I SA/Bk 569/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz strony skarżącej B. Spółka z o.o. w W. kwotę 3.497 (słownie: trzy tysiące czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] wymierzającą B. Sp. z o.o. w W. (dalej powoływana także jako "skarżąca Spółka"), karę pieniężną w wysokości 36 000 złotych z tytułu urządzania gier na automatach C. poza kasynem gry. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "u.g.h."). Organ odwoławczy stwierdził, że trzy automaty do gry o nazwie C. (bez numerów) użytkowane były poza kasynem gry. W trakcie przeprowadzonej w dniu [...].05.2013 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w B. kontroli ustalono, że w lokalu "P." mieszczącym się przy ul. [...], urządzane są, w rozumieniu art. 2 u.g.h., gry na trzech urządzeniach o nazwach C. W wyniku przeprowadzonego w trakcie kontroli eksperymentu ustalono, że urządzenia C. są urządzeniami elektronicznymi, urządzenia umożliwiają uzyskanie wygranych pieniężnych (wydrukowany paragon, świadczący o braku monet na wypłatę wygranej), gry zawierają element losowości. Organ podkreślił, że w trakcie kontroli pozyskano dokument o nazwie "Umowa dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym" z dnia [...].04.2013 r. zawarta pomiędzy P., ul. [...], a B. Spółka z o. o., w W. Jak wynika z zapisu umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym zawartej w dniu [...].04.2013 r. pomiędzy P. jako wydzierżawiającym, a B. Sp. z o. o. jako dzierżawcą, przedmiotem umowy jest dzierżawa 2 m2 powierzchni lokalu P. W umowie wskazano, że dzierżawca wykorzystywać będzie przedmiot dzierżawy do zainstalowania wolno stojącego kiosku z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania i wydawania banknotów. Dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu od chwili uruchomienia kiosku czynsz dzierżawny w wysokości 40% sumy zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych zwanych dalej przychodami. Powyższe, w ocenie organu potwierdza, że skarżąca Spółka urządzała w lokalu P. w B. gry na trzech urządzeniach C. bez numerów. Wobec powyższego organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie wymierzenia skarżącej Spółce kary pieniężnej w związku z urządzaniem gry na trzech automatach C. poza kasynem gry. Powyższe znalazło potwierdzenie także w innych dowodach zgromadzonych w sprawie, m.in. sporządzonych przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. sprawozdań z badań automatów C. nr [...], nr [...] i nr [...]. Mając na uwadze dokonane w toku postępowania ustalenia i powołane przepisy zdaniem organu, przyjąć należało, że stan faktyczny sprawy podlegał subsumcji pod normę prawną zawartą art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Stosownie bowiem do tych przepisów, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozumieniu u.g.h. za urządzającego gry na automatach może zostać uznany nie tylko właściciel automatu. Każda osoba, która np. udostępnia urządzenie do gier, które jest nielegalne, również może być uznana za urządzającego gry. Jak wynika z akt w rozpatrywanej sprawie oczywistym jest zatem, że skarżąca Spółka urządzała w kontrolowanej lokalizacji, w lokalu P. gry na urządzeniach o nazwach C. Organ za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, uznając że na podstawie obowiązujących przepisów u.g.h. oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego, organy miały możliwość wymierzyć skarżącej Spółce karę pieniężną w wysokości 36 000 zł. Na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: – art. 89 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, iż z samego faktu wydzierżawienia powierzchni czy urządzeń innemu podmiotowi można wywodzić, iż Skarżący urządzał gry na zatrzymanych urządzeniach, podczas gdy Skarżący nie wykonywał kwestionowanej działalności gospodarczej, a prawnym dysponentem tak urządzeń, jak i powierzchni. odpowiedzialnym za ich wykorzystywanie był wyłącznie A. G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą F. Kancelaria. Urządzanie gry, czy też zakładu jest przy tym pojęciem szerszym niż jej "prowadzenie". Urządzanie gry czy zakładu musi obejmować bowiem czynności związane z ustaleniem ich regulaminu, określeniem praw i obowiązków uczestników, zorganizowaniem i przystosowaniem lokalu, zatrudnieniem i przeszkoleniem pracowników, zapewnieniem stosownych zabezpieczeń, itd. – art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3. 4 i 11 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L. 1998.204.37 ze zm.) w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a. 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U.2002.239.2039); art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - Polska) - Fortuna sp. z o.o. (C-213/11). Grand sp. z o.o. (C-214/11). Forta sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni (sprawy połączone C-231/11. C-214/11 i C-217/11) (Dz.U.UE.C.2012.295.12/1) - poprzez zastosowanie przepisów u.g.h., w szczególności art. 14 ust 1 w zw. z art. 89 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 - jako przepisów bezskutecznych, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia te przepisy mocy wiążącej: jak również poprzez zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tej ustawy Komisji Europejskiej, zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. – art. 7a w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. h) oraz art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72. poz. 665 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie i uznanie, iż działalność prowadzona na zakwestionowanych urządzeniach podlega pod przepisy ustawy o grach hazardowych, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami - działalność ta jest wyłączona spod działania przepisów ustawy o grach hazardowych. Ponadto wyłącznie z ostrożności, skarżąca Spółka zarzuciła także naruszenie: – art. 89 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy zakwestionowana przez funkcjonariuszy działalność nie podpadała pod przepisy wskazanej ustawy - o czym świadczy kompletna dokumentacja urzędowa potwierdzająca fakt, iż przedmiotowa działalność nie podlega przepisom omawianej ustawy; – art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary na tej podstawie - w sytuacji, gdy Skarżący w ogóle nie prowadzi działalności w zakresie gier na automatach - ani w oparciu o wymaganą koncesję ani zezwolenie - natomiast zarzucany przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 dotyczy podmiotów posiadających zezwolenie, bądź koncesję - a urządzających gry na automatach poza kasynem gry; – art. 89 ust. 1 pkt 2) u.g.h. w zw. z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego poprzez jego bezpodstawne zastosowanie prowadzące do podwójnego ukarania Skarżącego za to samo zachowanie polegające na urządzaniu gry na automacie poza kasynem, najpierw z art. 107 kks a następnie przed tym samym organem administracji celnej karą pieniężną w trybie administracyjnym i przez to naruszenie wynikającej z przepisu art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa, skonkretyzowanej w przepisach art. 120. art. 121 i art. 122 o.p. i art. 208 § 1 o.p. Zasada demokratycznego państwa prawnego wyraża zakaz wielokrotnego karania (stosowania środka represyjnego) w stosunku do tej samej osoby fizycznej za popełnienie tego samego czynu zabronionego bez względu na lokację przepisu stanowiącego podstawę tej odpowiedzialności oraz tryb postępowania (karne, administracyjne) (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29.04.1998 r. sygn. akt K. 17/97. z dnia 4.09.2007 r. sygn. akt P.43/06. z dnia 18.11.2010 r. sygn. akt P 29/09; z 3.11.2003 r. sygn. akt K. 18/03. W zakresie szerokiego rozumienia pojęcia "odpowiedzialności karnej" należy wskazać wyroki TK z 26.11.2003 r. sygn. akt SK 22/02. z 4.07.2002 r. sygn. akt P. 12/01. z 8.07.2003 r. sygn. akt P 10/02. postanowienie składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28.09.2006 r. sygn. akt I KZP 20/06). Sąd zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 Konstytucji RP jest zobowiązany do bezpośredniego stosowania Konstytucji w tych wszystkich przypadkach, w których stwierdza oczywistą sprzeczność regulacji ustawowej z normami wyrażonymi w ustawie zasadniczej. Sąd powinien mieć więc tu na względzie regułę iustitias vestris iudica, bo sprawiedliwość waszą sądzić będą, a nie przestrzeganie niesprawiedliwego prawa. W warunkach, gdy prawo narusza wartości konstytucyjne orzekanie contra legem jest stosowaniem prawa.; – art. 187 § 1 o.p. zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy - poprzez jego niezastosowanie; – art. 191 o.p. zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; – art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy decyzją organu II Instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 3 sierpnia 2015 r., pełnomocnik skarżącej Spółki przedłożył szereg kserokopii decyzji organów podatkowych umarzających postępowania podatkowe prowadzone względem skarżącej Spółki, z uwagi na ich bezprzedmiotowość. Sąd w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił jako dowód w sprawie powyższe pismo wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. W sytuacji, gdy autor skargi zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia przez organy tych ostatnich przepisów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez organ przepisu prawa materialnego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie wskazać, czy stroną toczącego się postępowania, w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, może być skarżąca Spółka. Jak już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, to na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Podkreślenia wymaga ponadto, że w myśl art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i nie dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy – stronę postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Stosownie do art. 133 § 1 o.p., stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117b, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. O przymiocie strony postępowania podatkowego w świetle art. 133 § 1 o.p. decyduje przede wszystkim interes prawny podmiotu żądającego czynności organu podatkowego, do którego odnosi się czynność organu lub którego interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. O interesie prawnym można orzec wyłącznie na podstawie analizy właściwych norm materialnoprawnych, które jednocześnie kształtują określony stosunek podatkowo-prawny. Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Zatem każdy, kto bez koncesji lub zezwolenia będzie urządzał grę hazardową, albo będzie urządzał grę na automacie poza kasynem gry podlegać będzie karze pieniężnej. Ustawa o grach hazardowych nie definiuje podmiotu "urządzającego grę", dlatego też odwołując się do literalnego brzmienia powyższego zwrotu, przyjąć leży, że będzie nim każdy podmiot, bez względu na formę organizacyjną (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej), jeżeli organizuje grę hazardową na automacie poza kasynem gry. W świetle powyższego brzmienia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stroną w niniejszym postępowaniu może być jedynie podmiot urządzający gry na automatach, poza kasynem gry. Z uzasadnień decyzji obu instancji wynika, że organy skarżącą Spółkę uznały za stronę postępowania, z uwagi na fakt zawarcia "umowy dzierżawy powierzchni w lokalu użytkowym" z dnia [...].04.2013 r. pomiędzy P. (właścicielem lokalu), a skarżącą Spółką. Z powyższej umowy wynika, że przedmiotem umowy jest dzierżawa 2 m2 powierzchni lokalu na których dzierżawca (skarżąca Spółka) zainstaluje wolno stojący kiosk z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania i wydawania banknotów. Dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu od chwili uruchomienia kiosku czynsz dzierżawny w wysokości 40% sumy zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych zwanych dalej przychodami. Zdaniem, organów skoro właścicielem ujawnionych automatów była skarżąca Spółka, należy ją uznać za podmiot urządzający poza kasynem gry na tychże automatach. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organów jest przedwczesne i nie znajduje pełnego oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zaznaczyć bowiem należy, że organy zupełnie pominęły umowę dzierżawy zawartą w dniu [...] marca 2012 r., pomiędzy skarżącą Spółką a Kancelarią "F.", której właścicielem jest A. G., a która to umowa znajduje się aktach sprawy (k. 143-149 akt adm.). Z powyższej umowy wynika, że przedmiotem poddzierżawy jest powierzchnia 2 m2 lokali każdorazowo wyszczególnianych w załączniku do umowy, celem prowadzenia przez Kancelarię działalności (§ 1 umowy). Ponadto z treści § 4 tejże umowy wynika, że przedmiotem działalności Kancelarii jest pośrednictwo pieniężne, w tym realizowanie przekazów od i do brokera instrumentów finansowych [...]. Ma być ono realizowane za pomocą wolnostojącego kiosku z ekranem dotykowym oraz urządzeniem do przyjmowania oraz wydawania banknotów. W załączniku do powyższej umowy jest wymieniony lokal P., w którym ujawniono trzy automaty do gier. W ocenie Sądu, treść powyższej umowy może mieć istotne znaczenie dla ustalenia stron stosunku prawno-podatkowego w niniejszej sprawie. Zaznaczyć przy tym należy, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżąca Spółka przedłożyła dodatkowo umowę o współpracy z dnia [...] marca 2012 r. (k. 70-73 akt sądowych) zawartą pomiędzy skarżącą Spółką a Kancelarią "F.". Z treści powyższej umowy wynika, że skarżąca Spółka oddaje w dzierżawę urządzenia w postaci kiosków multimedialnych – urządzenia z ekranem dotykowym oraz podzespołami służącymi do przyjmowania banknotów i monet oraz ew. ich wydawania w dzierżawę dla Kancelarii, celem prowadzenia z ich użyciem działalności gospodarczej przez M.. Na podstawie powyższych obu umów z [...] marca 2012 r., które nie były przedmiotem oceny organów w niniejszej sprawie, skarżąca Spółka przekazała w dzierżawę dla Kancelarii "F" nie tylko powierzchnię 2 m2 lokalu ale również kiosk multimedialny, uznany przez organy za automat do gier w rozumieniu u.g.h. Powyższe okoliczności, bez wątpienia powinny być poddane ocenie organów podatkowych, przed podjęciem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, w szczególności ustalenia który podmiot urządzał gry na automatach poza kasynem gier, a w konsekwencji na który podmiot może być nałożona kara pieniężna. Sam fakt, że właścicielem spornych automatów była skarżąca Spółka nie może jednoznacznie przesądzać, że inny podmiot nie mógł urządzać na tychże automatach gier poza kasynem gry. Brak powyższej oceny obu umów po stronie organów podatkowych niewątpliwie stanowił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Końcowo należy wskazać, że skarżąca Spółka na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przedłożyła kserokopie kilku decyzji naczelników urzędów celnych umarzających prowadzone względem skarżącej Spółki postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry (k. 74-95 akt sądowych). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, mając na uwadze zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), organ powinien ustosunkować się i zająć własne stanowisko, względem poglądów zaprezentowanych przez inne organy celne w tychże decyzjach. Z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przyjąć należało, że ocena zasadności podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego byłaby przedwczesna. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 cytowanej ustawy oraz § 2 ust. 1-2, § 6 pkt 5, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).