I SA/Bk 615/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Jacek Pruszyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. p o s t a n a w i a : przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. M. D. złożyła w dniu 15 kwietnia 2008 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego do złożenia skargi kasacyjnej. Wskazała, że nie jest w stanie zapłacić wpisu sądowego w kwocie 2.000 zł bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym. Podniosła, że utrzymuje się obecnie wyłącznie z emerytury w kwocie 500 zł, z czego połowę zabiera komornik sądowy. Wnioskodawczyni podała także, iż korzysta z pomocy dzieci. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z mężem i synem. Z wniosku wynika, że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności i przedmiotów wartościowych. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 kwietnia 2008 r. zostało umorzone postępowanie wywołane wnioskiem M. D. z dnia 15 kwietnia 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (pkt I) oraz oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego (pkt II). Sąd zaznaczył, iż postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, albowiem skarżąca korzysta z takiego zwolnienia, dlatego też umorzył w tym zakresie postępowanie. Z kolei w odniesieniu do wniosku w sprawie ustanowienia doradcy podatkowego wskazał, iż strona nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II FZ 219/08 uchylił pkt II zaskarżonego postanowienia i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. NSA wskazał, iż sąd dokonując ponownej oceny wniosku winien zbadać, przy uwzględnieniu deklarowanej wysokości miesięcznych dochodów skarżącej i innych osób pozostających w nią ze wspólnym gospodarstwie domowym oraz braku oszczędności i majątku nadającego się do spieniężenia, czy środki finansowe, jakimi dysponuje strona, pozwalają na opłacenie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego. W odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu wnioskodawczyni oświadczyła, że wraz z małżonkiem wydatkuje na żywność i lekarstwa kwotę ok. 500 zł. Opłaty z tytułu utrzymania domu, rachunki za prąd, wodę, telefon ponosi ich córka – A. P. Wskazała również, że uzyskuje pomoc od drugiej córki – J. L., głównie w postaci produktów rolnych i częściowego opłacania rachunków za leki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalone w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniają przyznanie M. D. prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż skarżąca pozostając we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i synem, mają miesięcznie do dyspozycji kwotę około 500 zł. W takiej też wysokości ponoszą wydatki, korzystając dodatkowo z pomocy finansowej i rzeczowej swoich dwóch córek. Nie posiadają też żadnych oszczędności lub majątku nadającego się do spieniężenia, celem opłacenia wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.