelności, określenie jego charakteru i zakresu. Określenie wysokości nieprzekazanej kwoty jest ściśle związane z wysokością egzekwowanych należności, ponieważ dłużnik zajętej wierzytelności może odpowiadać tylko do wysokości należności, jakie pozostają do wyegzekwowania na dzień wydania postanowienia, o którym mowa w art. 71 a § 9 u.p.e.a. W sentencji postanowienia organ egzekucyjny określił nieprzekazaną przez skarżącą Spółkę kwotę w wysokości [...] zł, w tym kwotę należności głównej - [...] zł., nie wskazując konkretnych tytułów wykonawczych, z których te należności wynikają. Łączna kwota należności objętych tytułami wykonawczymi, wraz z kosztami egzekucyjnymi i kosztami upomnienia wymienionymi w zawiadomieniach o zajęciu wynosiła na dzień ich sporządzenia - [...] zł. Organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu nie wskazał, których tytułów wykonawczych dotyczy nieprzekazana kwota, określona w wysokości [...] zł. Nie wyjaśnił także jaką kwotę dłużnik zajętej wierzytelności przekazał organowi egzekucyjnemu na poczet realizacji ww. zajęć. Zaznaczył przy tym, że z treści protokołu z kontroli wynika, że skarżąca Spółka nie przekazała na rzecz organu egzekucyjnego kwoty głównej w wysokości 145.472,07 zł, podczas gdy w zaskarżonym postanowieniu określono łączną kwotę nieprzekazanej należności głównej w wysokości 118.565,23 zł nie wskazując, jakich tytułów wykonawczych ta kwota dotyczy i nie wyjaśniając, dlaczego jest ona niższa od kwoty określonej w protokole z kontroli. Nie wyjaśniono także tej kwestii w uzasadnieniu postanowienia. Z powyższym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca Spółka i w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze zarzuciła naruszenie: - prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., poprzez ich błędne zastosowanie, co przejawiało się w nieprawidłowym przyjęciu przez organ drugiej instancji, że w sprawie konieczny do wyjaśnienia zakres ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; - prawa materialnego, tj. art. 67a oraz art. 89 § 3 u.p.e.a. w związku z art. 353 § 1 k.c., poprzez ich niezastosowanie, mimo że organ drugiej instancji stosując normy wynikające z tych przepisów winien dojść do konkluzji, iż skarżąca Spółka wywiązała się z wszelkich obowiązków związanych z zajęciem wierzytelności przysługujących "C."; - prawa materialnego, tj. art. 353 § 1 oraz art. 3531 w związku z art. 535 k.c., poprzez ich niezastosowanie, mimo iż w sprawie organ drugiej instancji stosując normy wynikające z przepisów winien dojść do konkluzji, że skarżąca Spółka wywiązała się z wszelkich obowiązków związanych z zajęciem wierzytelności przysługujących "C.". Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stwierdzone przez organ drugiej instancji uchybienia procesowe nie miały wpływu na konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym wpływ na jej rozstrzygnięcie. W postępowaniu odwoławczym nie kwestionowano ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ drugiej instancji nie wskazał jakie uchybienia dostrzegł w ustalonym stanie faktycznym, a także nie wskazał okoliczności mającej istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, która powinna być wyjaśniona w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, dlatego brak było podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stwierdzone przez organ drugiej instancji naruszenia dotyczyły braków uzasadnienia faktycznego i prawnego i mają znaczenie drugorzędne, bowiem istotą sporu jest ustalenie, czy Spółka była zobowiązana do uiszczenia na rzecz "C." jakichkolwiek należności pieniężnych. Zdaniem skarżącej Spółki, organ drugiej instancji mógł wydać postanowienie merytoryczno - reformatoryjne, w którym sanowałby niedociągnięcia organu pierwszej instancji, a ponadto mógł uzupełnić postępowanie dowodowe na mocy art. 136 k.p.a. Skarżąca Spółka zaznaczyła także, że dokonując sprzedaży zgodnie z zasadami postanowień porozumienia z [...].02.2013 r., po stronie "C." na żadnym etapie współpracy nie powstała wierzytelność. Organ drugiej instancji zignorował to, iż zamówienie konkretnych towarów poprzedzało uiszczenie przedpłaty, zaś decyzja o przekazaniu "C." przedpłaty stanowiła decyzję skarżącej Spółki o wszczęciu procedury zamówienia danej partii towarów, natomiast umowa sprzedaży była zawierana dopiero w momencie, gdy "C." posiadał przedpłatę w wysokości nie mniejszej, aniżeli cena towarów objętych danym zamówieniem. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja (tutaj postanowienie) wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie może uchylić zaskarżoną decyzję (postanowienie) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przyjmuje się, że wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione jest wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź przeprowadził je z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu czyniącym sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie pozwala na skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przewidzianej w art. 136 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przesłanką wydania decyzji (postanowienia) kasacyjnej jest więc to, aby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Takie uregulowanie jest niewątpliwie podyktowane m.in. tym, aby nie dochodziło do sytuacji, w których istotna dla sprawy kwestia była rozstrzygana wyłącznie przez organ odwoławczy, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy nie powinien przeprowadzać uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, w kwestiach mających bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które zostały pominięte przez organ I instancji. Tak więc przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie kasacyjne, a zatem nie postanowienie rozstrzygające merytorycznie sprawę co do istoty, a jednie przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd bada zatem, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w sprawie niniejszej organ odwoławczy prawidłowo zastosował regulację zawartą w art. 138 § 2 k.p.a., albowiem postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji narusza zasady postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości wszelkich okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Dodatkowo postanowienie organu I instancji naruszało art. 124 § 1 i 2 k.p.a., albowiem było nieprecyzyjne i nie zawierało prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zgodzić się należało z Dyrektorem Izby Skarbowej w B., że sentencja postanowienia organu I instancji była nieprawidłowo sformułowana i mogła wprowadzać w błąd stronę postępowania. Przede wszystkim wskazać należy, że organ egzekucyjny nie wskazał konkretnie jakich tytułów wykonawczych dotyczy nieprzekazana przez skarżącą Spółkę kwota 141 636,97 zł, w tym należności głównej 118.565,23 zł, ograniczając się do wymienienia jedynie numerów zawiadomień i dat ich doręczenia. Tymczasem powyższe zawiadomienia dotyczy konkretnych tytułów wykonawczych, z których część została przez skarżącą Spółkę zrealizowana. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w B., każdy tytuł wykonawczy, stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. stanowi podstawę do zastosowania określonego środka egzekucyjnego, realizowanego w samodzielnym postępowaniu egzekucyjnym. Powyższego nie zmienia fakt, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, że istniało kilkanaście tytułów wykonawczych, skierowanych do tego samego dłużnika, czy też dokonanie na ich podstawie jednej czynności egzekucyjnej – zajęcia wierzytelności. Zaznaczyć należy, że w zawiadomieniach wskazanych przez organ egzekucyjny w sentencji uchylonego postanowienia zostały wskazane 4 zawiadomienia, w których wymienionych zostało piętnaście tytułów wykonawczych na łączną kwotę 544.531,32 zł. Tymczasem w uchylonym postanowieniu mowa jest już o kwocie 141.636,97 zł, w tym należności głównej 118.565,23 zł. Z kolei w protokole z kontroli przeprowadzonej w skarżącej Spółce wskazuje się, że Spółka nie przekazała należności głównej w kwocie 145.472,07 zł. Ani z sentencji uchylonego postanowienia, ani z jego uzasadnienia nie wynika skąd wynikają powyższe rozbieżności, jakich konkretnie tytułów wykonawczych i ewentualnie w jakim zakresie nie zrealizowała skarżąca Spółka. Już powyższe uchybienia stanowiły dostateczną podstawę do uchylenia, zakwestionowanego w zażaleniu przez skarżącą Spółkę, postanowienia organu egzekucyjnego. Przedstawione błędy wskazują, że organ ten nie rozstrzygnął istoty sprawy. Uniemożliwiały one przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia. Rozstrzyganie w tym zakresie wyłącznie przez organ odwoławczy mogłoby prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności. W ocenie Sądu zgodzić się również należało z organem odwoławczym, że także uzasadnienie wydanego postanowienia nie odpowiadało prawu. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, bądź też sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Tymczasem organ egzekucyjny, ustosunkowując się do stanowiska skarżącej Spółki w zakresie skutków prawnych porozumienia zawartego z firmą "C." z dnia [...].02.2013 r., wskazał, że pomimo jego zawarcia przed zajęciem wierzytelności przez organ egzekucyjny, nie ma ono wpływu na obowiązek przekazywania przez skarżącą Spółkę zajętych wierzytelności na rzecz organu egzekucyjnego, co rzekomo wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Niewątpliwie takie ogólne sfomułowania, bez odniesienia się do obowiązujących przepisów prawa, przytoczenia konkretnych orzeczeń sądów administracyjnych, w których była rozważna powyższa kwestia, czy chociażby opinii prawnej przedłożonej przez skarżącą Spółkę (k. 99-102 akt adm.) stanowi naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. Z treści zakwestionowanego uzasadnienia nie sposób się dowiedzieć, co było powodem zajęcia takiego, a nie innego stanowiska przez organ egzekucyjny, co w istotny sposób ograniczyło możliwość kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 67a i art. 89 § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 353 § 1, art. 3531 i art. 535 k.c., wskazać należy, że zarzuty te są przedwczesne i nie mogły być przedmiotem oceny Sądu na obecnym etapie postępowania. Organ odwoławczy, wydając postanowienie kasacyjne nie stosował tychże przepisów, nie dokonywał ich oceny w aspekcie przeprowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania, dlatego też nie można skutecznie postawić organowi odwoławczemu zarzutu ich naruszenia, skoro istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Oczywiście, organ egzekucyjny, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien odnieść się do postawionych zarzutów, w szczególności wskazując dlaczego stanowisko skarżącej Spółki, w zakresie skutków prawnych zawartego w dniu [...].02.2013 r. porozumienia z firmą "C." jest nieprawidłowe. W świetle powyższego stwierdzić należy, że słusznie organ odwoławczy uchylił postanowienie organu egzekucyjnego, z uwagi na dostrzeżone wady proceduralne. Rozstrzygniecie to pozwoli na usunięcie błędów popełnionych przez organ I instancji, w szczególności pozwoli na prawidłowe sfomułowanie sentencji i uzasadnienia orzeczenia, co umożliwi jego pełną kontrolę, zarówno przez organ odwoławczy, jak również, ewentualnie na późniejszym etapie – przez sąd. Mając powyższe na względzie, Sąd nie stwierdziwszy naruszeń prawa, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.