I SA/Bk 595/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, asesor WSA Piotr Pietrasz, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o wykładnię wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 595/07 w sprawie ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Wyrokiem z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 595/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] października 2007 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z [...] sierpnia 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (w dalszej części uzasadnienia przywoływany jako "Zakład") zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wykładnię powyższego wyroku, wskazując na wątpliwości związane z jego treścią. We wniosku Zakład prosi o wskazanie, do jakiego organu zobowiązany P.K. może wnieść zażalenie na postanowienie z [...] września 2004 r., nr [...], w którym Zakład, jako wierzyciel, wyraził swoje stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek Zakładu o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W judykaturze zwraca się uwagę, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (zob. postanowienie NSA z 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04, opubl. LEX nr 171312). Podkreśla się również, że wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w orzeczeniu wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, opubl. OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Odnosząc te ogólne uwagi do okoliczności niniejszej sprawy trzeba w pierwszym rzędzie zauważyć, że problem tzw. "zaskarżalności" wydanego przez Zakład postanowienia z [...] września 2004 r., nr [...], został prawomocnie rozstrzygnięty innym wyrokiem tut. Sądu z 22 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Bk 355/05. W wyroku tym Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem Zakładu, że od tego postanowienia stronie nie przysługuje zażalenie. Zdaniem tego Sądu przepis art. 83c ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), na który powoływał się Zakład, nie ma w tej sprawie zastosowania. Od powyższego wyroku Zakład złożył skargę kasacyjną, która została jednak oddalona przez NSA wyrokiem z 28 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 453/06. Mimo to, Zakład w dalszym ciągu utrzymywał, że od przedmiotowego postanowienia stronie nie przysługuje zażalenie. Takie stanowisko zaprezentował w skardze złożonej na postanowienie o zawieszeniu prowadzonego w tej sprawie postępowania egzekucyjnego. Sprawa ta została z kolei prawomocnie rozpoznana wyrokiem z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 595/07. W wyroku tym Sąd nie mógł pominąć oceny prawnej, zawartej w przywołanym wcześniej wyroku z 22 grudnia 2005 r. Wskazał natomiast, że charakter dostrzeżonej w poprzedniej sprawie ułomności wydanego przez Zakład postanowienia z [...] września 2004 r. jest tego rodzaju, że jej negatywne skutki mogą być wyeliminowane w trybie art. 111 § 1 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. poprzez żądanie uzupełnienia albo sprostowania postanowienia co do prawa wniesienia zażalenia. Trzeba przy tym podkreślić, że żadnym z przywołanych wyroków Sąd nie rozstrzygał sporu o właściwość organu uprawnionego do rozpatrzenia zażalenia. W świetle tych okoliczności zawarta we wniosku o wykładnię wyroku prośba Zakładu o wskazanie organu, do którego zobowiązany może wnieść zażalenie na postanowienie z [...] września 2004 r., w ocenie Sądu jest w istocie pytaniem o treść prawa, stanowiącym jednocześnie polemikę z prawomocnymi wyrokami tut. Sądu z 22 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Bk 355/05, a także z 30 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 595/07. W tym miejscu można jedynie wskazać wnioskodawcy, że kwestię właściwości organów uprawnionych do rozpatrzenia zażaleń wydawanych w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 17 i art. 127 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednie przepisy ustrojowe. Z tych względów wniosek Zakładu o dokonanie wykładni wyroku jako niezasadny należało oddalić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia na podstawie art. 158 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.