I SA/Bk 546/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu otrzymanej darowizny środków pieniężnych oddala skargę W trakcie prowadzonego wobec H. W. (dalej powoływana jako "Skarżąca") postępowania podatkowego w zakresie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu otrzymanej [...] czerwca 2007 r. od A. L. darowizny środków pieniężnych w wysokości 174.000 euro - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "o.p."). zawiesił z urzędu postępowanie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w trakcie postępowania podatkowego organ podatkowy wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowej (BWIP) w K. wystąpił do włoskiej administracji podatkowej o udzielenie informacji niezbędnej do ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W zażaleniu na powyższe postanowienie, pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 201 § 1 pkt 6 o.p., przez jego błędną wykładnię tj. przyjęcie, iż rozstrzygnięcie w sprawie nie może nastąpić bez uzyskania informacji od włoskiej administracji podatkowej, bez wskazania informacji niezbędnych do ustalenia należnego podatku od spadków i darowizn. Ponadto wskazał, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie zostały wskazane okoliczności objęte hipotezą powołanego przepisu, a jego wydanie było przedwczesne. Jednocześnie zarzucił, iż w dacie zapoznania się z aktami sprawy, tj. w dniu [...] lipca 2014 r., w aktach sprawy brak było wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 o.p. jest zależne od łącznego wystąpienia dwóch warunków. Po pierwsze Rzeczypospolita Polska musi być stroną ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych. Po drugie, w sprawie dla jej rozpoznania konieczne jest wystąpienie do organu innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W ocenie organu odwoławczego zostały spełnione oba warunki wskazane w cytowanym przepisie. Wystąpienie do władz włoskich o przekazanie informacji zostało oparte o przepisy umów międzynarodowych, ratyfikowanych przez Polskę, zaś sam wniosek z dnia [...] lipca 2014 r. dotyczył informacji niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, tj. ustalenia okoliczności przekazania Skarżącej kwoty 174.000 euro przez obywatela Włoch - Pana A. L. Ustalenie tej okoliczności pozwoli na dokonanie prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego w prowadzonym przez organ podatkowy I instancji postępowaniu w zakresie opodatkowania niezgłoszonej darowizny środków pieniężnych w wysokości 174.000 euro. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że wniosek do włoskiej administracji podatkowej o udzielenie informacji jest składany wyłącznie drogą elektroniczną, dlatego też nie jest dołączany do akt sprawy. Jednakże na wniosek pełnomocnika strony organ I instancji pozyskał kserokopię wydruku takiego dokumentu elektronicznego, którego uwierzytelnioną kopię otrzymał pełnomocnik strony w dniu 20 sierpnia 2014 r. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Sądu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanawiania w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skażonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 6 oraz art. 70a § 1 o.p., poprzez jego wydanie w celu obejścia prawa. Skarżąca wskazała, że postępowanie prowadzone jest od czerwca 2013 r. i nie przesłuchano wskazanych przez stronę osób. Dyrektor Izby Skarbowej nie dokonał własnej oceny dowodów i nie wskazał, jakie informacje są niezbędne dla ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu darowizny dokonanej na jej rzecz. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w realiach niniejszej sprawy, dotyczącej ustalenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu otrzymanej [...] czerwca 2007 r. od obywatela Włoch darowizny środków pieniężnych w wysokości 174.000 euro, istniały podstawy do zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu, na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 o.p. Z treści tego przepisu wynika, że organ podatkowy ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Przyjąć zatem należy, że dla zawieszenia postępowania na wskazanej podstawie prawnej niezbędne jest wystąpienie dwóch przesłanek: po pierwsze, musi istnieć określona wskazanym przepisem podstawa prawna wystąpienia do organów innego państwa o udzielenie określonych informacji i wystąpienie takie musi mieć miejsce oraz, po drugie, wymagana jest niezbędność tych informacji dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W niniejszym postępowaniu, wniosek z dnia [...] lipca 2014 r. skierowany do włoskiej administracji podatkowej został oparty między innymi o Konwencję Rady Europy i Państw Członkowskich Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) o wzajemnej pomocy administracji w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r (Dz. U. z 1998 r. nr 141 poz. 913) zmienionej Protokołem sporządzonym w Paryżu dnia 27 maja 2010 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 180, poz. 1071) oraz o art. 26 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobieganiu uchylania się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r (Dz. U. z 1989 r. nr 62 poz. 374). Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych została ratyfikowana przez Polskę w dniu 19 maja 1997 r., z kolei umowa międzynarodowa między Polską a Włochami została ratyfikowana w dniu 12 marca 1986 r. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, iż pierwszy z warunków umożliwiających zawieszenie postępowania został spełniony. Drugim warunkiem zawieszenia postępowania, jest niezbędność uzyskanej informacji do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu również i ten warunek został spełniony. Wskazać bowiem należy, że polskie organy podatkowe w przedmiotowym wniosku zwróciły się do organów włoskich o przekazanie informacji dotyczących otrzymania przez Skarżącą w dniu [...] czerwca 2007 r. kwoty 174.000 euro, w szczególności jaki charakter miała dokonana czynność (darowizna, pożyczka, wynagrodzenie za pracę) czy została dokonana na konto czy w gotówce, czy od powyższej kwoty został odprowadzony podatek na terenie Włoch, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, czy wiązało się to z zakupem przez Skarżącą prawa własności nieruchomości. Powyższe informacje są zatem niezbędne do prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że art. 122 o.p. nakłada na organy podatkowe obowiązek podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis art. 180 § 1 o.p. wskazuje, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Przestrzeganie przez organy wskazanych zasad ogólnych postępowania podatkowego daje podstawę do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędne do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Stosowanie się do tych zasad jest obowiązkiem organów w każdym postępowaniu podatkowym. Wywiązanie się z tego obowiązku jest szczególnie istotne w przypadku postępowania, w którym występuje międzynarodowe tło, a strona otrzymuje od obywatela innego kraju znaczne środki pieniężne, nie uregulowawszy z tego tytułu ciążących na niej zobowiązań podatkowych. Przyjąć zatem należało, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 201 § 1 pkt 6 o.p. i zawieszono z urzędu toczące się postępowanie, gdyż spełnione zostały warunki określone w tym przepisie. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. W szczególności pozbawione jest jakichkolwiek podstaw twierdzenie, jakoby zawieszenie postępowania miało na celu wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Przede wszystkim, zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1 o.p., następuje z mocy prawa z dniem wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa o udzielnie informacji i trwa do dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat (zob. art. 70a § 1 i 2 o.p.). Na bieg tego terminu nie miało zatem żadnego wpływu wydanie postanowienia w trybie art. 201 § 1 pkt 6 o.p. Z akt wynika ponadto, że intencją organu występującego o informacje do podatkowej administracji włoskiej, było uzyskanie danych niezbędnych do prawidłowego zakończenia postępowania w tej sprawie. To zaś było uzasadnione biernością dowodową Skarżącej, która nie posiada lub nie chce okazać dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności przekazania jej przez włoskiego obywatela w czerwcu 2007 r. kwoty 174.000 euro. Ponadto, nie przebywa na stałe na obszarze Polski, co uniemożliwia jej osobiste stawienie się w organie i złożenie wyjaśnień. Tym samym brak jest również podstaw aby uznać, że wydane postanowienie było przedwczesne. Zachodziły natomiast podstawy do wystąpienia przez polski organ podatkowy z wnioskiem do włoskiej administracji podatkowej o udzielenie informacji i ewentualne nadesłanie dokumentów, niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, w tym ustalenia podstawy opodatkowania. Powyższe wskazuje, że koniecznym stało się, w świetle art. 201 § 1 pkt 6 o.p. zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie, do czasu uzyskania informacji od włoskiej administracji podatkowej. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiada prawu. Organy podatkowe prawidłowo powołały podstawę prawną rozstrzygnięcia i należycie uzasadniły, dlaczego w sprawie istniała podstawa do zawieszenia postępowania podatkowego. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).