I SA/Bk 564/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.),, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń oddala skargę W dniu [...] marca 2018 r. M. I. (dalej jako: "Skarżący") złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych w obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń, wraz z załącznikami. W dniu [...] maja 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń. W dniu [...] czerwca 2018 r. Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie do Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., w którym nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią m.in. przepisy § 13o rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań ARiMR (Dz. U. z 2015 r., poz. 187 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie") oraz przytoczył brzmienie ust. 1, 4, 11 i 12 tego przepisu. Organ zauważył, że z akt sprawy wynika, iż Skarżący we wniosku o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń z dnia 2 marca 2018 r., w sekcji IX wniosku, cz. B, wskazał, że ubiega się o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie dochodu, w związku z zakazem przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, który obowiązywał w dniach 30 czerwca 2017 r. – 23 sierpnia 2017 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji odmówił Skarżącemu przyznania przedmiotowej pomocy, gdyż Skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r. dokonał sprzedaży wszystkich świń i zaprzestał ich utrzymywania. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne było prawidłowe. Z dołączonych do akt sprawy wydruków Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli wynika bowiem, że w dniu [...] czerwca 2017 r. Skarżący dokonał sprzedaży ostatnich posiadanych sztuk świń i od tego dnia zaprzestał ich produkcji. Organ podniósł, że zgodnie z § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, pomoc jest udzielana na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń w 2017 r. w związku z wprowadzeniem, w tym roku, na podstawie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, na którym znajduje się siedziba stada producenta świń. Przepis ten ma zastosowanie w przypadkach, gdy producent świń, poprzez wprowadzenie zakazu przemieszczania lub obrotu na obszarze objętym ASF obowiązującym na terenie położenia siedziby utracił dochód z produkcji świń. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, przepis ten nie ma zastosowania, gdyż w dniu [...] czerwca 2017 r. Skarżący dokonał sprzedaży ostatnich posiadanych sztuk świń i w okresie objętym zakazem przemieszczania świń lub obrotu świniami, tj. 30 czerwca 2017 r. – 23 sierpnia 2017 r. nie prowadził hodowli świń. Odnosząc się do złożonego pisma odwoławczego, organ stwierdził, że nie zawiera ono żadnych wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii organu, sprzedaż przez Skarżącego w dniu [...] czerwca 2017 r. wszystkich posiadanych zwierząt nie może stanowić przesłanki do uznania wystąpienia w gospodarstwie Skarżącego siły wyższej. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący. Zaskarżając ją w całości, zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, przez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, ze udzielenie pomocy finansowej, o której mowa w tym paragrafie rozporządzenia uzależniona jest od fizycznego (faktycznego) posiadania trzody chlewnej, podczas gdy prawidłowa interpretacja – uwzględniająca całokształt § 13o rozporządzenia oraz cel prawodawcy – prowadzi do wniosku, że warunkiem przyznania pomocy jest prowadzenie hodowli zwierząt (świń), jako działalności stałej i zorganizowanej (nawet z przejściowymi trudnościami), bez konieczności ich fizycznego (faktycznego) posiadania, natomiast wystarczającą podstawą przyznania przedmiotowego wsparcia finansowego było jedynie posiadanie statusu producenta świń i wprowadzenie w 2017 r. zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, na którym znajduje się siedziba stada producenta świń, a w konsekwencji: 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 2 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia średniej liczby świń sprzedanych przez Skarżącego w latach 2014 – 2016 albo średniej liczby świń sprzedanych w ciągu trzech lat w okresie pięcioletnim bezpośrednio poprzedzającym 2017 r., co skutkowało brakiem określenia wysokości wsparcia finansowego. W oparciu o tak przedstawione zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zdaniem Skarżącego, organy dokonały wadliwej wykładni § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, gdyż przepis ten nie stanowi o warunku, według którego wnioskujący o pomoc finansową musi posiadać fizycznie (faktycznie) trzodę chlewną. Jedyną przesłanką aktualizująca pomoc finansową ze strony organu jest w stosunku do producenta świń wprowadzenie, na podstawie przepisów o ochronie zdrowa zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, na którym znajduje się siedziba stada producenta świń. Skarżący podkreślił, że pismem z dnia [...] marca 2018 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w M. poinformował Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. o datach rozpoczęcia i zakończenia obowiązywania przemieszczenia świń oraz obrotu świniami u producentów wymienionych w załącznikach. Przy czym w załączniku nr 1 został wymieniony m.in. Skarżący, którego obowiązywał zakaz w dniach od 30 czerwca 2017 r. do 23 sierpnia 2017 r. Dalej Skarżący wskazał, że organy nie zanegowały tego, że był on "producentem świń" w myśl § 13 o rozporządzenia, a tylko taka osoba może ubiegać się o pomoc finansową. W opinii Skarżącego, do uznania danej osoby za "producenta świń" nie jest wymagane fizyczne (faktyczne) prowadzenie hodowli trzody chlewnej (utrzymywania świń), gdyż przepis ten dopuszcza sytuację, kiedy ta hodowla była faktycznie prowadzona, a w czasie wydawania decyzji nie jest ("utrzymywał świnie"). Skarżący zaznaczył, że pomoc jest udzielana na warunkach określonych w art. 26 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Analizując powołany przepis można w konsekwencji uznać, że dopuszcza on przyznanie pomocy również w sytuacji braku posiadania stada, jednakże w celu jego odtworzenia (w niniejszej sprawie trzody chlewnej przez transport nowych prosiaków), co jest związane z panującymi trudnościami (w niniejszej sprawie dotyczy to zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń). W związku z tym, że Skarżący jest osobą, która stale i zawodowo trudni się hodowlą trzody chlewnej, to wyjątkiem jest sytuacja nieposiadania przez niego ani jednego zwierzęcia. Pełnomocnik Skarżącego podniósł, że w związku z tym, że w dniu [...] czerwca 2017 r. potwierdzono ognisko ASF w M. , zakazano Skarżącemu przyjęcia trzody do swojego gospodarstwa. Świadczy to o tym, że wykryte ognisko ASF stanowiło trudność w odtworzeniu stad w myśl przepisów art. 26 Rozporządzenia 702/2014, która stanowi podstawę do przyznania wsparcia finansowego według rozporządzenia. Skarżący wskazał także, że interpretacja § 13 ust. 4 pkt 2 powinna uwzględniać również ust. 11 pkt 2. Określa on bowiem sposób obliczenia pomocy finansowej producentowi świń, stanowiąc, że jest to iloczyn średniej dziennej liczby świń sprzedanych w latach 2014-2016 albo średniej liczby świń sprzedanych w ciągu trzech lat w okresie pięcioletnim bezpośrednio poprzedzającym 2017 r., z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości sprzedaży świń, i kwoty 0,36 zł oraz liczby dni obowiązywania zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami z siedziby stada, o której mowa w ust. 1 pkt 3. Skoro przepis ten nie odnosi się do aktualnego stanu hodowli trzody chlewnej, lecz do stanu sprzed 2017 r., to stanowi on potwierdzenie tego, że wnioskujący nie musi wykazywać się fizycznym (faktycznym) posiadaniem świń w prowadzonym gospodarstwie rolnym na chwilę wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga, wobec braku uzasadnionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się głównie do interpretacji przepisu § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia i możliwości jego zastosowania w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym. Zgodnie z § 13o ust. 1 rozporządzenia, pomoc jest udzielana przez ARiMR producentowi świń: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014, 3) który utrzymuje lub utrzymywał świnie w siedzibie stada, położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na obszarze: a) wymienionym w części II lub III załącznika do decyzji wykonawczej Komisji 2014/709/UE z dnia 9 października 2014 r. w sprawie środków kontroli w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do afrykańskiego pomoru świń w niektórych państwach członkowskich i uchylającej decyzję wykonawczą 2014/178/UE (Dz. Urz. UE L 295 z 11.10.2014, str. 63, z późn. zm.), zwanej dalej "decyzją 2014/709/UE", lub b) zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, ustanowionym zgodnie z przepisami o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - zwanemu dalej "producentem świń". Z kolei w myśl § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, pomoc o której mowa w § 13o ust. 1, jest udzielana przez ARiMR na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń w 2017 r. w związku z wprowadzeniem, w tym roku, na podstawie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, na którym znajduje się siedziba stada producenta świń – do wysokości obliczonej zgodnie ze sposobem określonym w ust. 11 pkt 2. Skarżący w dniu [...] marca 2018 r. złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie kwoty dochodu uzyskanej przez producenta świń utrzymywanych na obszarze objętym restrykcjami w związku ze zwalczaniem afrykańskiego pomoru świń. Skarżący wskazał przy tym, że ubiega się o udzielenie pomocy finansowej na wyrównanie dochodu, w związku z zakazem przemieszczania świń lub obrotu świniami na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, który obowiązywał w dniach 30 czerwca 2017 r. – 23 sierpnia 2017 r. Zestawiając uregulowania prawne ze stanem faktycznym w niniejszej sprawie, należy podnieść, że podstawą odmowy udzielenia Skarżącemu przedmiotowej pomocy był fakt, że sprzedał on w dniu [...] czerwca 2017 r. ostatnie posiadane sztuki świń i w okresie objętym zakazem przemieszczania świń lub obrotu świniami (30 czerwca 2017 r. – 23 sierpnia 2017 r.) nie prowadził hodowli świń. Przesłanką udzielenia przedmiotowej pomocy z § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia jest fakt, że wnioskodawca (producent świń) nie uzyskał dochodu z produkcji świń w 2017 r., z powodu wprowadzenia zakazu przemieszczania świń lub obrotu świniami w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń na obszarze, na którym znajduje się siedziba stada producenta świń. Kluczowy wobec tego jest związek między wystąpieniem ASF oraz nieuzyskaniem z tego powodu dochodu przez producenta świń. Przyczyna, która umożliwiłaby wyrównanie kwoty dochodu, została jasno wymieniona w spornym przepisie, podobnie, podkreślony został związek przyczynowo-skutkowy (pomoc jest udzielana "w związku z..."), wymagany do udzielenia pomocy. W realiach niniejszej sprawy, Skarżący jeszcze w dniu [...] czerwca 2017 r. (a więc przed wprowadzeniem zakazu przemieszczania lub obrotu świniami w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń, który obowiązywał od dnia 30 czerwca 2017 r.) dokonał sprzedaży ostatnich posiadanych sztuk świń i od tego dnia zaprzestał ich produkcji, co wynika wprost z wydruków z Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli. Skarżący nie posiadał świń, nie prowadził ich produkcji w okresie obowiązywania przedmiotowego zakazu, więc tym samym nie mógł utracić dochodu z tego źródła. Nie mają przy tym znaczenia twierdzenia Skarżącego, że fakt nieposiadania przez niego świń w okresie obowiązywania zakazu był tylko sytuacją przejściową, a mimo to nadal pozostawał on producentem świń. Sąd podkreśla, że potencjalny beneficjent pomocy, istotnie winien być producentem świń (nie kwestionuje tego organ w stosunku do Skarżącego), jednak przesłanki spornego przepisu są bardziej szczegółowe i wymagają przede wszystkim zaistnienia związku pomiędzy wprowadzeniem zakazu, a utratą (części) dochodu z produkcji świń. Nie jest przy tym możliwa utrata dochodu, który faktycznie nie mógł zostać wygenerowany, gdyż produkcja świń była w okresie obowiązywania zakazu niemożliwa, ze względu na ich wcześniejszą sprzedaż. Należy więc dojść do konstatacji, że, choć § 13o ust. 4 pkt 2 rozporządzenia nie statuuje wprost obowiązku faktycznego posiadania stada świń w okresie obowiązywania zakazu, to w istocie jest to warunek konieczny prowadzenia produkcji świń, dalej - uzyskania potencjalnego dochodu z tego tytułu, a finalnie - otrzymania przewidzianego tym przepisem wyrównania dochodu. W związku z powyższym, argumentacja Skarżącego, że nieposiadanie przez niego ani jednego zwierzęcia stanowi wyjątek, czy że ognisko ASF stanowiło trudność w odtworzeniu stada w myśl przepisów art. 26 Rozporządzenia 702/2014, należy uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu sama "chęć" posiadania świń nie uprawnia do otrzymania pomocy. Nawet bowiem jeśli Skarżący podjął racjonalne, także z punktu widzenia producenta świń, i zgodne z wymogami działania zmierzające do uniknięcia zarażenia stada afrykańskim pomorem świń (pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z dnia [...] czerwca 2018 r. i harmonogram transportu), to nie zmienia to faktu, że nie została spełniona opisana wyżej przesłanka. Zaznaczyć przy tym należy, że rezygnacja z takiego rozumienia spornego przepisu i otwarcie możliwości udzielania pomocy każdemu producentowi świń (bez względu na to, czy aktualnie utrzymuje świnie, czy jedynie utrzymywał je wcześniej), którego siedziba stada znajdowała się na obszarze objętym ASF i w czasie obowiązywania przedmiotowego zakazu, prowadziłyby do licznych naruszeń prawa. Znacznie rozszerzyłoby to bowiem krąg potencjalnych beneficjentów, którzy mogliby wnioskować o otrzymanie pomocy w sytuacji, kiedy wprowadzenie zakazu przemieszczania lub obrotu w związku z ASF nie miało żadnego wpływu na uzyskiwane przez nich dochody z produkcji świń. Taka produkcja, w sytuacji gdy nie utrzymywaliby oni świń, nie byłaby prowadzona. Zdaniem składu orzekającego, właśnie w taki sposób powinno być interpretowane ratio legis omawianego przepisu. Sąd nie aprobuje również stanowiska Skarżącego, iż niewymienienie w § 13o ust. 4 rozporządzenia sytuacji nieposiadania fizycznego (faktycznego) hodowli świadczy o tym, że nie stanowi ono przeszkody w wydaniu przez organ decyzji przyznającej Skarżącemu pomoc. Wymienione w tym przepisie sytuacje, w których organ wydaje decyzję odmowną, dotyczą przypadków, w których spełniona jest już przesłanka z § 13o ust. 4 pkt 2, jednak mimo wszystko pomoc nie może zostać udzielona z innych, enumeratywnie wymienionych względów, stanowiących wyjątki. Sąd zaznacza również, że nie zasługują na aprobatę poglądy dotyczące związku § 13o ust. 4 pkt. 2 z ust. 11 pkt 2 rozporządzenia, w kształcie przedstawionym przez Skarżącego. Fakt, że ust. 11 pkt 2 odnosi się nie do aktualnego stanu hodowli trzody, lecz do stanu sprzed 2017 r., ma swoje uzasadnienie ze względu na możliwość obliczenia w ten sposób miarodajnej dla roku 2017 r. liczby sprzedanych świń, która stanowiłaby podstawę obliczenia przyznanej pomocy finansowej. Uregulowania tego nie można interpretować jako potwierdzenia stanowiska, że bez znaczenia jest posiadanie stada świń w 2017 r. Skoro, w związku z ASF i wprowadzonym zakazem, w 2017 r. mogła ulec zmianie liczebność stada, to całkowicie racjonalne jest ustalenie jego adekwatnej liczby w oparciu o lata ubiegłe, a nie przyznawanie pomocy, bazując na liczbie zwierząt stanowiącej odstępstwo od średniej będącej na ogół w dyspozycji producenta. W związku z tym, że nie było podstaw do przyznania Skarżącemu wnioskowanej pomocy, organ nie był też obowiązany do ustalenia podstaw, które służą określeniu wysokości pomocy finansowej, tj. dziennej liczby świń sprzedanych w latach 2014-2016 albo średniej liczby świń sprzedanych w ciągu trzech lat w okresie pięcioletnim bezpośrednio poprzedzającym 2017 r. Niejako na marginesie, zgadzając się z organem, Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, aby wystąpił przypadek siły wyższej (zdarzenie zewnętrzne, niemożliwe do przewidzenia i niemożliwe do zapobieżenia), gdyż za taki nie można uznać w pełni świadomego dokonania sprzedaży posiadanych zwierząt. Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów nieprawidłowości, które dałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, logiczny i niebudzący wątpliwości. Organ przedstawił przepisy prawa, które stanowiły podstawę wydania rozstrzygnięcia oraz wskazał racje, którymi kierował się w jego podjęciu. Skład orzekający zauważa jednak, że zaskarżona decyzja została skonstruowana w sposób dość chaotyczny, zaś sedno problemu powinno być wyjaśnione w sposób jeszcze bardziej skrupulatny, niż zostało to uczynione. Mimo to, Sąd stwierdza, że nawet gdyby przyjąć, że organ poczynił drobne niedokładności w uzasadnieniu swojego stanowiska, to pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zasada gwarancyjności nie została naruszona. Stanowisko organu pozostaje bowiem jasne i właściwe w świetle prawa. Organ nie dopuścił się również naruszenia innych fundamentalnych zasad procedury administracyjnej, toteż wydane rozstrzygnięcia pierwszo- i drugoinstancyjne należy uznać za zgodne z prawem. Ze względu na powyższe, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).