I SA/Bk 617/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2006 r. z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją w kraju samochodu osobowego p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. K. N. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (k. 47) podając we wniosku, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, ale zobowiązany jest również do świadczeń alimentacyjnych na rzecz dwójki dzieci mieszkających z matką, w łącznej wysokości 600 zł miesięcznie. Źródło utrzymania wnioskodawcy stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w wysokości 1.300 zł brutto. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności czy też przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu swego wniosku skarżący wywiódł, iż nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów prowadzonego postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny tj. w zakresie ustanowienia adwokata. Profesjonalny pełnomocnik w ocenie skarżącego jest mu niezbędny ze względu na pokrzywdzenie przez organ reprezentujący Państwo (k. 47-48). W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 21 grudnia 2010 roku K. N. oświadczył, nie posiada żadnego majątku oraz nie prowadzi wspólnego gospodarstwa z żoną, gdyż jest z nią rozwiedziony. Zamieszkuje natomiast w lokalu stanowiącym własność matki. Aktualnie jest zatrudniony na umowę zlecenia w firmie A. G. I. N. należącej do byłej żony. Z uzyskiwanego wynagrodzenie skarżącemu potrącane są alimenty na dwoje dzieci w łącznej wysokości 600 zł (k. 52). Do wniosku K. N. dołączył kserokopię wyroku rozwodowego (k. 53) oraz rachunek za wykonaną umowę zlecenia (k. 54). Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania. Instytucja zwolnienia od kosztów postępowania stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna K. N. oraz ustalone w sprawie okoliczności uzasadniają przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał bowiem, iż źródłem utrzymania jego rodziny pozostaje wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w wysokości 945,81 zł netto (k. 54). Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności czy też przedmiotów wartościowych, a zamieszkuje w mieszkaniu matki. Skarżący ze swojego wynagrodzenia opłaca alimenty na dwoje dzieci w łącznej wysokości 600 zł. Pozostała kwota 345,81 zł przeznaczana jest na swoje bieżące utrzymanie. Powyższe okoliczności, a w szczególności wysokość dochodu skarżącego w zestawieniu z ponoszonymi wydatkami oraz w połączeniu z brakiem zgromadzonych oszczędności pozwalają na stwierdzenie, iż K. N. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów sądowych w sprawie niniejszej tzn. ustanowienia adwokata, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Poza tym skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby posłużyć do uzyskania dodatkowych środków finansowych. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.