I SA/Bk 588/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 21 września 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z [...] maja 2010 r. Nr [...] określającą J. T. W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2006 r. w wysokości 18.766 zł w miejsce zadeklarowanego w wysokości 9.086 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w listopadzie 2006 r. skarżący, jako osoba fizyczna, prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe "B" W. J. T., w ramach której świadczył usługi budowlane, dokonywał sprzedaży trocin oraz brykietu produkowanego z trocin. W prowadzonej przez podatnika dokumentacji ujawniono między innymi cztery faktury VAT wystawione przez "K" A. Ł.: nr [...] z [...] listopada 2006 r. - transport trocin wraz z zakupem 500 mp trocin; nr [...] z [...] listopada 2006 r. - transport rusztowań; nr [...] z [...] listopada 2006 r. - zakup trocin 1.236 mp. trocin oraz nr [...] z [...] listopada 2006 r. - transport trocin. Powyższe faktury skarżący zaewidencjonował w rejestrze zakupów, a następnie rozliczył w deklaracji VAT-7 za listopad 2006 r. W prowadzonym postępowaniu w poczet materiału dowodowego sprawy włączono protokół kontroli przeprowadzonej u A. Ł. w zakresie rzetelności i poprawności podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2006 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], w którym uznano A. Ł. za winnego tego, że w okresie od [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2006 r. w A. wystawił w sposób nierzetelny na rzecz firmy P.P.H.U. "B", należącej do J. W., pięć faktur VAT, które poświadczają nieprawdę i nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a zostały wystawiane celem wyłudzenia podatku VAT przez ich nabywcę oraz wyrok Sądu Okręgowego w S. z [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] utrzymujący w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego. Powyższe dowody, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, świadczą o tym, że wystawione przez A. Ł. w listopadzie 2006 r. na rzecz skarżącego cztery faktury VAT stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Organ wskazał, że skarżący w ewidencji zakupów za październik i listopad 2006 r. nie odnotował nabycia trocin. Zgodnie z jego oświadczeniem część trocin zakupił w tartakach w Ż. i S., a część otrzymał nieodpłatnie w drugim tartaku w Ż. (ok. 1.000 m³), w tartaku w S. (ok. 100 m³), w tartaku w G. (ok. 1.000 m³). Przesłuchani na powyższą okoliczność właściciele tartaków zeznali, że nie znają A. Ł. i nie przekazywali mu trocin. Co więcej wskazali, że towarem tym sami handlują. W świetle powyższego, oświadczenie A. Ł., co uzyskania towaru w postaci trocin uznano za niewiarygodne. Nie posiadając zaś przedmiotowego towaru A. Ł. nie mógł dokonać jego odsprzedaży skarżącemu. Odnośnie świadczenia usług transportowych, zgodnie z oświadczeniem A. Ł., nie posiadał on własnego ciągnika z przyczepą i pojazd taki pożyczył. Wskazana przez niego osoba, która miała użyczać pojazdu, potwierdziła wprawdzie tą okoliczność, jednak pomimo wezwania organu nie przedłożyła dowodu rejestracyjnego posiadanego pojazdu. Uzyskano natomiast informację ze Starostwa Powiatowego w A. Wydziału Komunikacji i Transportu, że osoba ta w roku 2006 nie posiadała zarejestrowanego na siebie pojazdu. Wobec powyższego zeznania tego świadka uznano za niewiarygodne i w konsekwencji stwierdzono, że A. Ł. nie dokonał transportu trocin i rusztowań na rzecz skarżącego. W świetle przepisów art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej "p.t.u.", jak podniesiono dalej w decyzji, podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przedmiotowej sprawie podatek wynikał jedynie z faktur, które nie dokumentują faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy. Faktury te nie dawały zatem prawa do odliczenia podatku naliczonego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż ewidencja nabyć prowadzona przez podatnika dla celów rozliczeń podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2006 r. była nierzetelna w części dotyczącej zaewidencjonowanych faktur zakupu wystawionych przez A. Ł. Wobec podjętych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za ten okres. Organ zauważył, że skarżący w dniu 29 marca 2010 r. złożył korektę deklaracji VAT-7 za listopad 2006 r., w której zmniejszył wartość netto zakupów o kwotę 44.000 zł i naliczony podatek VAT o kwotę 9.680 zł wynikający z wyżej wymienionych faktur VAT. W załączonym do korekty wyjaśnieniu podał, że dane do korekty wynikają z protokołu kontroli przeprowadzonej w jego firmie. Następnie w dniu 20 kwietnia 2010 r. podatnik złożył kolejną korektę deklaracji VAT-7, w której dokonał rozliczenia w takim kształcie, jak przed złożeniem korekty z 29 marca 2010 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie uwzględniono w części wniosek strony z 7 czerwca 2010 r. włączając do akt orzeczenia sądów karnych, w tym Sądu Rejonowego z uzasadnieniem oraz protokół kontroli przeprowadzonej w firmie A. Ł. Odnośnie kolejnego wniosku z 2 września 2010 r. o odtworzenie w siedzibie organu podatkowego w obecności strony postępowania płyty DVD, dołączonej do pisma z 7 czerwca 2010 r. oraz przesłuchanie w charakterze świadków A. K. i P. R. na okoliczność wykazania, że skarżący zawierał z A. Ł. umowę na dostawę trocin i usługi transportowe – zdaniem organu odwoławczego - nie zasługiwał on na uwzględnienie. Podatnik nie wykazał okoliczności, które zamierza wykazać poprzez odtworzenie płyty DVD oraz nie uzasadnił, jakie ten dowód ma znaczenie dla sprawy. Organ zauważył, że dowód z nagrania płyty DVD znajduje się w aktach sprawy, co dało możliwość zapoznania się z jego treścią i dokonania jego oceny. Przepisy o.p. nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin, a strona ma prawo brać udział w ich przeprowadzaniu, jednak wymieniony katalog dowodów nie obejmuje czynności objętych żądaniem skarżącego. Podatnik nie wykazał też, jakie znaczenie dla sprawy ma przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskowanych osób. Fakt zawarcia umowy na dostawę trocin i usługi transportowe nie przesądza o jej realizacji, zatem nie ma znaczenia dla sprawy. W skardze do sądu administracyjnego podatnik zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów: 1) art. 180 § 1, art. 181 i art. 188 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "o.p." poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin nagrania na płytce DVD w obecności strony postępowania i dowodu z przesłuchania A. K. i P. R. w charakterze świadków na okoliczność wykazania, że skarżący zawierał umowę na dostawę trocin i wykonanie umowy transportowej z A. Ł., czyli okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, poprzez przyjęcie, że zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem, 2) art. 187 § 1 i 3 o.p. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i ocenienia materiału dowodowego, a także nie zakomunikowanie stronie faktu znanego Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w A. z urzędu tj. wyroku Sądu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 2009 r. utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z [...] czerwca 2009 r., 3) art. 190 § 1 i 2 o.p. poprzez niepowiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin płytki DVD, a przez to uniemożliwienie stronie składania wyjaśnień, 4) art. 191 i art. 192 o.p. poprzez wydanie decyzji bez oceny całego zebranego materiału dowodowego (z pominięciem dowodów i czynności wyszczególnionych w pkt 1-3 skargi) oraz przyjęcie okoliczności faktycznych za udowodnione bez zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, jakoby przedstawione nagranie na płycie DVD nie dowodzi okoliczności przedstawionych we wniosku, organ nie sporządził też protokołu z oględzin i nie powiadomił strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu oraz zawarł ocenę dowodu dopiero w zaskarżonej decyzji, 5) art. 99 ust. 12 o.p. jako wydaną bez podstawy prawnej, gdyż powoływany przez Dyrektora Izby Skarbowej przepis nie istnieje w polskim systemie prawnym, 6) art. 201 § 1 pkt 2 o.p. poprzez odmowę zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania w sprawie karnej zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z [...] czerwca 2009 r., 7) art. 11 zd. 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku dotyczącego A. Ł. zwalniają organy podatkowe od przyjęcia odmiennych ustaleń prawnych i faktycznych w sprawie dotyczącej innej osoby tj. skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu oraz zwrot kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Dokonując kontroli skarżonej w sprawie decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod tak ustalony stan faktyczny. Spór w tej sprawie dotyczy prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w czterech fakturach wystawionych na jego rzecz przez firmę A. Ł. "K". U podstaw rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, pozbawiającego podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w zakwestionowanych fakturach, legło ustalenie, że faktury te nie dokumentują rzeczywistego obrotu gospodarczego zakresie sprzedaży trocin i usług transportowych. Ustalenie to zostało wywiedzione przez organy podatkowe w oparciu o analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień A. Ł., zeznań wskazanych przez niego właścicieli tartaków – J. P., Z. W., M. B. i R. S., zeznań P. Ł., który miał użyczyć A. Ł. pojazd z przyczepą oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w A., a także z uwzględnieniem wyroku Sądu Rejonowego w A. z [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...]. Odnośnie sprzedaży trocin ustalono, że A. Ł. w ewidencji zakupów prowadzonej przez za październik i listopad 2006 r. nie ujął nabycia tego towaru. Wyjaśnił on, że część trocin zakupił w tartakach w Ż. i S., a część otrzymał nieodpłatnie w tartakach w: Ż., S. i G. Przesłuchani jednakże na tą okoliczność właściciele tartaków zeznali, że nie znają A. Ł. i nie przekazywali mu trocin, wskazywali też, że towarem tym sami handlują. Powyższe zeznania dawały organom podatkowym podstawę do uznania za niewiarygodne twierdzeń o uzyskaniu przez A. Ł. towaru w postaci trocin. Skoro zaś A. Ł. nie dysponował tym towarem, nie mógł dokonać jego odsprzedaży skarżącemu. Jeżeli chodzi o świadczenie przez A. Ł. usług transportowych, podał on, że nie posiadał własnego ciągnika z przyczepą i pojazd taki pożyczył od P. Ł. Wskazana osoba potwierdziła wprawdzie, że jest właścicielem ciągnika z przyczepą i nieodpłatnie użyczyła go A. Ł., jednakże pomimo wezwania nie przedstawiła dowodu rejestracyjnego tego pojazdu. Organ pierwszej instancji uzyskał następnie informację ze Starostwa Powiatowego w A. Wydziału Komunikacji i Transportu, że P. Ł. w roku 2006 nie posiadał zarejestrowanego na siebie pojazdu. Zasadne jest zatem stwierdzenie, iż w tych okolicznościach zeznania P. Ł. były niewiarygodne. W konsekwencji, jeżeli A. Ł. nie dysponował środkiem transportu nie mógł dokonać transportu trocin i rusztowań, co wykazał w wystawionych fakturach. Organy podatkowe podkreśliły również, że Sąd Rejonowy w A. w wyroku z [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] uznał A. Ł. za winnego tego, że w okresie od [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2006 r. w A. wystawił w sposób nierzetelny na rzecz firmy P.P.H.U. "B", należącej do J. W., pięć faktur VAT, które poświadczają nieprawdę i nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a zostały wystawiane celem wyłudzenia podatku VAT przez ich nabywcę. Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] oddalił apelację złożoną od powyższego wyroku. Ustalenia te, w ocenie organów podatkowych, uzasadniały przyjęcie, iż kwestionowane faktury dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane, co w konsekwencji stosownie do przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a p.t.u. pozbawia podatnika prawa do odliczenia wskazanego w nich podatku naliczonego. Stanowisko to należy podzielić. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11 k.p.c., bowiem przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie, nie powoływały się również na niego organy podatkowe. Wskazany przepis stanowi o związaniu sądu w postępowaniu cywilnym ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa. W sprawie istotna jest natomiast inna norma o podobnym charakterze. Otóż zgodnie z art. 11 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 262/07 (LEX nr 462967) istota zasady, wyrażonej w przywołanym przepisie, sprowadza się do zakazu dokonywania przez sąd administracyjny tych samych ustaleń, których dokonał sąd karny co do popełnienia przestępstwa. W ocenie NSA, niedopuszczalnym jest ograniczanie prejudycjalności wyroków karnych wyłącznie do wyroków skazujących podmiot występujący jako strona postępowania przed organami a następnie przed sądem. Stan faktyczny nie zamyka się tylko w obrębie działań strony postępowania, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego z reguły wiąże się z koniecznością oceny działań kilku podmiotów, które bardzo często pozostają ze sobą w ścisłym związku. Zatem wyroki karne skazujące np. wspólników czy też kontrahentów osoby będącej stroną postępowania muszą być brane pod uwagę przez organy i w konsekwencji przez sąd administracyjny. Nadto, jak wskazano w wyroku z 8 września 2009 r., sygn. akt II FSK 560/08 (publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), związanie sądu administracyjnego ustaleniami prawomocnego wyroku sądu karnego uwzględniać muszą pośrednio także organy podatkowe, które w toku prowadzonego przez siebie postępowania prowadziły postępowanie dowodowe. Stąd w niniejszej sprawie sąd administracyjny jest związany ustaleniami, z których wynika, że A. Ł. wystawił w sposób nierzetelny na rzecz firmy skarżącego m.in. cztery sporne faktury VAT poświadczające nieprawdę i nie dokumentujące rzeczywistych transakcji, celem wyłudzenia podatku VAT przez ich nabywcę. Przy czym powołane przez organy podatkowe wyroki karne były tylko jednym z dowodów w sprawie i potwierdzały ustalenia poczynione w toku kontroli podatkowej. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, iż brak uwzględnienia jej wniosku z 2 września 2010 r. o odtworzenie w siedzibie organu podatkowego w obecności strony postępowania płyty DVD (dołączonej do wcześniejszego pisma z 7 czerwca 2010 r.) oraz przesłuchanie w charakterze świadków A. K. i P. R. na okoliczność wykazania, że skarżący zawierał z A. Ł. umowę na dostawę trocin i usługi transportowe stanowi o naruszeniu art. 180 § 1, art. 181 i art. 188 o.p., które miało wpływ na wynik sprawy. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, że ustalenie, iż skarżący zawierał z A. Ł. umowę na dostawę trocin i usługi transportowe nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, bowiem nawet ewentulane zawarcie takiej umowy nie przesądza o jej realizacji, a wyłącznie ta ostatnia kwestia jest decydująca dla oceny prawa do odliczenia podatku naliczonego. Sam skarżący nie wyjaśnił, ani we wniosku, ani następnie w skardze (jak też w piśmie procesowym z 5 stycznia 2011 r.), jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy mają zgłoszone wnioski, chociażby poprzez wskazanie, co zostało utrwalone na nagraniu zawartym na przedłożonej płycie DVD, czy czego konkretnie mają dowodzić zeznania wymienionych osób. Dowód z nagrania płyty DVD został włączony do akt sprawy, organ miał więc możliwość zapoznania się z jego treścią i dokonania jego oceny, co też uczynił - na co wskazują wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji, które należy podzielić. Sąd zgadza się przy tym ze stanowiskiem organu odwoławczego, że odtworzenie płyty DVD i zapoznanie się z zawartym tam zapisem jest czynnością zbliżoną charakterem do zapoznania się z treścią dokumentu. Nie można uznać twierdzenia skarżącego, że zapoznanie się z zapisem zawartym na nośniku DVD winno nastąpić w drodze oględzin. Poprzez przeprowadzenie tego dowodu organ nie może dokonać ustaleń, co do treści zapisu zawartego na tym nośniku, a co najwyżej ustaleń dotyczących cech samego nośnika. Nie mogą być zatem uwzględnione zarzuty naruszenia art. 190 § 1 i 2 o.p. poprzez niepowiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin płytki DVD, jak też niesporządzenie protokołu z tychże oględzin. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie nakładają natomiast na organ podatkowy obowiązku zawiadomienia strony o miejscu i terminie zapoznania się z zapisem zawartym na nośniku DVD. Wbrew zarzutom skargi mającym stanowić o naruszeniu art. 187 § 1 i 3 o.p. podatnik został poinformowany przez organ pierwszej instancji o włączeniu do akt sprawy wskazywanych powyżej wyroków sądów karnych poprzez doręczenie wydanego w tym zakresie postanowienia z [...] lutego 2010 r. Zdaniem Sądu organy podatkowe w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie, strona miała zaś możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 192 o.p.). Kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 o.p. ustalono, iż sporne faktury nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co prowadziło do zakwestionowania prawa podatnika do obniżenia w tym zakresie podatku należnego. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo i przekonywująco wyjaśniono przesłanki, którymi kierowano się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Podatnikowi zagwarantowano możliwość czynnego udziału na każdym etapie postępowania, w tym możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy podatkowe odniosły się również do wniosków skarżącego, strona nie wykazała zaś w skardze, iż rozstrzygnięcie o tychże wnioskach w decyzji miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Uregulowanie stanowi wyjątek od określonej w art. 86 p.t.u. zasady potrącalności podatku naliczonego. Organy podatkowe trafnie wskazują, iż wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a p.t.u. prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego. Trzeba zauważyć, że pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1210/06, LEX nr 468698 - w tym orzeczenia przywołane w jego uzasadnieniu, wyrok WSA w Gdańsku z 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 445/08, LEX nr 424137, wyrok WSA w Szczecinie z 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 715/08, LEX nr 503216). W kwestii wniosku skarżącego o zawieszenie prowadzonego wobec niego postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania o wznowienie postępowania w sprawie karnej zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z [...] czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej wypowiedział się w ostatecznym postanowieniu z [...] września 2010 r. Sąd podziela stanowisko, iż kwestia wskazywana przez stronę nie stanowiła zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Skarżący we wniosku o zawieszenie podał jedynie, że złożył do Rzecznika Praw Obywatelskich wniosek o rozważenie wniesienia kasacji od wskazanego orzeczenia, nie ma jednakże informacji, iż postępowanie takie zostało nawet wszczęte. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nieprawidłowo wskazał na "art. 99 ust. 12 Ordynacji podatkowej" - co podniesiono w skardze, jednakże omyłka w tym zakresie została sprostowana w postanowieniu z 2 listopada 2010 r. Wobec powyższego, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.