I SA/Bk 577/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia przez T. J. odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Organ przytoczył treść przepisów określających sposób doręczania pism - art. 148 § 1, art. 149, art. 150 § 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201) i stwierdził, że termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu [...] stycznia 2017 r. (decyzja została doręczona stronie [...] stycznia 2017 r.). Wniesione przez pełnomocnika odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] stycznia 2017 r., czyli jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Z tego też względu organ orzekł jak wyżej na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Zaskarżając to postanowienie w całości pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 144 § 5 o.p., poprzez wydanie postanowienia w sytuacji naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, które wpłynęło na możliwość terminowego wniesienia odwołania od decyzji, poprzez zastosowanie niewłaściwego sposobu poinformowania pełnomocnika strony o jej wydaniu, przy pomocy poczty tradycyjnej, zamiast za pomocą środków komunikacji elektronicznej pomimo tego, że pełnomocnik wskazał adres do doręczeń na platformie e-PUAP, a także pomimo tego, że Ordynacja podatkowa wymaga takiego sposobu doręczenia w kontaktach organu z profesjonalnym pełnomocnikiem, co istotnie przyczyniło się do złożenia odwołania po terminie przewidzianym przez prawo. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest postanowienie stwierdzające wniesienie przez skarżącego z uchybieniem terminu odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji wymierzającego karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie rozstrzyga sprawy podatkowej co do istoty. Wniesienie odwołania uruchamia postępowanie odwoławcze, którego wstępną fazą jest ocena, czy środek odwoławczy wniesiony od decyzji organu pierwszej instancji zawiera elementy niezbędne do jego merytorycznego rozpatrzenia. Jednym z takich elementów jest zachowanie terminu do jego wniesienia i organ, do którego wpływa odwołanie ma obowiązek zbadać w pierwszej kolejności, czy zostało ono wniesione w ustawowym terminie, który zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. wynosi 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Ustalenie w wyniku wstępnego badania odwołania, że nie zostało ono złożone w terminie, implikuje konieczność wydania postanowienia, w którym organ odwoławczy stwierdza ten fakt. Podstawę prawną ku temu stanowi art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Pamiętać trzeba, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i każde, nawet nieznaczne przekroczenie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia, o którym mowa w 228 § 1 pkt 2 o.p. W realiach rozpatrywanego przypadku decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 2016 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie zastępczym wynikającym z art. 150 o.p. Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 o.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. W myśl art. 150 § 2 o.p., zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z § 3 omawianej regulacji, przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Natomiast zgodnie z art. 150 § 4 o.p., w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Uwzględniając powyższe uregulowanie zasadnie organ przyjął, że skutek doręczenia decyzji wystąpił [...] stycznia 2017 r. Przesyłka adresowana do skarżącego awizowana była dwukrotnie. Pierwsza awizacja miała miejsce [...] stycznia 2017 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru). A powtórna [...] stycznia 2017 r. Skarżący mógł zatem zaskarżyć decyzję w terminie upływającym [...] sierpnia 2016 r. Skoro odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym [...] stycznia 2017 r. to nie ulega żadnej wątpliwości, że zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. W tych okolicznościach faktycznych organ drugiej instancji nie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy i oceny rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji co do jego istoty, ale był zobowiązany zastosować przepis art. 228 § 1 pkt 2 o.p. i stwierdzić uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania. Zarzuty skargi o zastosowaniu niewłaściwego trybu doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji organu I instancji nie mogą się ostać. Doręczenie to, dokonane wyłącznie w celach informacyjnych, ze wskazaniem, że doręczenie wywołujące skutki procesowego dokonane zostało do rąk samej strony, nie zmieniło w żaden sposób ( nie wydłużyło) terminu na dokonanie tych czynności. Doręczenie bowiem może nastąpić tylko raz zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem dokonanym w formie prawem przepisanym. Sąd w całości podziela w tej kwestii stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3.-09.2013 r. sygn.. akt II FSK 2556/11). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).