I SA/Bk 586/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013 oddala skargę. Pan E. S. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") złożył w dniu [...] maja 2013 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w W. wniosek w sprawie przyznania płatności na rok 2013, w którym ubiegał się o przyznanie płatności ONW - strefa nizinna I do działek rolnych o łącznej powierzchni równej 23,20 ha. W dniach od 17 do 18 października 2013 r. w gospodarstwie rolnym Skarżącego zostały przeprowadzone kontrole na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakres wzajemnej zgodności. Z powyższych czynności zostały sporządzone raporty, o nr odpowiednio: [...] oraz [...]. W odniesieniu do działek rolnych oznaczonych nr AM, B, C, D, N, P, R i T inspektorzy terenowi przypisali kod nieprawidłowości DR50, który oznacza, że granice uprawy danej działki rolnej wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku. Z kolei w odniesieniu do działek oznaczonych symbolami AG, J, L i O inspektorzy terenowy przypisali kod nieprawidłowości DR18 oznaczający, że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Z wynikami kontroli nie zgodził się Skarżący, składając na piśmie zastrzeżenia do protokołu. Kierownik jednostki przeprowadzającej czynności kontrole pismami z dnia 5 lutego 2014 r. i 5 marca 2014 r. udzielił informacji Skarżącemu, nie uwzględniając zarzutów względem przeprowadzonej kontroli. Wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania świadka I. O., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] odmówił przyznania Skarżącemu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, wskazując na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przygotowania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 40, poz. 329 ze zm.), że zasadniczym obowiązkiem podmiotu uprawnionego ubiegającego się o dopłaty jest takie gospodarowanie aby zgłoszone do dopłat grunty utrzymane były w stanie gwarantującym prawidłową gospodarkę. System monitorowania i kontroli składanych wniosków jest jednym ze środków prowadzących do osiągnięcia tego celu. Chodzi bowiem o to, aby rolnicy deklarowali we wniosku o przyznanie dopłat grunty zgodnie ze stanem faktycznym, co do ich powierzchni, rodzaju uprawy oraz jej stanu, tzn. by deklarowano grunty utrzymane w dobrej kulturze rolnej i aby grunty te utrzymywali w takiej kulturze przy uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska, w dalszym ciągu. Organ wskazał, że podczas kontroli została pomierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. Dokonana przez organ II instancji analiza protokołu z czynności kontrolnych wykazała, że nie doszło do naruszenia zasad sporządzania dokumentacji pokontrolnej. Sama kontrola oraz protokół z czynności kontrolnych został sporządzony zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Działki rolne są lokalizowane przez inspektorów w terenie za pomocą map i GPS-u, a pomiary dokonywane są za pomocą GPS-u. Raport z kontroli na miejscu ma wartość dowodową, bowiem stanowi obiektywne odzwierciedlenie sytuacji istniejącej na kontrolowanych działkach rolnych, poprzez zatwierdzony system kontroli, lokalizowania działek oraz zdjęć obrazujących w sposób obiektywny sytuację w terenie. Zaznaczono przy tym, że w trakcie przedmiotowej kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną, która potwierdza ustalenia stanu faktycznego na gruntach w dniu przeprowadzania kontroli. Organ za niezasadne uznał zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące nie uwzględnienia raportu z czynności kontrolnych za 2012 r. oraz błędnego określania powierzchni poszczególnych działek rolnych. Wskazał, że raport z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 08.05.2012 r., sporządzony w 2012 roku, dokumentuje stan kontrolowanych działek z daty jego sporządzenia i dotyczy wniosku z roku 2012, wobec czego nie mają znaczenia dla kwestii płatności obszarowych za rok 2013. Z kolei powierzchnia działek została prawidłowo zmierzona, za pomocą specjalistycznego sprzętu GPS, zaś uzasadnienie decyzji organu I instancji w sposób szczegółowy wskazuje, które z działek i z jakich przyczyn nie mogły zostać zakwalifikowane do przyznania płatności. Inspektorzy terenowi stwierdzili na części działek kod nieprawidłowości DR50, który oznacza, że granice uprawy działki rolnej wykraczają poza granice działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku oraz DR18, oznaczający że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Organ za niezasadne uznał również argumenty Skarżącego, jakoby wspólnie z I. O. prowadził działalność rolniczą na działce oznaczonej symbolem A, położonej na działce ewidencyjnej nr 45. Wskazał, że zgodnie z umową dzierżawy z dnia [...].11.2011 r. Skarżący wydzierżawił Panu I. O. ww. działkę ewidencyjną do 30.09.2014 r. Z protokołów przesłuchań świadka, wynika, że w 2013 roku przedmiotowa umowa była realizowana przez I. O. Jednorazowe czynności wykonywane przez Skarżącego jak choćby zbiórka resztek pożniwnych – słomy, na co zgodę wyraził użytkujący działkę Pan I. O., nie świadczy o jej użytkowaniu w sposób dający prawo do uzyskania płatności ONW. Organ odwoławczy za nietrafny uznał również zarzut naruszenia art. 34 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. poprzez przyjęcie błędnej tolerancji pomiaru w wysokości 0,75 m. Na powyższą decyzję, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: - art. 77 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego błędną wykładnię; - art. 34 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. poprzez przyjęcie, że tolerancja pomiaru wynosi 0,75 m; - art. 24 § 3 K.p.a. poprzez odmowę wyłączenia pracownika Biura Powiatowego w W., - art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach bezpośrednich poprzez pozbawienie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; - art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranych dowodów, a w szczególności raportów z kontroli na miejscu i zeznań świadka I. O. Skarżący podniósł również brak wiarygodności dowodu w postaci kontroli na miejscu, wskutek nie powiadomienia jego osoby o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w Ł. oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem", płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem": (1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: (a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1257/1999", albo (b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005"; (2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; (3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; (4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; (5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.). Przepis § 3 ust. 1 stanowi, że wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Stosownie do art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej. Według art. 6 ust. 1 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej. Zaskarżona decyzja opiera się na wynikach kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie wzajemnej zgodności przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego w dniach 17-18 października 2013 r. Wyniki przeprowadzonej kontroli zostały ostatecznie utrwalone w raportach z czynności kontrolnych o nr [...] i [...]. Z raportu z czynności kontrolnych wynika, że inspektorzy terenowi podczas kontroli stwierdzili w odniesieniu do działek rolnych oznaczonych nr AM, B, C, D, N, P, R i T kod nieprawidłowości DR50, który oznacza, że granice uprawy danej działki rolnej wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku. Z kolei w odniesieniu do działek oznaczonych symbolami AG, J, L i O inspektorzy terenowy przypisali kod nieprawidłowości DR18 oznaczający, że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. W szczególności podczas kontroli w terenie została pomierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. Jak wskazano powyżej, w przypadku działek rolnych AM, B, C, D, N, P, R i T zastosowano kod pokontrolny DR50, oznaczający, iż granice uprawy wykraczają poza granice dziełek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji skutkuje redukcją powierzchni działki rolnej. W zestawieniu zamieszczonym w zaskarżonej decyzji (s. 353-354 akt adm.) organ przedstawił wyliczenie powierzchni ww. działek, dla których zastosowano kod DR50, wskazując jaką powierzchnię zajmuje dana działka rolna na poszczególnych działkach ewidencyjnych. W sytuacji, gdy działki rolne oznaczone kodem DR50, są położone częściowo na niedeklarowanych działkach referencyjnych, a więc granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej, organ prawidłowo dokonał redukcji powierzchni tych działek rolnych. Przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności nie uznano obszarów położonych na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku. Sporządzony w sprawie Raport z czynności kontrolnych spełnia wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W treści protokołu wskazano działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Przy ustalaniu powierzchni rolnych uwzględniono tolerancję pomiaru. Zawarte w protokole wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek stanowiącym załącznik do protokołu inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Wbrew twierdzeniu skargi, organy ARiMR nie miały obowiązku zawiadamiania Skarżącego o planowanej kontroli na miejscu, a zatem fakt jej przeprowadzenia pod nieobecność Skarżącego, w żadnym zakresie nie podważa wiarygodności przeprowadzonego dowodu. Skarżący na etapie postępowania administracyjnego nie wykazał, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że przeprowadzona kontrola została wykonana w sposób nieprawidłowy czy nierzetelny. Ustosunkowując się do zarzutu niewłaściwego przyjęcia wartości tolerancji pomiaru – 0,75 m. wyjaśnić należy, że stosownie do art. 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, powierzchnia działki rolnej jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnoście do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Wskazanie maksymalnej strefy buforowej na 1,5 m nie oznacza, jak twierdzi to Skarżący, że taką wartość należy zawsze uwzględniać dokonując pomiarów, lecz stanowi maksymalną wartość ewentualnego błędu pomiarowego. Z akt sprawy wynika, że organy ARiMR przy dokonywaniu pomiarów korzystają z odbiorników GPS, w których po przeprowadzeniu stosownych testów i pomiarów, wartość strefy buforowej została określona na 0,75 m. Powyższa wartość nie przekracza maksymalnej wartości wskazanej w art. 34 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 a zatem jest dopuszczalna i może być stosowana przez pracowników ARiMR w ramach realizowanych kontroli. Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie ma podstaw do uznania, że w sprawie został naruszony art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W ocenie Sądu nie można również zgodzić się z zarzutami skargi dotyczycącymi niewłaściwej oceny materiału dowodowego w postaci raportów z czynności kontrolnych sporządzonych w 2012 r. Oczywistym jest, że raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2012 r. nie może stanowić dowodu na okoliczności zakresu i obszaru upraw rolnych na poszczególnych działkach w roku następnym, tj. 2013 r., bowiem granice upraw mogą ulegać zmianom. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom skargi, przyjęta w decyzjach powierzchnia działek rolnych: AA, AD, AH, AJ, AL., E, F, G, I, K, Ł, M, S, U, X, Y, Z jest zgodna z wynikami Raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie Skarżącego w dniach 17-18 października 2013 r. Natomiast w odniesieniu do pozostałych działek, organy rzeczowo uzasadniły, dlaczego została przyjęte inna wartość, niż wynikające z powyższego raportu. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności oraz raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie Skarżącego w 2013 r. Organ odniósł się również do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada wymogom zasady budzenia zaufania do organów Państwa. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę. Podjęte rozstrzygnięcie wynika przede wszystkim z uwzględnienia przez organ wyników przeprowadzonej kontroli i ich analizy w kontekście uprawnienia Skarżącego do uzyskania płatności na rok 2013. Skarżący mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skutecznie nie podważył tych ustaleń, nie wskazał też dowodów, które zostały pominięte. Stosownie do treści przywołanego art. 21 ust. 3 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W sprawach dotyczących przyznania płatności organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. W tym miejscu wskazać należy że organy wbrew twierdzeniom Skarżącego, prawidłowo oceniły zeznania świadka – I. O. Z ich treści w sposób jasny wynika, że działka rolna A, oznaczona nr 45 w obrębie P. była przedmiotem dzierżawy i jej posiadaczem i użytkownikiem był I. O. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność jednorazowego zbioru słomy po żniwach przeprowadzonych przez dzierżawcę (za jego zgodą) nie może świadczyć, że to Skarżący użytkował sporną działkę w zakresie uprawniającym go do uzyskania płatności ONW. Nie można również podzielić stanowiska Skarżącego, jakoby organy ARiMR wbrew jego wyraźnemu żądaniu, pozbawiły go prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Wskazać należy, na co zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że Skarżący takie żądanie złożył do ARiMR w dniu 28 maja 2012 r., a zatem w chwili kiedy nie toczyło się jeszcze niniejsze postepowanie. Powyższe żądanie zatem mogło dotyczyć jedynie spraw toczących się na dzień 28 maja 2012 r., zaś niniejsze postepowanie zostało wszczęte wnioskiem Skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. Zgodzić się należy z organem, że żądanie zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania może zostać skutecznie zgłoszone jedynie we wszczętym postępowaniu i wywiera skutki tylko na przyszłość, w ramach toczącego się postępowania. Także zarzut naruszenia art. 24 § 3 K.p.a., w ocenie Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ ARiMR właściwie ustosunkował się do wniosku Skarżącego o wyłączenie pracownika Biura Powiatowego w W., wydając w tym przedmiocie w dniu [...] czerwca 2014 r., stosowne postanowienie. Fakt udzielania przez przesłuchiwanych świadków odpowiedzi niekorzystnych dla Skarżącego, nie może wskazywać w żadnej mierze o braku bezstronności pracownika organu, dokonującego czynności procesowej przesłuchania świadka. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.