I SA/Bk 619/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Wyrokiem z 17 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną przez R. A. C. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] października 2008 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 r. Sąd orzekł również o niewykonalności ww. decyzji oraz o kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od Dyrektora Izby Skarbowej. Pismem z 20 grudnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na zawarte w wyroku postanowienie w sprawie kosztów sądowych. Zażalenie podlega jednak odrzuceniu, albowiem jest przedwczesne. Stosownie do treści art. 194 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie wniesione przed doręczeniem rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem jest przedwczesne i nie wywołuje skutków procesowych. Należy je wówczas potraktować jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również te, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec stwierdzonej na tym etapie postępowania niedopuszczalności zażalenia, złożonego przed rozpoczęciem biegu terminu do jego wniesienia, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 cytowanej ustawy.