I SA/Bk 570/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne należnych za okres od marca do maja 2020 r. oddala skargę B. Sp. z o.o. w B. (dalej jako: "skarżąca", "Spółka") złożyła [...] kwietnia 2020 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. Decyzją z [...] maja 2020 r., [...], Prezes ZUS odmówił Spółce prawa do zwolnienia z opłacania należności za ww. okres. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr j.w., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka nie spełniła kryterium do uzyskania pomocy publicznej, gdyż we wniosku wskazano, że wysokość niepokrytych strat przewyższa 50 % kapitału zarejestrowanego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm., dalej jako: "ustawa covidowa"), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres marzec-maj 2020 r.; b) pkt 3.1. Komunikatu Komisji Europejskiej -Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. Urz. UE C 91 I z 20.03.2020) poprzez jego błędną wykładnię dokonaną w oderwaniu od przepisów krajowych oraz stanu faktycznego i niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem, że przepis ten ma charakter wiążący i tym samym błędne przyjęcie, iż przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji nie może zostać przyznana pomoc państwa w formie zwolnień z należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie wytyczną, a tym samym wyłącznie od uznania organu zależy, czy wytyczne te uzna dla siebie za wiążące; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a co za tym idzie nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżącej nie należy się zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.; b) art. 7 k.p.a., poprzez brak rozważenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i kompletny, wyrażający się w pominięciu wyjaśnień i dodatkowych okoliczności przedstawionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] czerwca 2020 r., z których jednoznacznie wynika, że organ pominął fakt, że na stronie internetowej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawarta jest informacja zgodnie z którą [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął, że przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji, jeżeli na 31 grudnia 2019 r. zalegał z opłacaniem należności z tytułu składek za okres dłuższy niż 12 miesięcy, nie wymaga przy tym podawania przez wnioskodawców takich informacji [...] i jednocześnie całkowicie pominął fakt, iż skarżąca na dzień 31 grudnia 2019 r. w ogóle nie zalegała z opłacaniem należności z tytułu składek i uznał, iż skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji; c) art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; d) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, a także brak odniesienia się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także orzeczenie o kosztach. Ponadto, Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów: a) wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek złożony w formie elektronicznej za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych ZUS PUE przez podmiot inny niż skarżąca, ale znajdujący się w takich samych okolicznościach (trudnej sytuacji w rozumieniu regulacji unijnych); b) informacji z [...] czerwca 2020 r. w sprawie wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek z [...] kwietnia 2020 r.; c) informacji z [...] czerwca 2020 r. w sprawie wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek z [...] kwietnia 2020 r.; d) informacji z [...] lipca 2020 r. w sprawie wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek z [...] kwietnia 2020 r.; e) wydruku ze strony internetowej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych znajdującej się pod linkiem: https://www.zus.pl/web/guest/baza-wiedzy/biezace-wyjasnienia-komorekinerytorycznych/finny/-/publisher/details/l/zwolnienie-z-obowiazku-oplacenia-naleznosci-ztytuIu-skladek-za-marzec-maj-2020-r_/2551396 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z [...] lutego 2021 r. skarżąca m.in. wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów: a) pisma ZUS z [...] października 2020 r., znak sprawy [...] przekazującego Spółce formularz do wypełnienia w związku ze zmianą Komunikatu Komisji Europejskiej- Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.Urz. UE C 91 I z 20.03.2020); b) pisma skarżącej z [...] października 2020 r. (doręczone [...] listopada 2020 r.) wraz z wypełnionym formularzem; c) pisma ZUS z [...] listopada 2020 r., sygnatura: [...] informującego o zadłużeniu Spółki na koncie płatnika ZUS; d) pisma skarżącej z [...] listopada 2020 r. stanowiącego odpowiedź na pismo ZUS z [...] listopada 2020 r. e) pisma ZUS z [...] grudnia 2020 r. - wezwanie do zapłaty. Nr wg RWA: [...]; f) pisma ZUS z [...] grudnia 2020 r., znak sprawy: [...]informującego, że po analizie złożonego przez Spółkę w dniu [...] listopada 2020 r. uzupełnionego formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz jej skutków, zawierającego dodatkowe informacje, których nie zawierał wniosek z [...] października 2020 r., płatnik spełnia przestanki do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. Organ nadmienił również, że w związku z pozostającą w obrocie prawnym ostateczną decyzją odmawiającą prawa do zwolnienia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy przez WSA skargi złożonej na ww. decyzję należności z tytułu składek za ww. okresy są wymagalne. Pismem z [...] lutego 2021 r. Spółka przedstawiła swoje aktualne stanowisko w sprawie. Podniosła, że podstawą do zwolnienia jej z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. był pierwotnie i nadal jest aktualny art. 2 ust. 18 a), b) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 uznający niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. W piśmie procesowym z [...] marca 2021 r. pełnomocnik ZUS podniósł, że otrzymane przez ZUS dodatkowe informacje zawarte w złożonym przez skarżącą [...] listopada 2020 r. uzupełnionym formularzu nie były w posiadaniu organu na dzień wydania decyzji z [...] czerwca 2020 r. W odpowiedzi na wezwanie WSA w Białymstoku, pismem z [...] grudnia 2021 r. pełnomocnik ZUS oświadczył, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosi o oddalenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Pismem z [...] grudnia 2021 r. pełnomocnik ZUS, odpowiadając na wezwanie tut. sądu poinformowała, że organ nie przyznał stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne należnych za okres od marca do maja 2020 r. Podczas rozprawy w dniu 19 stycznia 2022 r. sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze. Ponadto pełnomocnik organu podał, że nie ulega wątpliwości, iż z uwagi na zajęte stanowisko przez ZUS w piśmie z [...] grudnia 2020 r., w którym ZUS stwierdził, że skarżąca Spółka spełnia warunki do zwolnienia z opłacania należności, następnym krokiem będzie natychmiastowe poinformowanie Spółki o zwolnieniu z opłacania składek za sporny okres od marca do maja 2020 r. w oparciu o art. 31 zq ust. 5 ustawy covidowej. Pełnomocnik organu wskazał, że ZUS rozstrzygnie jak wyżej w przeciągu najbliższych 7 dni od dnia rozprawy i podkreślił, że nie będzie odsetek naliczonych od spornego okresu niepłacenia składek, wobec zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena przesłanki negatywnej przyznania pomocy w postaci zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., na podstawie przepisów ustawy COVID-19 (art. 31zo ust. 1a). Organ pierwszej instancji pierwotnie uznał, że Spółka we wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek wskazała w punkcie 4.2.A., że wysokość niepokrytych strat przewyższała 50 % wysokości kapitału zarejestrowanego. Zgodnie z art. 31zo ust. 1a ww. ustawy na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., w wysokości 50 % łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych. W toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ doszedł do tożsamego wniosku. Wskazanie przez Spółkę we wniosku, że wysokość strat przewyższa 50 % kapitału zarejestrowanego pozbawia możliwości korzystania z ulgi w postaci zwolnienia z opłacania składek. Przechodząc do oceny wydanych rozstrzygnięć, należy podkreślić, że zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVlD-19 (Dz. Urz. UE C 911 z 20.03.2020). Zgodnie z Komunikatem Komisji UE - pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które w dniu 31 grudnia 2019 r. nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014). W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE) należy uznać, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: (1) w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo - akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50 % wysokości kapitału zarejestrowanego; (2) w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50 % wysokości jej kapitału według ksiąg spółki; (3) podmiot spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej. Wysokość niepokrytych strat przewyższała 50 % wysokości kapitału zakładowego. Przyczyną odmowy było zatem niespełnienie warunków do uzyskania pomocy publicznej z uwagi na potwierdzenie trudnej sytuacji przedsiębiorstwa, zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak też na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek, tj. na dzień 08 kwietnia 2020 r. Odnosząc się do pierwszych dwóch z postawionych zarzutów skargi, a mianowicie powoływania się przez organ administracji na Komunikat UE –Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej pandemii COVID-19 (Dz. U. UE c 91I z 20.03.2020 r.) nie można uznać, że to Komunikat Komisji, o którym mowa w tym przepisie, stanowi źródło prawa, a jedynie, że polski ustawodawca odsyła - w zakresie dookreślenia jakim podmiotom i w jakim zakresie można w czasie trwające epidemii COVID-19 udzielić wsparcia - do jednolitego dla wszystkich krajów członkowskich UE Komunikatu Komisji. Powyższy legislacyjny zabieg podyktowany był tym, iż art. 107 ust. 3 lit. b) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm, dalej: TFUE) upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli pomoc ta ma na celu "zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego". Przepis art. 15zzzh ustawy COVID-19 zawiera podwójne odesłanie, albowiem wskazując m.in., że wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji. Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) w zakresie rozumienia pojęcia "przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji" odsyła dalej - do definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Rozporządzenie to zaś -stosownie do art. 288 TFUE - ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W rozdziale 3 Komunikatu zatyt. "Tymczasowe środki pomocy państwa" określono, że: "Poza możliwościami wynikającymi z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE tymczasowe ograniczone kwoty pomocy dla przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji nagłego niedoboru lub nawet braku płynności, mogą stanowić w obecnych okolicznościach odpowiednie, konieczne i ukierunkowane rozwiązanie. W pkt 3.23 wskazuje się, że Komisja uzna taką pomoc państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione poniżej warunki, w tym m.in., że (lit. c) pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych [zgodnie z definicją w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014] w dniu 31 grudnia 2019 r.; może być ona przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19 (por. wyrok WSA w Poznaniu z 08 września 2021 r., sygn. akt III SA/Po 67/21). Niewątpliwie zatem norma odniesienia jest w przedmiotowym przypadku rekonstruowana nie tylko z tzw. prawa miękkiego, tj. Komunikatu Komisji, lecz także z prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 91 ust. 3 Konstytucji (Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.) w zw. z art. 288 TFUE, tj. rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (por. też wyrok WSA w Warszawie z 04 sierpnia 2021 r., V SA/Wa 2903/21). Nie jest zatem tak, jak wywodzi strona skarżąca, że Komunikat nie jest aktem wiążącym dla organu, który powinien działać w granicach i na podstawie prawa. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przez organ zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym m.in. wskazanej w art. 7 zasady prawdy obiektywnej. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób zupełny, nie doszło do naruszenia art. 77 k.p.a. Owszem decyzja organu w zakresie zastosowania prawa materialnego jest lakoniczna, ale nie można jej zarzucać naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera bowiem wszystkie przewidziane prawem elementy, a z uzasadnienia faktycznego da się wyprowadzić podstawy zajętego przez organ stanowiska. Sąd w trakcie rozprawy oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, uznając, że zanonimizowane i niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów innego podmiotu nie mogą stać się podstawą do oceny pierwotnie złożonego wniosku przez skarżącą. Również wydruk ze strony internetowej ZUS nie obliguje organu do zastosowania automatyzmu w rozpoznawaniu wniosków w kontrolowanym przez sąd zakresie. Odnosząc się do złożonego przez pełnomocnika skarżącej do protokołu z rozprawy zastrzeżenia w związku z oddaleniem przez Sąd wniosków dowodowych, należy wskazać, że wnioski dowodowe zawarte w skardze zostały prawidłowo rozpoznane na rozprawie, po wcześniejszym ustosunkowaniu się do nich zarówno przez pełnomocnika strony skarżącej jak i pełnomocnika organu o czym świadczy treść protokołu z rozprawy. Ponownie należy wskazać, że przedłożone dokumenty z pewnością nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia skonkretyzowanej sprawy, opartej na weryfikacji indywidulnego wniosku przedsiębiorcy, gdyż prawdopodobnie dotyczą oceny innego wniosku i innego postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioskowane przez stronę dowody nie były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast Sąd dostrzegł konieczność ustosunkowania się do pism procesowych i wniosków w nich zwartych zarówno strony skarżącej jak i organu administracji po tym jak już skarga na przedmiotową decyzję organu wpłynęła do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy już po wydaniu ostatecznej decyzji organ pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. poinformował, że po analizie złożonego przez płatnika dnia [...] listopada 2020r. uzupełnionego formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 zawierającego dodatkowe informacje, których nie zawierał wniosek z dnia [...] października 2020 r., ZUS poinformował płatnika pismem z dnia [...] grudnia 2020 r., znak sprawy: [...]., iż spełnia on przestanki do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. Przeszkodą do zastosowania zwolnienia jest natomiast sprawa zawisła przed sądem administracyjnym. Powyższe potwierdził Skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. Organ rentowy skierował do skarżącej pismo z prośbą o wypełnienie formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz jej skutków celem ponownego przeanalizowania, czy firma skarżącej znajduje się w trudnej sytuacji i czy jest możliwe udzielenie pomocy w formie zwolnienia z opłacania składek; na okoliczność, iż Skarżąca wypełniła załączony formularz i udzieliła w zakreślonym terminie, tj. w dniu [...] listopada 2020 r. organowi rentowemu informacji oraz na okoliczność, iż organ rentowy dokonał analizy złożonego w dniu [...] listopada 2020 r. przez Skarżącą uzupełnionego formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz na okoliczność, iż organ rentowy pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. stwierdził, iż skarżąca spełnia przesłanki do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r., co tym samym stoi w sprzeczności z treścią zaskarżonej decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] czerwca 2020 r. Organ administracyjny stanął zatem na stanowisku, że nie przyzna stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne należnych za okres od marca do maja 2020 z uwagi na treść nowego (uzupełnionego) wniosku do czasu rozstrzygnięcia przez sąd sporu w zakresie decyzji odmownej wydanej w oparciu o analizę innego, pierwotnie złożonego przez Spółkę wniosku. Dopiero orzeczenie sądu w tej materii da prawo do wydania przez organ korzystnego rozstrzygnięcia wobec Skarżącej Spółki. W zakresie przyznania zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne organ co ważne nie wydaje decyzji administracyjnej, a jedynie pismem informuje wnioskodawcę o pozytywnie rozpatrzonym wniosku. Powyższe okoliczności znajdują swój wydźwięk w przebiegu rozprawy. Jak zauważył na rozprawie pełnomocnik organu: "nie ulega wątpliwości, że z uwagi na zajęte stanowisko przez ZUS w piśmie z dnia [...].12.2020 r., w którym ZUS stwierdził, że skarżąca spółka spełnia warunki do zwolnienia z opłacania należności, następnym krokiem będzie natychmiastowe poinformowanie skarżącej spółki o zwolnieniu z opłacania składek za sporny okres od marca do maja 2020 r. w oparciu o art. 31 zq, ustęp 5 ustawy covidowej". Co więcej pełnomocnik organu wskazał, że: "ZUS rozstrzygnie jak wyżej w przeciągu najbliższych 7 dni od dnia rozprawy i podkreśla, że nie będzie odsetek naliczonych od spornego okresu niepłacenia składek, wobec zwolnienia z obowiązku opłacania składek". W ocenie Sądu należy w sprawie szczególnie zwrócić uwagę że: (1) informacje i okoliczności po wydaniu kontrolowanej przez sąd decyzji w oparciu o zindywidualizowany wniosek Spółki nie były w posiadaniu organu administracji na dzień wydania decyzji administracyjnej. Zatem wszelkie okoliczności związane z nowym (uzupełnionym) wnioskiem mogą być weryfikowane przez sąd wyłącznie w potencjalnie nowo zawiązanym postępowaniu sądowoadministracyjnym., (2) pomimo pewnej bariery wynikającej z negatywnego rozstrzygnięcia pierwotnego wniosku skarżącej, to sam organ wystosował pismo do skarżącej z prośbą o wypełnienie (czy też uzupełnienie) wniosku o nowe okoliczności, które będą świadczyć na korzyść Spółki, (3) poprawnie oceniony przez organ pierwotnie złożony wniosek i wydana w tym zakresie decyzja odmowna nie jest przeszkodą formalną do akceptacji kolejnego (uzupełnionego wniosku) w tożsamym przedmiocie, (4) zapewnienia organu administracyjnego są w tym przypadku gwarancją finalnie korzystanego załatwienia sprawy i zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne należne za okres od marca do maja 2020 r. Reasumując, w czasie weryfikowania przez organ pierwotnego wniosku skarżącej i w okolicznościach faktyczno-prawnych z nim związanych organ prawidłowo wydał decyzję odmowną. Biorąc jednak pod uwagę podjęte przez organ kroki w celu pozytywnego załatwienia kolejnego wniosku i informacje przekazane przez pełnomocnika organu na rozprawie wszystko wskazuje na to, że finalnie sprawa zostanie rozstrzygnięta na korzyść Spółki. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).