I SA/Bk 612/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w S. na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji przyznanej z programu operacyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] lipca 2018 r., wydaną w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji przyznanej z programu operacyjnego, pełnomocnik G. Sp. z o.o. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i gospodarczej skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie kompatybilności urządzeń objętych zabezpieczeniem i ewentualną egzekucją. Skarżąca nabyła specjalistyczną licencję - technologię na wykonanie przystawki do nadruku w systemie Braille’a. Obecnie wytworzony podczas realizacji projektu ciąg technologiczny stanowi jedyny majątek przedsiębiorstwa skarżącej. Egzekucja z tego przedmiotu może grozić dekompletacją i utratą efektów wynalazczych dotychczas uzyskanych. Jednocześnie egzekucja przeprowadzona z tego składnika majątku doprowadzi do niemożności przeprowadzenia ewentualnych dowodów z opinii biegłych w przypadku uchylenia decyzji. W sytuacji wszczęcia egzekucji z ciągu technologicznego skarżąca utraci środki trwałe pozwalające na generowanie przychodu, co w ostateczności będzie wiązało się z koniecznością złożenia wniosku o upadłość i likwidacji jej przedsiębiorstwa. W konsekwencji pracownicy zatrudnieni w spółce utracą pracę. Utracony zostanie nie tylko ciąg technologiczny ale i pozyskiwany przez lata know-how. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który oprócz przytoczenia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że zastosowanie ochrony tymczasowej jest zasadne, powinien przedstawić dokumenty, umożliwiające weryfikację tego, czy istnieje groźba wystąpienia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową. Oczywistym jest, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy czym o groźbie wystąpienia takich skutków nie mogą świadczyć jedynie twierdzenia wnioskodawcy nie poparte żadnym dokumentami. O niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie też świadczy sama w sobie wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje tak daleko idące skutki, jak przewiduje do strona, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, w tym przede wszystkim informacji wskazujących na rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, stan posiadanych środków finansowych i trwałych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, wszystkie dostępne w CBOSA). Spółka nie przedstawiła aktualnych danych o swoim stanie majątkowym, wskazując jedynie gołosłownie, że ciąg technologiczny stanowi jej jedyny majątek. Brak dokumentacji obrazującej jej rzeczywistą kondycję finansową uniemożliwia pozytywne rozpoznanie wniosku. Tym samym nie sposób ocenić czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Konkludując stwierdzić należy, iż Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 cytowanej ustawy procesowej. Należy również podkreślić, że przymusowa realizacja publicznoprawnych zobowiązań pieniężnych ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, co samo w sobie nie może stanowić argumentu do wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto, nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem. Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ww. ustawy procesowej.