I SA/Bk 558/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na upomnienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uregulowania należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na upomnienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w K. z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie uregulowania należności z tytułu opłaty abonamentowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), wskazując, że zaskarżone upomnienie nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach indywidualnych rozstrzygnięć, został sprecyzowany w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. W myśl § 3 wyżej powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast pism informujących podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy administracyjnej i o dalszych czynnościach procesowych podejmowanych przez organ, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi nie jest bowiem decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie jest uprawniony do wydawania orzeczeń bądź innych aktów lub dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., na które przysługuje skarga. Z przepisów ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.) wynika, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jako wierzyciel w rozumieniu ustawy egzekucyjnej (na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. 2018, poz. 1314, dalej: "u.p.e.a.") wysyła upomnienie, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, który kieruje do organu egzekucyjnego. Jak wynika z treści skargi i odpowiedzi na skargę, w niniejszej sprawie wystawione zostało względem skarżącego upomnienie, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., która to czynność poprzedza wystawienie tytułu wykonawczego. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowe upomnienie, skierowane do skarżącego w związku z brakiem dochowania przez niego obowiązków abonamentowych, ma jedynie charakter informacyjny. Przypominało bowiem o konieczności wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku oraz wskazywało na konsekwencje jego niewykonania w postaci wszczęcia egzekucji administracyjnej i jako takie nie stanowiło rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach skarżącego. Upomnienie ma zatem charakter czynności materialno-technicznej. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 30 listopada 2015 r., III SA/Wr 1129/15, że upomnienie nie stanowi potwierdzenia uprawnień czy obowiązków dłużnika (tutaj: skarżącego) wynikających z przepisu prawa. Stanowi ono jedynie swoiste "wezwanie do zapłaty" należności, przypomnienie dłużnikowi o istniejącym – zdaniem wierzyciela (organu administracji publicznej) – zobowiązaniu, w określonych przypadkach stanowi też niezbędny warunek skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W momencie wysłania upomnienia nie dochodzi więc jeszcze do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jest to etap poprzedzający uruchomienie tego postępowania, do którego nie dojdzie w przypadku dobrowolnej zapłaty należności. Z chwilą zaś wszczęcia postępowania egzekucyjnego strona będzie miała możliwość obrony swoich praw przy pomocy instytucji zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (vide: art. 33 i art. 34 u.p.e.a.), w ramach których strona może podnosić m.in. zarzut nieistnienia obowiązku. Dopiero po skorzystaniu z tego prawa otwiera się dla strony możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem wniesiona w sprawie skarga nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., Sąd odrzucił ją jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.