I SA/Bk 566/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2009 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [ ] października 2008 r. nr [....] w przedmiocie wartości celnej sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].10.2008 r. nr [...] w sprawie wartości celnej sprowadzonego ze Szwajcarii samochodu osobowego. Zgodnie z dokumentem SAD nr [...] z dnia [...].06.2006 r. agencja celna będąca przedstawicielem Pana D. S., zwanego dalej Skarżącym, zgłosiła w Urzędzie Celnym w B. do procedury dopuszczenia do obrotu używany samochód osobowy marki Audi A 6 wyprodukowany w 2000 roku. Do zgłoszenia celnego importer załączył rachunek szwajcarskiego eksportera z dnia 14.06.2006 r. nr 42/06 na kwotę 1 400,00 CHF, zaopatrzony w deklarację eksportera, potwierdzającą wspólnotowe pochodzenie towaru, fakturę określającą koszt wypożyczenia lawety oraz oświadczenie o wysokości kosztów transportu na terenie Szwajcarii. Do zgłoszenia celnego Strona nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego rozpoczęcie tranzytu wewnątrzwspólnotowego. W treści pisma z dnia 20.06.2006 r. przedstawiciel Strony (agencja celna) poinformował, że na granicy Polska/Niemcy urzędnik celny polecił właścicielowi pojazdu stawić się z dokumentami w urzędzie celnym właściwym miejscowo. W dokumencie przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego stwierdzono, że pojazd jest niekompletny - brak było kompletu foteli, tapicerki drzwi lewych przednich, tapicerki bagażnika, lamp przednich i tylnych, zderzaka przedniego i tylnego oraz atrapy przedniej. Wgnieciony był ponadto lewy przedni błotnik. W wyniku stwierdzenia, że w treści zgłoszenia celnego Strona nieprawidłowo zadeklarowała koszt transportu na odcinku zagranicznym, co skutkowało błędnym ustaleniem wartości celnej oraz należności podatkowych, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...].07.2006 r. n[...] określił dług celny w wysokości 0,00 PLN, podatek akcyzowy w kwocie 2 434,00 PLN (zgodnie ze stawką 65 %) oraz podatek od towarów i usług -1 359,00 (według stawki 22 %). W związku z wątpliwościami co do wiarygodności ceny w przedstawionym przez stronę rachunku nr 42/06, organ celny pierwszej instancji, stosownie do postanowień zawartych w aneksie do protokółu z dnia 9 czerwca 1997 r. do umowy o wolnym handlu pomiędzy Szwajcarią i Unią Europejską z dnia 22.07.1972 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, wystąpił do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację ww. dowodu zakupu. W dniu 02.05.2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. otrzymał wyniki z dochodzenia przeprowadzonego przez szwajcarskie władze celne. Poinformowały one, iż ww. rachunek wystawiony przez E. G. S. nie jest autentyczny, gdyż firma ta nie istnieje. W związku z powyższym, organ l instancji postanowieniem nr [...] z dnia 09.05.2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej przedmiotowego pojazdu. Wezwał ponadto Stronę do nadesłania dokumentów dotyczących rejestracji ww. pojazdu. W dniu 16.05.2007 r. Strona złożyła do akt sprawy kserokopię dowodu rejestracyjnego wydanego w dniu [...].06.2006 r. przez Prezydenta Miasta B.. W odpowiedzi na pismo organu celnego, Urząd Miejski w B. nadesłał kserokopie całości akt, dotyczących rejestracji przedmiotowego pojazdu. Dokumentacja zawierała, między innymi, zaświadczenie z dnia 22.06.2006 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym, stwierdzające spełnienie przez pojazd wymagań technicznych, wynikających z art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W toku postępowania organ przesłuchał w dniu 18.06.2007 r. Stronę na okoliczność zakupu auta w szwajcarskiej firmie. Skarżący zeznał, że zakupu dokonał osobiście w siedzibie firmy E.-G. S.-GmbH, należność zapłacił gotówką, wpłatę sprzedawca pokwitował na fakturze. Stwierdził również, że w momencie zgłoszenia celnego samochód był ogołocony z wyposażenia, wymieniając szereg brakujących elementów. Zeznał ponadto, że brakujące części zakupione zostały na giełdzie w Poznaniu, nie posiada jednak żadnych dowodów zakupu, ani też dowodów potwierdzających koszty naprawy. Części i naprawa kosztowały łącznie około 22 000,00 PLN. W dniu 25.06.2007 r. do materiału dowodowego sprawy włączono, pozyskane przez organ z wykorzystaniem Internetu, wydruki zawierające ceny (od 15800,00 CHF do 24 000,00 CHF) samochodów tej samej marki, rocznik 2000 na rynku szwajcarskim. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25.06.2007 roku organ pierwszej instancji powołał w charakterze biegłego rzeczoznawcę maszyn, urządzeń i pojazdów J. S. celem wydania opinii, w oparciu o dowód z dokumentów na okoliczność wskazania samochodu podobnego do sprowadzonego przez Stronę, wyprodukowanego poza obszarem Unii Europejskiej, dostępnego w sprzedaży na terenie Unii; określenia wartości rynkowej pojazdu strony na dzień zgłoszenia celnego, w oparciu o cenę średnią wskazanego przez biegłego pojazdu podobnego, z uwzględnieniem korekt za braki, uszkodzenia, przebieg i datę pierwszej rejestracji; podania uzasadnienia co do wyboru pojazdu podobnego oraz wskazania źródła, na podstawie którego określono wartość rynkową podobnego pojazdu; podania uzasadnienia sposobu obliczenia wartości rynkowej. W dniu 09.07.2007 r. do organu wpłynęła opinia biegłego z ww. czynności, przeprowadzonych w siedzibie organu w dniu 06.07.2007 roku. Wartość rynkową importowanego pojazdu Audi A 6 2,4 Kat, biegły określił w kwocie 42 500,00 PLN na podstawie pojazdu podobnego pod względem technicznym i eksploatacyjnym - Lexus, Iim 4, Classic, wyprodukowanego w roku 2000. Uwzględnił przy tym korekty: podwyższającą wartość bazową (katalogową) w wysokości 2,6 % - z uwagi na przebieg, jak też obniżające wartość bazową - 5,5 % z uwagi na datę pierwszej rejestracji i 11 % z tytułu braków wyposażenia pojazdu. Jak wynika z opinii, biegły posiłkował się notowaniami z katalogu specjalistycznego pojazdów INFO-EKSPERT 06-2006. W opinii biegły przywołał również, jako podstawę do wyceny, opis stanu pojazdu (w tym - braki i uszkodzenia), ustalony na podstawie protokółu z rewizji celnej, tj. według stanu z dnia zgłoszenia celnego. Biegły określił również niezbędny czas do naprawy (bez lakierowania błotników, sprawdzenia instalacji elektronicznej i naprawy błotnika) w ilości 12,3 godzin. Stwierdził, iż wątpliwe jest zatem wykonanie naprawy przedmiotowego pojazdu w przedziale czasowym od zakończenia odprawy celnej auta w dniu 21.06.2006 r. o godzinie 12.15 do momentu przeprowadzenia w dniu 22.06.2006 roku (na pierwszej zmianie) w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w firmie K. w B. badań wspomnianego samochodu, w wyniku których w tymże zakładzie diagnostycznym wydano tego samego dnia, tj. 22.06.2007 r. zaświadczenie nr BI-13 02880/06 stwierdzające, iż pojazd spełnia wymagania niezbędne do dopuszczenia go do ruchu bez zastrzeżeń. Po wykonaniu powyższych czynności Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją nr [...]. z dnia 06.08.2007 r. umorzył postępowanie celne wszczęte w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]05.2007 r. Uzasadniono, iż wszczęcie postępowania w trybie określonym w ww. postanowieniu naruszyło normy prawa procesowego. W sprawie wydana była bowiem w dniu [...].07.2006 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzja nr [...], która stała się prawomocna w dniu 21.07.2006 r., zatem w przypadku ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, postępowanie może być prowadzone jedynie po wznowieniu postępowania ( a nie - po jego wszczęciu) w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Postanowieniem nr [...] z dnia .[......].2007 r. organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji powyższego, włączył do materiału dowodowego sprawy dokumenty zgromadzone przed wydaniem w dniu 06.08.2007 r. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [.....] W dniu 07.08.2007 r. Strona złożyła do akt sprawy wypis z dokumentu szwajcarskiego - rejestru handlowego kantonu De Vaud, zawierający zapis stwierdzający wpisanie do rejestru w dniu 19.02.2002 r. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie E.-G. S. Mając na uwadze, iż ww. dowód czynił prawdopodobnym istnienie ww. firmy w dniu wystawienia Stronie dowodu zakupu pojazdu nr 42/06 z dnia 14.06.2006 r., organ w dniu 08.08.2007 r. wystąpił o ponowną weryfikację przez szwajcarskie władze celne wartości wskazanej w tym dokumencie. W dniu 28.03.2008 r. organ otrzymał raport zawierający wynik weryfikacji przekazanego rachunku przez szwajcarskie władze celne. W przedmiotowym dokumencie z dnia 22.01.2008 r. szwajcarska administracja celna poinformowała, iż spółka E.-G. S. istniała w momencie sprzedaży przedmiotowego samochodu marki Audi A6, co potwierdza wyciąg z rejestru handlowego, zaś samochód ten został sprzedany przez spółkę E.-G. S. Skarżącemu za kwotę 16 300,00 CHF. Organ szwajcarski stwierdził również, że tym samym faktura nr 42/06 nie jest autentyczna. Przekazał jednocześnie w załączeniu kopię pokwitowania wystawionego przez E. G. S.-GmbH w dniu 14.06.2006 r. na okoliczność sprzedaży Skarżącemu przedmiotowego auta, o przebiegu 101 250 km, za kwotę 16 300 CHF. Organ ponownie przesłuchał w dniu 04.06.2008 r. Stronę, która zeznała, że nie pamięta przez które przejście graniczne nastąpił wwóz auta do Wspólnoty Europejskiej, jak też, że nie posiada dokumentów celnych, wystawionych przez graniczny urząd wwozu na teren Wspólnoty. Skarżący wyjaśnił, że zakupiony pojazd przywieziony został do kraju przy pomocy wypożyczonej lawety i samochodu żony. Posiadanie przez auto aktualnych zagranicznych tablic rejestracyjnych, umożliwiających korzystanie z pojazdu, jak też ważnego ubezpieczenia, Strona uzasadniła tym, że sprzedawca zapewniał o sprawności technicznej auta po zamontowaniu lamp. W rzeczywistości samochód okazał się jednak niesprawny. Naprawa samochodu Audi A 6 wykonana została zaraz po odprawie celnej. Części brakujące zakupione zostały na giełdzie w Poznaniu "albo w dniu oclenia samochodu albo na drugi dzień rano". W trakcie zeznania Strona wskazała również na znaczną ilość brakujących części i uszkodzenia w dniu zakupu pojazdu. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z dnia [...].08.2008 r. nr [....] Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił od sprowadzonego przez Stronę samochodu osobowego kwotę długu celnego z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej 10 %, podatek akcyzowy zgodnie ze stawką 65 %, podatek od towarów i usług wg stawki 22 % , jak też odsetki od cła. Dla określenia kwoty cła organ przyjął wartość celną w kwocie 41 719,00 PLN, wynikającą z kwoty 16300,00 CHF, zawartej w pokwitowaniu z dnia 14.06.2006 r., nadesłanym przez szwajcarski organ celny, powiększonej o zadeklarowany koszt transportu zagranicznego w kwocie 50,00 PLN. Odwołaniem z dnia 25.08.2008 r. Strona zaskarżyła ww. decyzję. Organ drugiej instancji decyzją nr [....] z dnia [....].10.2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił przy tym, iż stosownie do postanowień zawartych w aneksie do protokołu z dnia 9 czerwca 1997 r. do umowy o wolnym handlu pomiędzy Szwajcarią i Unią Europejską z dnia 22.07.1972 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, polskie organy celne uprawnione są do wystąpienia do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację dowodów zakupu importowanych towarów. Organ administracyjny zauważył, że zakwestionowanie wartości celnej przez organ pierwszej instancji, nie nastąpiło w oparciu o ustalenia organu przeprowadzone z wykorzystaniem Internetu, dotyczące cen pojazdów podobnych na rynku kraju eksportu, lecz na podstawie wyników ustaleń, zawartych w raporcie szwajcarskich organów celnych. Opinia biegłego z badania dokumentów nie miała znaczenia w procesie ustalania wartości celnej przywiezionego pojazdu, bowiem podstawą ustalenia wartości był wynik ustaleń szwajcarskich władz celnych, zgodnie z którymi ceną zapłaconą przez Stronę była kwota 16 300,00 CHF wynikająca z pokwitowania z dnia 14.06.2006 r. Wynika to wyraźnie z podstawy prawnej, jak też uzasadnienia decyzji. Opinię biegłego organ wykorzystał jedynie pomocniczo, dla oceny, czy zakres braków i uszkodzeń stwierdzonych podczas rewizji celnej uzasadniał rażąco niską cenę pojazdu, jaką zadeklarowała Strona w treści zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż mało wiarygodne są złożone do protokółu w dniu 04.06.2008 wyjaśnienia Strony, dotyczące m. in. wykonania w ciągu 1 dnia, w okresie po weryfikacji zgłoszenia celnego do czasu wydania zaświadczenia diagnosty, szeregu czasochłonnych czynności, na które złożyły się zakup części na giełdzie w Poznaniu, naprawa pojazdu w warsztacie i innych miejscach (naprawy elektryczne - u kolegi elektryka, pozostałe naprawy - w innym warsztacie, jak też w garażu Strony). Za niewiarygodne organ uznał twierdzenie Strony, iż pojazd był niesprawny w dniu zakupu, skoro zgodnie z pokwitowaniem na kwotę 16 300,00 CHF miał on przebieg w dniu sprzedaży tj. 14.06.2006 roku w ilości 101 250 km, natomiast 8 dni później, tj. w dniu badania przez krajowego diagnostę (zaświadczenie z dnia 22.06.2006 r.) 103 000 km. Ocenę powyższą potwierdzać może również fakt, że na zakwestionowanym przez szwajcarski organ celny rachunku nr 42/06 z dnia 14.06.2006 r. dotyczącym tej samej transakcji rubryka "km:", przewidziana do wpisania przebiegu auta, nie jest wypełniona. Organ odwoławczy stwierdził też, iż zasadnie dokonano ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). Organ ten wyjaśnił, powołując się na przepisy prawne, iż zarówno stawka podatku akcyzowego, jak i stawka podatku od towarów i usług została zastosowana w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Pismem z dnia 05.11.2008 r. Strona zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej: 1. Naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: – art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez przyjęcie wadliwej wartości celnej w następstwie błędnego określenia wartości zaimportowanego samochodu, którą organ przyjął na poziomie 16.300 CHF, a która nie odpowiada wartości transakcyjnej pojazdu, a więc cenie faktycznie za niego zapłaconej, wynoszącej 1.400 CHF. – § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, który jest niezgodny z art. 1 lit. a oraz art. 18 Umowy z dnia 22.07.1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w zw. z art. 90 akapit pierwszy traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia, dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim dopuszcza obciążenie samochodów osobowych importowanych z obszaru Konfederacji Szwajcarskiej stawką podatku akcyzowego wyższą od stawki dla takich samych samochodów osobowych będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: – art. 127 w zw. z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażającej się w obowiązku ponownego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem i wyjaśnieniu sprawy w stopniu niezbędnym do realizacji zasady prawdy materialnej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, albowiem organ odwoławczy ani nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia rozbieżności w zakresie wartości transakcyjnej pojazdu marki Audi A6, ani też nie skierował sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części; – art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie załączonego do dokumentu SAD rachunku i ustalenie tej wartości w oparciu o przedłożoną przez szwajcarską administrację celną kopię pokwitowania uiszczenia przez Skarżącego kwoty 16.300 CHF, podczas, gdy pokwitowanie to nie było opatrzone jego podpisem, a także nie wyjaśniono rozbieżności pomiędzy rachunkiem i pokwitowaniem, w szczególności nie wykazano, czy rachunek ten został sfałszowany; ponadto organ celny nie uwzględnił faktycznego stanu auta, potwierdzonego w czasie rewizji celnej, który w istotny sposób wpływał na obniżenie wartości pojazdu; - art. 120 w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia o dokumenty, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie (w szczególności dokumenty uzyskane z Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w B., dokumenty z przesłuchania strony, opinia w postaci dowodu z dokumentów, uzyskane w ramach wszczętego w dniu 15.05.2007 roku postępowania, które nie mogło być prowadzone, bowiem dotyczyło sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Skoro zatem przedmiotowe postępowanie wszczęto niezgodnie z prawem, również podjęte w jego ramach czynności dowodowe i uzyskane dokumenty, jako uzyskane sprzecznie z prawem, nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Uzasadniając zarzuty, Strona podniosła, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 127 o.p.), organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej w B., działając jako organ odwoławczy, nie podjął w toku prowadzonego postępowania czynności, których celem byłoby wszechstronne wyjaśnienie sprawy, a jednocześnie nie zdecydował się na przekazanie sprawy do organu pierwszej instancji celem przeprowadzenia postępowania odwoławczego. W tym stanie skarżone rozstrzygnięcie w pierwszym rzędzie zapadło z naruszeniem przepisów art. 127 w zw. z art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. Wartość importowanego pojazdu, zadeklarowana pierwotnie przez Skarżącego na podstawie posiadanego przez niego rachunku sprzedaży nr 42/06 z dnia 14.06.2006 r., wynosiła 1.400 CHF. Stosunkowo niska cena pojazdu wynikała z jego złego stanu technicznego, co potwierdza wynik przeprowadzonej w dniu zgłoszenia rewizji celnej. Ostatecznie jednak jako wartość celną organy celne przyjęły kwotę 16.300,00 CHF, która wynikała z pokwitowania przekazanego przez szwajcarskie władze celne. Do zgłoszenia celnego Skarżący dołączył jedyny posiadany przez niego dowód zakupu pojazdu, którym był rachunek nr 42/06 z dnia 14.06.2006 r. na kwotę 1.400 CHF, wystawiony przez sprzedającego – E. G. S. - GmbH ze Szwajcarii. W zakresie tego rachunku, po uzyskaniu informacji od szwajcarskich organów celnych, organ wydający decyzję uznał, że jest on nieautentyczny. Z uzasadnienia skarżonej decyzji, ani też z treści informacji uzyskanej od szwajcarskich organów celnych, nie wynika na jakiej podstawie i kto wypowiedział się w zakresie przedmiotowego dokumentu. Polski organ celny przyjął bez zastrzeżeń stanowisko szwajcarskiej administracji celnej, pomimo tego, że wcześniej ta sama administracja nie potrafiła nawet zidentyfikować sprzedawcy pojazdu. Skarzący z własnej inicjatywy podjął działania zmierzające do udowodnienia, że sprzedawca pojazdu rzeczywiście istnieje. Skarżący podniósł również, iż na pokwitowaniu nie ma podpisu Skarżącego, co pozwala mieć istotne wątpliwości w zakresie autentyczności tego dokumentu oraz umieszczonej na nim ceny. Wątpliwości tych jednak organ celny nie wyjaśnił. Wskazał natomiast na inne okoliczności, które miały uprawdopodobnić okoliczność, iż wynikająca z posiadanego przez Skarżącego rachunku kwota 1.400 CHF odbiega od transakcyjnej wartości pojazdu. W tym celu wskazano na opinię biegłego J. S., który określił wartość pojazdu na poziomie 42.500 zł. W dalszej kolejności próbowano wykazać, że uszkodzenia pojazdu nie były na tyle poważne, aby uzasadniać cenę pojazdu, wynikającą z posiadanego przez Skarżącego rachunku. Zdaniem Strony, wykorzystanie w sprawie tak opinii biegłego jak i dokumentów z Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w B., budzi z punktu widzenia zasad postępowania podatkowego, istotne wątpliwości. Organ celny oparł skarżone rozstrzygnięcie na dowodach uzyskanych w ramach postępowania wszczętego z naruszeniem przepisów prawa, albowiem dotyczącego sprawy już zakończonej ostateczną decyzją. Wykorzystane we wznowionym przez organ celny pierwszej instancji postępowaniu dokumenty, uzyskane z Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w B., dokumenty z przesłuchania strony, opinia w postaci dowodu z dokumentów na okoliczność ustalenia przez biegłego rzeczoznawcę wartości auta, wg stanu w jakim było w dniu dokonania zgłoszenia celnego, zdobyto niezgodnie z prawem. Jeżeli bowiem organ celny uzyskał je w ramach postępowania, którego w ogóle nie mógł prowadzić, to nie mogą być one wykorzystane na potrzeby innego postępowania. W tym zakresie oparcie skarżonej decyzji na uzyskanych w sposób nielegalny dowodach narusza art. 120 w zw. z art. 180 § 1 o.p. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż wykorzystanie wskazanych dowodów w prowadzonym postępowaniu uzasadnia fakt tożsamości towaru, który był przedmiotem postępowań. Nie kwestionując stanu faktycznego, w związku z którym dowody uzyskano, podkreślić należy, iż nie jest do przyjęcia założenie, zgodnie ż którym ta okoliczność może przesądzać o legalności tych dowodów. Skoro środki dowodowe przeprowadzono w ramach postępowania, które podjęto z rażącym naruszeniem prawa, to uzyskane w ten sposób dowody są sprzeczne z prawem. Organ celny nie próbował wyjaśnić, dlaczego pojazd przeszedł pozytywnie badania techniczne już w następnym dniu po dokonaniu zgłoszenia celnego, oparł się natomiast na ocenie dokonanej przez biegłego J. S. w siedzibie organu celnego, który stwierdził, iż wykonanie naprawy pojazdu w tak krótkim czasie "wydaje się wątpliwe". Zauważyć jednak należy, że opinia biegłego powstała tylko i wyłącznie w oparciu o dokumenty. Nie dokonał on oględzin pojazdu, ani nie dysponował dokumentacją fotograficzną, która przedstawiałaby rzeczywisty stan pojazdu w chwili dokonania odprawy celnej. Trudno też przypuszczać, aby faktyczny obraz stanu pojazdu oddał opis dokonany podczas rewizji celnej. Wynikało z niego, że pojazd był niekompletny, co bez wątpienia obniżało jego wartość, ale nie był on sporządzony z taką precyzją, aby pozwolić na dokonanie oceny zakresu prac oraz roboczogodzin koniecznych do jego naprawy. Dla przykładu stwierdzenie, że uszkodzony był lewy błotnik, w żaden sposób nie pozwala na ocenę, jak poważne było to uszkodzenie i jak szybko mogło być usunięte. Z kolei braki w wyposażeniu, jak się wydaje, w przypadku nabycia niezbędnych części, mogły być usunięte dość szybko. Skoro, jak wynika z dokumentów rewizji celnej, importowany pojazd był uszkodzony i posiadał braki w wyposażeniu, a organ celny przyjął, że nie było możliwe dokonanie jego naprawy w ciągu doby, to racjonalne wydaje się wyjaśnienie tego, w jaki sposób doszło do wydania przez Podstawową Stację Kontroli Pojazdów w firmie K. w B., zaświadczenia nr [....] potwierdzającego, iż pojazd spełnia wymagania niezbędne do dopuszczenia go do ruchu. Zatem skarżona decyzja zapadła z naruszeniem szeregu zasad postępowania podatkowego, w tym zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 o.p. Organ celny w toku postępowania w szczególności nie rozważył w żadnym stopniu kwestii dokumentów potwierdzających nabycie pojazdu - czy jest nim rachunek czy też pokwitowanie? Inne dokumenty, które miałyby uzasadniać przyjętą dla wyliczenia wartości celnej pojazdu wartość, uzyskano niezgodnie z prawem. W związku z tym nie stanowią one dowodu w rozumieniu art. 180 § 1 o.p. Przyjmując, że organy celne w toku postępowania nie wykazały, iż wynikająca z posiadanego przez Skarżącego rachunku cena nabycia pojazdu wynosząca 1.400,00 CHF nie stanowiła wartości transakcyjnej i nie było też obiektywnych podstaw do zakwestionowania autentyczności tego dokumentu, należało przyjąć, iż stanowił on również dowód pochodzenia towaru. Art. 8 Protokołu 3 do umowy z dnia 22.07.1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską stanowi, iż dowodem pochodzenia towaru może być również deklaracja na fakturze, sporządzona przez każdego eksportera dla każdej przesyłki, której całkowita wartość nie przekracza 6.000,00 EUR. W związku z tym należało uznać oświadczenie o wspólnotowym pochodzeniu towaru i nie było podstaw do określenia długu celnego. Skarżący stwierdził również, iż rażącym naruszeniem prawa materialnego jest zastosowanie do tej wartości 65% stawki podatku akcyzowego. Według takiej stawki, wynikającej z § 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825), opodatkowano przedmiotowy pojazd. Tymczasem powołana regulacja jest niezgodna z art. 1 lit. a) oraz art. 18 Umowy z dnia 22.07.2972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. UE L.72.300.191) w zakresie w jakim dopuszcza obciążenie samochodów osobowych importowanych z obszaru Konfederacji Szwajcarskiej stawką podatku akcyzowego wyższą od stawki dla takich samych samochodów osobowych, będących przedmiotem wewnatrzwspólnotowego nabycia. Celem przedmiotowej umowy jest "zapewnienie, aby wymiana handlowa pomiędzy Umawiającymi się Stronami odbywała się przy poszanowaniu zasad konkurencji". Z kolei art. 18 Umowy stanowi, że "Umawiające się strony powstrzymują się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony". Powyższe oznacza, że towary pochodzące z obszaru Konfederacji Szwajcarskiej nie mogą być w wewnętrznym prawie podatkowym Państw Członkowskich Unii Europejskiej traktowane gorzej, niż towary pochodzące z innego Państwa Członkowskiego. W tym aspekcie szczególnego znaczenia nabiera art. 90 akapit pierwszy traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, póz. 864 ze zm.) - dalej zwany w skrócie TWE. Niedopuszczalność naliczenia podatku akcyzowego wg 65 % stawki potwierdza wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 18 stycznia 2007 r. w sprawie Brzeziński (C-313/05), a także ustawa z dnia 09.05.2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118. poz. 745). Akt ten reguluje kwestie związane ze zwrotem akcyzy nadpłaconej w oparciu o niezgodną z prawem unijnym stawkę podatku. W ocenie skarżącego logiczne jest, że skoro ustawodawca nakazuje zwrot akcyzy zapłaconej na podstawie stawki określonej zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów, to tym samym stwierdza, iż stawka ta jest wadliwa i nie powinna być stosowana. Oznacza to, że nie powinna być wykorzystywana przy określaniu należności, z tytułu importu samochodu osobowego z obszaru Konfederacji Szwajcarskiej, skoro na podstawie umowy, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, obowiązuje zakaz dyskryminacji towarów pochodzących ze wskazanego obszaru. Niezależnie do powyższego, nawet w przypadku określenia innej niż pierwotnie w zgłoszeniu celnym wartości pojazdu, nie jest - w świetle art. 1 lit. a) oraz art. 18 Umowy z dnia 22.07.2972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską - dopuszczalne obciążenie go 65 % stawką podatku akcyzowego. Naliczona stawka akcyzy nie może być bowiem wyższa niż dla takiego samego samochodu krajowego. Brak jest podstaw do stosowania różnych stawek podatku akcyzowego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru oraz importu z obszaru Konfederacji Szwajcarskiej. W konkluzji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Odpowiadając na skargę Strony Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w decyzji organu drugiej instancji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji kontrola zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z prawem, nie dała dostatecznych podstaw do jej wyeliminowania ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej, a tym samym do uznania zasadności zarzutów sformułowanych w skardze. Sąd nie dopatrzył się bowiem ani naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a), ani uchybienia regułom proceduralnym, które mogłoby istotnie oddziaływać na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a.), ani też obarczenia kontrolowanego aktu wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.). Jedną z głównych zasad postępowania, w który mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej o.p., jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie ma wątpliwości, że obowiązek ten ciążący na organach podatkowych (art. 122 o.p.). Przejawia się on w konieczności zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 o.p.). Bezsprzecznie też poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest na zasadzie legalności, tzn. dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 o.p.). Należy przy tym wskazać na jeszcze inną, nie mniej ważną zasadę postępowania podatkowego, a mianowicie zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy organ podatkowy ocenia na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia. Ocenie tej podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ podatkowy na podstawie całego materiału dowodowego wnioski mają logiczne uzasadnienie. Dodać przy tym należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje zasadniczo bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sprawie. Oceniając kwestionowaną decyzję, należy przede wszystkim zauważyć, że objęty postępowaniem celnym towar - używany samochód osobowy marki Audi A6, wyprodukowany w roku 2000 został sprowadzony w ramach importu, a zatem organy celne prawidłowo zastosowały przepisy art. 11 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacja Szwajcarską (Dz. U. UE L 300, zwanej dalej "Umową"). Niemniej jednak zauważyć należy, że przepisy art. 3 i art. 18 Umowy przewidują preferencje celne, między innymi podatkowe, we wzajemnej wymianie handlowej pomiędzy obu Umawiającymi się Stronami. Pierwszy z wymienionych przepisów ustanawia zakaz wprowadzania nowych ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią (ust. 1) i przewiduje harmonogram stopniowego znoszenia ceł przewozowych (ust. 2). Pierwszy akapit art. 18 umowy nakłada natomiast na obie Umawiające się Strony powinność powstrzymania się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzającym bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z umawiających się stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony. Najistotniejsze znaczenie ma jednak w tej sprawie treść art. 2 Umowy, na podstawie którego jej postanowienia są stosowane wyłącznie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i ze Szwajcarii. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że sformułowanie "produkty pochodzące" ma w prawie Wspólnotowym i w samej Umowie specyficzne formalnoprawne znaczenie. W rozpoznawanym przypadku chodzi o znaczenie, jakie temu zwrotowi nadały Strony w Protokole 3 do Umowy, dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i "metody współpracy administracyjnej". Z uregulowań zawartych w Protokole 3, a mianowicie z art. 16 (Decyzja Nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria z dnia 15 grudnia 2005 r., Dz. U. UE.L.06.45.1), wynika wprost, że produkty pochodzące ze Wspólnoty przy przywozie do Szwajcarii oraz produkty pochodzące ze Szwajcarii przy przywozie do Wspólnoty korzystają z postanowień Umowy po przedstawieniu jednego z wymienionych poniżej dowodów pochodzenia: a) świadectwa przewozowego EUR.1, którego wzór zamieszczony jest w załączniku IIIa; b) świadectwa przewozowego EUR-MED, którego wzór zamieszczony jest w załączniku IIIb; c) w przypadkach określonych w art. 22 ust. 1, deklaracji, zwanej dalej »deklaracją na fakturze« lub »deklaracją EURMED na fakturze«, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji; teksty deklaracji na fakturze umieszczono w załącznikach IVa i IVb. W niniejszej sprawie Skarżący nie przedstawił świadectwa przewozowego EUR bądź EUR-MED. Zgodnie z art. 22 ust. 1 Protokołu nr 3 deklaracja na fakturze lub deklaracja EUR-MED na fakturze określona w art. 16 ust. 1 lit. c) może zostać sporządzona: a) przez upoważnionego eksportera w rozumieniu art. 23 lub b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby opakowań zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6.000 EUR. Z akt sprawy nie wynikało, ażeby sprzedawca był upoważnionym eksporterem, o którym mowa w art. 23 Protokołu. Z przedstawionego uregulowania jednoznacznie wynika daleko posunięty formalizm, którego zachowanie umożliwia dopiero skorzystanie przez eksporterów (a przy okazji również przez importerów) z przewidzianych w Umowie preferencji celnych i podatkowych, o których wcześniej była mowa. W konkluzji dotychczasowych wywodów, należy przyjąć, że pojęcie "produkty pochodzące" (w rozumieniu Protokołu 3 Umowy) nie jest równoznaczne z potocznym rozumieniem identycznego zwrotu językowego. Odnosząc przedstawione uwagi do rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, że Skarżący nie przedstawił nie budzącego wątpliwości dokumentu, w świetle którego sporny pojazd mógłby być uznany za produkt pochodzący ze Szwajcarii, w rozumieniu Protokołu 3. W związku z tym podkreślenia wymaga, że za taki dokument nie można było uznać rachunku szwajcarskiego eksportera z dnia 14.06.2006 r. nr 42/06 na kwotę 1 400,00 CHF, zaopatrzonego w deklarację eksportera, potwierdzającą wspólnotowe pochodzenie towaru. Otóż organy administracyjne obu instancji ponad wszelką wątpliwość dowiodły, iż w związku z przedmiotową transakcją wystawiono także inny dokument, a mianowicie opatrzony pieczęcią celną, dokument o nazwie "Ouittung" z dnia 14.06.2006 r. Z treści tego dokumentu (oznaczenie stron transakcji, oznaczenie pojazdu, w tym numer VIN) wynika, iż jest to dokument zakupu samochodu AUDI A6, o przebiegu 101 250 km, za kwotę 16 300 CHF, zgłoszonego w imieniu Skarżącego w Oddziale Celnym w B. wg SAD nr[...] z dnia [..].06.2006 r. Jeszcze raz należy podkreślić, iż jednym ze skutków zastosowania ww. Umowy jest stosowanie preferencyjnej, zerowej stawki celnej dla pochodzących ze Szwajcarii samochodów osobowych. Z postanowień umowy korzystają jednakże towary po przedstawieniu stosownego dowodu pochodzenia. Przedstawienia tego dowodu organowi celnemu winien dokonać importer wraz z innymi dokumentami przedkładanymi wraz ze zgłoszeniem celnym. Zgodnie z art. 11 ww. umowy, reguły pochodzenia określa Protokół 3 tejże umowy. Jak stwierdza art. 8 Protokółu 3, produkty pochodzące podlegają postanowieniom umowy (stosowaniu preferencji celnych) pod warunkiem przedłożenia organowi celnemu świadectwa przewozowego, którego wzór zamieszczono w załączniku do Protokółu. Artykuł 16 Protokółu 3 stanowi, iż dowodem takim może być również deklaracja na fakturze, sporządzona przez każdego eksportera dla każdej przesyłki, której całkowita wartość nie przekracza jednakże 6 000 EUR. W przedmiotowej sprawie zakwestionowano, między innymi, na podstawie ustaleń szwajcarskich władz celnych, wiarygodność załączonego do zgłoszenia celnego dowodu zakupu na kwotę 1 400,00 CHF. Ustalono ponadto, że sprzedaż nastąpiła za kwotę 16 300,00 CHF, która to kwota przekracza 6 000,00 EUR. Niemniej jednak w opinii Sądu znaczenie dowodowe w sprawie miały także ustalenia biegłego w sprawie, zwłaszcza te dotyczące kwestii związanych z czasochłonnością prac remontowych pojazdu, wyjaśnienia Skarżącego odnoszące się do okoliczności sprowadzenia samochodu i dokonania napraw pojazdu. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego w opinii Sądu organy administracyjne uwzględniając swobodną ocenę dowodów, miały podstawy do przyjęcia, że dokument przedłożony przez stronę, nie daje podstaw do uznania spornego pojazdu za "pochodzący" w rozumieniu ustaleń Protokołu 3 do Umowy, a tym samym nie uprawniają do skorzystania z preferencji przewidzianych Umową. W ww. zakresie wywody organu są logiczne, spójne i w przekonujący sposób uzasadnione. Konsekwencje braku potwierdzenia, że sporny samochód może być zaliczany do "produktów pochodzących" ze Szwajcarii lub Wspólnoty, w podanym rozumieniu, są daleko idące. Bezpośrednim skutkiem jest niedopuszczalność stosowania w rozpoznawanym przypadku postanowień Umowy zawartej w 1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, ze względu na brzmienie wcześniej powoływanego art. 2 Umowy, a to z kolei wyklucza możliwość skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 Umowy. W konsekwencji powyższych rozważań należy wskazać, iż brak było podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 90 akapit 1 TWE, w myśl którego żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Przepis ten wymaga jednakowego traktowania podobnych produktów krajowych i nabywanych wewnątrzwspólnotowo, nie stanowi natomiast podstawy do uznania, że Szwajcaria w zakresie dotyczącym podatków z tytułu importu towarów z tego kraju na terytorium Wspólnoty Europejskiej może być traktowana tak samo jak kraj członkowski, bowiem Konfederacja Szwajcarska nie jest członkiem Unii Europejskiej. Zaznaczyć należy, że przywołany przez Skarżącego wyrok ETS z 18.01.2007 r. w sprawie Brzeziński (C-313/05), nie rozstrzyga o podatku nakładanym na towary z importu, odnosi się bowiem do samochodów sprowadzanych z innych Państw Członkowskich Unii, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślić raz jeszcze należy, że w przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania preferencje celne i podatkowe przewidziane w Umowie z 1972 roku. Nie można zgodzić się z zarzutem, że organy administracyjne oparły rozstrzygnięcie na podstawie dokumentów uzyskanych sprzecznie z prawem. Otóż dokumentów uzyskanych w toku postępowania, które następnie zostało umorzone z uwagi na to, że dotyczyło ono sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją, nie sposób uznać jako uzyskanych sprzecznie z prawem. Zauważyć ponadto należy, że działanie w tej mierze organu administracyjnego nie mogło mieć żadnego znaczenia dla treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepisy prawa sankcjonują tylko decyzje wydane w sprawach uprzednio rozstrzygniętych decyzjami ostatecznymi, nie dyskwalifikują natomiast materiału dowodowego zebranego w takich postępowaniach. Mając na uwadze powyższe nie sposób podzielić zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia przez organy celne postępowania, wyjaśniającego rozbieżności między treścią obu występującymi w sprawie dokumentami zakupu. Odnosząc się do zarzutu, iż nadesłany dokument zakupu nie zawiera podpisu kupującego, należy zauważyć, iż rubryka "Der Kaufer" (kupujący) jest jednak podpisana. Zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena owa może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33. Metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Zasadnie organ wywiódł, iż w sprawie nie było podstaw do stosowania metod zastępczych wartości celnej. Organy administracyjne ustaliły bowiem rzeczywistą wartość transakcyjną. Zawarta w pokwitowaniu z dnia 14.06.2006 roku cena pojazdu w kwocie 16 300,00 CHF stanowi wystarczającą podstawę do ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu na zasadzie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Otóż organ odwoławczy nie ograniczył się jedynie do formalnej kontroli decyzji pierwszej instancji ale ponownie w całości rozpoznał sprawę. Zauważyć należy, że jeżeli organ odwoławczy nie dokonuje dodatkowych czynności dowodowych, co miało miejsce w niniejszej sprawie, to bazując na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy dokonuje jedynie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, organy celne miały wszelkie podstawy do zastosowania przepisów regulujących zasady wymiaru podatków, czyli ustawy o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.), oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), a także przepisów ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.