I SA/Bk 629/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków o sprostowanie i wykładnię wyroku WSA w Białymstoku z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 629/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] "J" w S. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. p o s t a n a w i a oddalić wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 11 stycznia 2011 r. oddalił skargę Stowarzyszenia [...] "J" w S. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych J. W. za 2003 r. W piśmie z 26 kwietnia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), Stowarzyszenie wniosło m.in. o sprostowanie zapisu uzasadnienia orzeczenia, że odszkodowanie otrzymane przez podatniczkę stanowi dochód, kiedy to organ ani Sąd nie ustaliły tego dochodu, a podatniczka nie otrzymała dokumentu PIT-8C wskazującego, że otrzymała dochód. Stowarzyszenie wniosło również o sprostowanie zapisu, że nie można zastosować art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 29, gdyż art. 37 ustawy z 23 listopada 1990 r. o łączności oraz art. 140 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne dokładnie określa, że warunki wyrażenia zgody określa się w umowie, co do której właściciel nieruchomości zobowiązany jest do udostępnienia gruntów celem wykonania prac związanych z inwestycją celu publicznego. Ponadto Stowarzyszenie zażądało wykładni w zakresie przepisu wyłączającego ze zwolnienia podatkowego odszkodowanie wypłacone w oparciu o umowę wynikającą z przepisów ustawy o łączności, prawo telekomunikacyjne i ustawy o gospodarce nieruchomościami, co do której organy jak i sąd twierdzą, że nie ma zastosowania, co jest twierdzeniem błędnym i co reguluje art. 112 ust. 1 i art. 124 ust. 1, 3, 6 oraz wydane warunki zabudowy i przeznaczenia terenu, gdzie wójt w decyzji informuje o podpisaniu umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Z treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Chodzi więc o tego rodzaju nieprawidłowości, które mają ewidentny, bezsporny charakter i nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. Sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Uwzględnienie wniosku strony w tym zakresie spowodowałoby właśnie taki skutek. Ewentualne błędy w orzekaniu przez Sąd pierwszej instancji mogą być kwestionowane środkami odwoławczymi. Odnosząc się natomiast do wniosku o dokonanie wykładni wyroku, zauważenia wymaga, że rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd podejmuje, gdy istnieją wątpliwości co do jego treści (zob. art. 158 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie ugruntowane jest już stanowisko, że wykładnia wyroku dotyczyć może sytuacji, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić natomiast do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego (zob. bliżej Komentarz do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). W istocie więc owa instytucja nie może stać się płaszczyzną polemiki strony ze stanowiskiem Sądu. W rozpatrywanej sprawie zaś wniosek o wykładnię wykracza poza jej zakres wytyczony granicami cytowanego uregulowania art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona skarżąca polemizuje ze stanowiskiem zawartym w wyroku. Z wniosku wynika, że rozumie stanowisko Sądu, lecz z nim się nie zgadza. W takiej sytuacji stronie zmierzającej do rozstrzygnięcia sporu w danej kwestii, przysługują środki odwoławcze do sądu wyższej instancji. Wniosek o wykładnię okazał się więc niezasadny. Z podanych przyczyn orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i art. 158 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o oddaleniu wniosków strony o sprostowanie i wykładnię wyroku.