I SA/Bk 6/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę Pismem z [...] czerwca 2017 r. B. M. (dalej powoływana także jako Skarżąca) wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o umorzenie zaległości podatkowych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Powyższa decyzja określała zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok z tytułu odpłatnego zbycia udziału w 1/2 części lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] w wysokości 30 739,00 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że była przekonana, iż wydatki na zakup nieruchomości w C. pozwolą rozliczyć zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości na [...]. W ocenie Skarżącej, prawidłowość rozliczenia potwierdził również organ podatkowy w trakcie kontroli podatkowej prowadzonej przez Panią i męża firmy B. s.c. nie informując o istniejących zaległościach. Skarżąca podkreśliła, że jej sytuacja materialna uległa drastycznemu pogorszeniu z powodu choroby i leczeniu (operacji) poza granicami Polski. Zapłata zaległości spowoduje, że Skarżąca stanie się osobą bezdomną z kredytami do spłaty i zmuszona będzie zamknąć firmę, z której działalności utrzymuje się wraz z rodziną. Decyzją z dnia z [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 30 739,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 15 268,00 zł. Organ, w uzasadnieniu stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu strony lub interesu publicznego, które uzasadniałyby udzielenie wnioskowanej ulgi. W złożonym odwołaniu Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu błędną ocenę jej sytuacji finansowo - materialnej. Wskazała na ciężką chorobę spełniającą przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ponieważ uniemożliwia ona pracę i powoduje, że nie jest w stanie zapłacić należnego podatku i odsetek. Zdaniem Skarżącej, zapłata zaległości spowoduje szereg następstw w wyniku których zmuszona zostanie do zamknięcia firmy, stanie się osobą nie posiadającą żadnego źródła dochodu oprócz emerytury oraz posiadającą do spłaty kredyty. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że rozpatrzył przedmiotową sprawę w oparciu o podane przez Skarżącą informacje dotyczące sytuacji finansowo-materialnej (oświadczenie o stanie majątkowym, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, formularz ORD-HZ, informacje dotyczące otrzymanej pomocy publicznej, wydruki Księgi Przychodów i Rozchodów, umowy pożyczek, umowy najmu, decyzji ZUS o przyznanej emeryturze, deklaracji podatkowych, wydruków ksiąg wieczystych, zaświadczeń z banków) oraz własne bazy danych. Skarżąca złożyła oświadczenie o tym, że nie otrzymała żadnej pomocy de minimis w bieżącym roku budżetowym oraz w okresie dwóch lat budżetowych poprzedzających dzień złożenia wniosku i informacji z własnych baz danych. Organ wskazał, że w oświadczeniu o stanie majątkowym Skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe (z mężem jest ustanowiona rozdzielność majątkową od 2007 r.), osiąga dochód z tytułu emerytury w kwocie 1 225,17 zł oraz z tytułu wynajmu mieszkania w wysokości 500 zł. Ponosi wydatki na spłatę kredytu i pożyczki w kwocie ok. 4 200 zł, wyżywienie 500 zł, ubezpieczenie - 42 zł. Skarżąca posiada nieruchomość - współwłasność małżeńska - mieszkanie o wartości 170 000 oraz zobowiązania z tytułu kredytu hipotecznego zawartego w 2007 r. na zakup mieszkania w wysokości 119 504,39 zł oraz zobowiązanie z tytułu pożyczki ekspresowej zawartej [...] grudnia 2016 r. na cel konsumpcyjny i spłaty innych kredytów w wysokości 195 844,24 zł. W ocenie organu odwoławczego, sytuacja finansowa Skarżącej, ustalona na podstawie akt sprawy, nie upoważnia do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przeznaczenie posiadanych środków pieniężnych w pierwszej kolejności na cele inne niż uregulowanie zobowiązań podatkowych, w sytuacji braku zagrożenia egzystencji, nie stanowi przesłanki pozytywnej do uznania, że występuje ważny interes podatnika, a tym samym do udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. Skarżąca posiada stały dochód (emeryturę), majątek w postaci mieszkania, które wynajmuje i osiąga pożytki, zaciągnięte kredyty w instytucjach komercyjnych (bankach) świadczą o dobrej kondycji finansowej, przynajmniej w ocenie tych instytucji, co w ocenie organu odwoławczego nie skutkuje koniecznością sięgania do środków pomocy społecznej. Nie wystąpiły również żadne nadzwyczajne zdarzenia czy też nieprzewidywalne przypadki losowe, z powodu których nagle pogorszyły się warunki bytowe. Choroba Skarżącej (rak piersi) ma niewątpliwie wpływ na sytuację ekonomiczną, jednakże nie spowodowała konieczności zamknięcia firmy, Skarżąca nie podała również wysokości poniesionych kosztów leczenia. Wskazane przez Skarżącą wyroki WSA zarówno z Gorzowa Wielkopolskiego z 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Go 211/15 jak i z Gliwic z 2 września 2015 r. sygn. akt I SA/G1 311/15 dotyczą odmiennego stanu faktycznego. Ustalenie przez organy podatkowe kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Podstawowym obowiązkiem wszystkich obywateli, określonym w konstytucji, jest płacenie podatków. Zwolnienie z tego obowiązku może nastąpić tylko w sytuacjach szczególnych, wyjątkowych. Uprawnione do tego organy podatkowe muszą mieć na względzie zarówno dobro wszystkich obywateli, czyli szeroko rozumiany interes publiczny jak i interes podatnika czyli jednostki. Należy zaznaczyć, iż umorzenie zobowiązania podatkowego należy traktować jako pomoc podatnikom dopuszczoną przez prawodawcę po to, by poprzez stosowanie zasady powszechności opodatkowania i egzekwowanie podatku, nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego jak i indywidualnego. Organy podatkowe miały również na względzie odbiór społeczny ulg udzielanych podatnikom, sposób i okoliczności powstania zaległości, rodzaj zobowiązania oraz to, czy podatnik był świadomy konieczności zapłaty podatku, czy dokonał wpłat na poczet zaległości lub podejmował inne czynności w celu uregulowania zaległości. Przywoływany przez Skarżącą fakt, jakoby w trakcie kontroli prowadzonej działalności nie stwierdzono nieprawidłowości odnośnie rozliczenia zbycia nieruchomości w 2011 r. nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kontrola podatkowa dotyczyła opodatkowania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej a podawane przez Skarżącą zdanie z decyzji organu pierwszej instancji jest cytatem (opisem zarzutów) z wniosku o umorzenie zaległości. Umorzenie zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, gdyż definitywnie zwalnia dłużnika Skarbu Państwa z jego powinności i nie może być traktowane jako rozwiązywanie problemów finansowych podatnika. Dopóki istnieją możliwości egzekwowania należności podatkowej, dopóty jej umorzenie przed wyczerpaniem owych możliwości byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Na powyższą decyzję, Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji oraz zasadzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca wskazał, że w sprawie zostały pominięte istotne dla sprawy okoliczności, które spowodowały wadliwą ocenę jej aktualnej sytuacji ekonomicznej. Wskazała, że jej trudności finansowe związane były z nagonką w internecie skierowaną przeciwko jej firmie, co spowodowało utratę zaufania wśród klientów. Dodatkowo podniosła, że organ nie posiadał wiedzy o konieczności sprawowania opieki nad dorosłym synem, u którego stwierdzono w 2009 r. chorobę psychiczną oraz o konieczności zaciągania pożyczek ekspresowych, przeznaczanych na spłatę poprzednich pożyczek i innych kredytów. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (D.U. z 2017 r. poz. 20 ze zm. – dalej: "o.p."), który daje organom podatkowym możliwość umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ponadto art. 67b § 1 o.p. stanowi, iż organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej, stanowią pomoc de minimis lub stanowią pomoc określoną w pkt 3 lit. a-m. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 o.p. umożliwia umorzenie ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex Nr 33404). W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex Nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W wydanej decyzji organ rozważył w tym kontekście zaistnienie w sprawie przesłanek "ważnego interesu podatnika", jak też wziął pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazuje na to uzasadnienie wydanej decyzji. Stwierdzono, że złożony wniosek dotyczy umorzenia zaległości podatkowych wynikających z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok z tytułu odpłatnego zbycia udziału w lokalu mieszkalnym w wysokości 30 739,00 zł. Z zebranych danych dotyczących sytuacji finansowo-materialnej Skarżącej wynika, że prowadzi ona samodzielne gospodarstwo domowe (z mężem ma ustanowioną rozdzielność majątkową od 2007 r.), osiąga dochód z tytułu emerytury w kwocie 1 225,17 zł oraz z tytułu wynajmu mieszkania w wysokości 500 zł. Skarżąca podała, ze ponosi wydatki na spłatę kredytu i pożyczki w kwocie ok. 4 200 zł, wyżywienie - 500 zł, ubezpieczenie - 42 zł. Skarżąca posiada nieruchomość - współwłasność małżeńska - mieszkanie o wartości 170 000 zł. Skarżąca posiada zobowiązania z tytułu kredytu hipotecznego zawartego w 2007 r. na zakup mieszkania w wysokości 119 504,39 zł oraz zobowiązanie z tytułu pożyczki ekspresowej zawartej 30 grudnia 2016 r. na cel konsumpcyjny i spłaty innych kredytów w wysokości 195 844,24 zł. Na podstawie analizy tych okoliczności organy doszły do wniosku, że w przypadku Skarżącej nie zachodzi przesłanka do umorzenia należności w postaci ważnego interesu podatnika. Należy zgodzić się, że w sytuacji braku zagrożenia egzystencji nie daje podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej samo powoływanie się na konieczność przeznaczenia posiadanych środków pieniężnych na cele związane ze spłatą zobowiązań kredytowych. Nie ma podstaw do przyjęcia, że należności te mają wyprzedzać w kolejności zaspokajania należności podatkowe. Fakt zaciągania kredytów (czy pożyczek) w instytucjach komercyjnych może też wskazywać, że w ocenie tych instytucji, kondycja finansowa Skarżącej pozwala na ich spłatę. Skarżąca osiąga stały dochód (emeryturę), posiada majątek w postaci mieszkania, które wynajmuje osiągając z tego tytułu dochody. Skarżąca ponosi koszty związane ze swoim utrzymaniem i spłatą zobowiązań bez konieczności sięgania do środków pomocy społecznej. Organy wzięły też pod uwagę okoliczności związane ze stanem zdrowia Skarżącej. Wskazały, że jej choroba (rak piersi) miała niewątpliwie wpływ na sytuację ekonomiczną, jednakże nie spowodowała konieczności zamknięcia firmy. Skarżąca prowadzi działalność w zakresie pośrednictwa w handlu nieruchomościami. W ocenie Sądu, organy słusznie zwróciły uwagę, że w sprawie nie może być mowy również o interesie publicznym, jako przesłance umorzenia zaległości podatkowych. Podniosły, że podstawowym obowiązkiem wszystkich obywateli, określonym w konstytucji, jest płacenie podatków. Zwolnienie z tego obowiązku może nastąpić tylko w sytuacjach szczególnych, wyjątkowych. Uprawnione do tego organy podatkowe muszą mieć na względzie zarówno dobro wszystkich obywateli, jak i interes jednostki. Organy podatkowe oceniając ww. przesłankę miały na względzie odbiór społeczny ulg udzielanych podatnikom, sposób i okoliczności powstania zaległości, rodzaj zaległości oraz to, czy podatnik był świadomy konieczności zapłaty podatku, czy dokonał wpłat na poczet zaległości lub podejmował inne czynności w celu uregulowania zaległości. Wskazały, że umorzenie zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, gdyż definitywnie zwalnia dłużnika z jego powinności i nie może być traktowane jako rozwiazywanie problemów finansowych podatnika. Dopóki istnieje możliwość egzekwowania należności podatkowej, dopóty jej umorzenie przed wyczerpaniem owych możliwości byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Podniesione przez Skarżącą okoliczności, jak nagonka na jej firmę na portalach internetowych, czy zaciąganie kolejnych pożyczek ekspresowych nie są okolicznościami, które mogłyby uzasadnić zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 67a § 1 o.p. Odnośnie zawartej w skardze informacji dotyczącej konieczności sprawowania opieki nad chorym synem należy stwierdzić, iż organy podatkowe wydają rozstrzygniecie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony podczas trwania postępowania podatkowego. W sytuacji, gdy organy nie dysponowały wiedzą w tym zakresie, bowiem Skarżąca ich o tym fakcie nie poinformowała, okoliczność ta nie mogła być uwzględniona przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Strona natomiast może wykazać je przy ewentualnym złożeniu kolejnego wniosku o umorzenie zaległości, a organy będą zobligowane rozważyć w kontekście przesłanek z art. 67a o.p. zaistniałe w związku z tym nowe okoliczności. Trzeba bowiem zauważyć, że wniosek o umorzenie zaległości podatkowych może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie organu, w szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów. Stąd w przypadku zaistnienia takich okoliczności Skarżąca może ponownie wystąpić do organu z takim wnioskiem. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione. Postępowanie to odpowiada w szczególności wymogom wynikającym z art. 187 § 1 i art. 191 o.p., które odpowiadają błędnie przywołanym przez Skarżącą przepisom k.p.a. Niezasadny jest zarzut dotyczący braku czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Jak zauważa organ, rozstrzygniecie w sprawie zostało podjęte na podstawie dowodów dostarczonych w toku postępowania podatkowego głównie przez podatnika, który miał możliwość zaznajomienia i wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji wzywał Skarżącą do uzupełnienia złożonego wniosku stosownych dokumentów informując o przesłankach zastosowania umorzenia zaległości podatkowych (postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r.), także telefonicznie, a przed wydaniem decyzji wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (postanowienie z dnia 14 lipca 2017 r.). Termin do zapoznania się z materiałem dowodowym został wyznaczony również przez organ odwoławczy (postanowienie z dnia 11 września 2017 r.). Świadczy to o tym, że Skarżąca miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.