I SA/Bk 65/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel, Sędzia NSA J. Lewkowicz (spr.), Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2004 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nadpłaty w sprawie o podatek od środków transportowych oddala skargę Burmistrz S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r. na podstawie art. 216 i 217 § 1 w zw. z art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia P. B. nadpłaty w podatku od środków transportowych za okres od lipca 1994 r. do grudnia 1994 r. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] Burmistrz S. ustalił P. B. nadpłatę w podatku od środków transportowych za okres od lipca 1994 r. do grudnia 1994 r. w kwocie 71,20 zł wraz z odsetkami od dnia 28 czerwca 1996 r. w kwocie 133,60 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...].08.2003 r. zaskarżoną decyzję organu I instancji uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa pod względem formalno-prawnym. Za termin dokonania zapłaty podatku w formie bezgotówkowej uważa się bowiem dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika. Ponadto organ I instancji nie zawarł sposobu liczenia odsetek za zwłokę. Budzi też wątpliwości końcowa data naliczania odsetek za zwłokę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz S. decyzją z dnia [...].10.2003 r. 1. stwierdził nadpłatę w podatku od środków transportowych za okres od lipca 1994 r. do grudnia 1994 r. w kwocie 71,20 zł; 2. ustalił wysokość oprocentowania nadpłaty w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, za okres od dnia nienależnie zajętego podatku tj. od 23 maja 1996 r. do dnia zwrotu nadpłaty. Wyliczone odsetki na dzień wydania decyzji wynoszą 204,00 zł; 3. orzekł o zwrocie nadpłaty wraz z odsetkami w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu podano, że zajęcie należności w kwocie 71,20 zł nastąpiło w dniu 23 maja 1996 r. i ten dzień przyjęto jako datę powstania nadpłaty w oparciu o przepis art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wysokość odsetek za zwłokę wyliczono od dnia 23 maja 1996 r. do dnia wydania decyzji w oparciu o przepisy art. 78 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie organ stwierdził, że nie może orzekać co do kwot, o które ubiega się strona w oświadczeniu z dnia 28 lutego 2003 r. złożonym po zapoznaniu się z aktami sprawy, gdyż przedmiotem sprawy jest jedynie ustalenie i zwrot nadpłaty. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik P. B. J. B. podniósł zarzuty dotyczące braku ustosunkowania się organu do żądania podatnika ustalenia i zwrotu kosztów postępowania wyszczególnionych przez podatnika w piśmie z dnia 28 lutego 2003 r., nie uwzględnienia kapitalizacji odsetek od wyliczonej decyzją z dnia [...].05..1998 r., nr [...] kwoty 42,80 zł. Stwierdził też, że wyliczone odsetki nie zostały przeliczone przez organ podatkowy na dzień zwrotu nadpłaty tj. 28.10.2003 r. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i prawidłowy zwrot nadpłaty oraz kosztów postępowania należnych stronie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].01.2004 r. postanowiło: 1. uchylić decyzję organu I instancji w części dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za okres od lipca 1994 r. do grudnia 1994 r. w kwocie 71,20 zł jako kwoty nienależnie pobranej w drodze egzekucji administracyjnej za samochód osobowy marki a, 2. stwierdzić nadpłatę w podatku od środków transportowych za okres od lipca 1994 r. do grudnia 1994 r. w kwocie 67,80 zł jako kwoty nienależnie pobranej w drodze egzekucji administracyjnej za samochód osobowy marki a, 3. stwierdzić nadpłatę w podatku od środków transportowych za 1996 r. w kwocie 3,40 zł jako kwoty nienależnie pobranej w drodze egzekucji administracyjnej za samochód osobowy marki b tytułem części I raty tego podatku, 4. w pozostałej części utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 28.06.1996 r. Urząd Skarbowy w S. działając na podstawie tytułu wykonawczego [...] przekazał na konto Urzędu Miejskiego w S. zajętą nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. P. B.a w kwocie 71,20 zł na poczet: a) podatku od środków transportowych za okres VII-XII 1994 r. (BTD 0919) - 33,00 zł b) odsetek od zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za 1994 rok - 34,80 zł c) podatku od środków transportowych tytułem części I raty za 1996 r. (BTD 0034) - 3,40 zł Razem: 71,20 zł Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nadpłatę przyporządkował do stosownych okresów zaliczenia. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nie ustosunkowania się do jego żądania zwrotu kosztów, organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 265 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, a następnie stwierdził, że wymienione w piśmie strony z dnia 28.02.2003 r. koszty nie mają związku z postępowaniem w przedmiotowej sprawie. Żądanie zwrotu kosztów postępowania było już przedmiotem postępowania przed Kolegium Samorządowym, zakończonego postanowieniem z dnia [...].06.2002 r. odmawiającym zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13.12.2002 r., sygn. akt SA/Bk 971/02 skargę P. B. w tym przedmiocie oddalił. Kolegium zwróciło też uwagę, że wymienione przez stronę koszty związane z postępowaniem przed NSA oraz sądami powszechnymi nie mogą być, w świetle ustawy Ordynacja podatkowa, przedmiotem rozstrzygnięć organów podatkowych w sprawie ich zwrotu. Niezasadny jest też zarzut strony, że zaskarżona decyzja nie określa wysokości należnego do zwrotu oprocentowania nadpłaty na dzień dokonania jej zwrotu. Poza przeszkodą prawną (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej) określenie wysokości oprocentowania na dzień zwrotu jest niemożliwe z przyczyn natury technicznej (nieznany dzień zwrotu, możliwość wystąpienia zmiany stopy oprocentowania). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony J. B. zaskarżając pkt 4 decyzji podniósł, że błędnie ustalony został stan faktyczny sprawy poprzez pominięcie poprzednich zdarzeń co spowodowało niewłaściwe potraktowanie jego żądania w przedmiocie zwrotu kosztów wymienionych w piśmie z dnia 28 lutego 2003 r. Przyznając, że nadpłata została prawidłowo wyliczona na kwotę 71,20 zł stwierdził, że komornik zajął ją na poczet zaległości w podatku od środków transportowych za 1995 r. od samochodu a. W oparciu o przedstawione zarzuty wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i "uznanie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odtwarzało częściowo niewłaściwie stan faktyczny oraz pomijało niektóre zdarzenia prawne, które należy uwzględnić przy ponownym orzekaniu". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do przepisów art. 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie kontroli zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem. Granice rozpoznania skargi przez sąd wyznaczone są treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1). Przedmiotowa sprawa określona została postanowieniem Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2003 r. i dotyczy ustalenia Panu P. B. nadpłaty spowodowanej zajęciem przez Urząd Skarbowy w S. nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 rok P. B. kwoty 71,20 zł. Kwota ta została zaliczona – jak wynika z ustaleń przedstawionych w zaskarżonej decyzji – na poczet podatku od środków transportowych za okres VII-XII 1994 r. w wys. 33,00 zł, na poczet odsetek od zaległości w tym podatku w wys. 34,80 zł oraz na poczet I raty podatku od środków transportowych roku 1996 – 3,40 zł. Między stronami nie ma sporu co do kwoty wysokości nadpłaty, co do wysokości wyliczonych odsetek na dzień wydania decyzji (204,00 zł). Nie ma więc żadnej wątpliwości, że zaskarżona decyzja w granicach objętych postępowaniem jest zgodna z prawem i nie podważana przez skarżącego. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie kwestionuje kwoty 71,20 zł nadpłaty oraz wyliczonych odsetek związanych z tą nadpłatą. Takie jest też stanowisko strony zaprezentowane w skardze. Rozważania skargi, jak należało – zdaniem skarżącego – zaliczyć wymienioną kwotę nadpłaty nie mają wpływu na meritum sprawy, a także nie uwzględniają dokonanego, faktycznego rozdysponowania kwoty 71,20 zł. Istota skargi w tej sytuacji sprowadza się do twierdzenia skarżącego, że organy administracyjne obowiązane były uwzględnić jego żądanie w zakresie zwrotu kosztów, których wyliczenie przedstawione zostało w piśmie z dnia 28.02.2002 r. Stanowisko to jest niezasadne. W postępowaniu dotyczącym przedmiotowej sprawy skarżący nie wykazał, aby poniósł jakieś koszty. W piśmie z 28.02.2003 r. pełnomocnik P. B. zażądał zwrotu kosztów związanych z różnymi, wcześniejszymi postępowaniami w organach administracyjnych, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz przed sądami powszechnymi. Odnośnie niektórych z wymienionych w tym piśmie kosztów orzekał już NSA wyrokiem z dnia 13.12.2002 r., sygn. akt SA/Bk 971/02 oddalając skargę jako niezasadną. W myśl bowiem generalnej zasady, zarówno organ administracyjny jak i sąd administracyjny bądź powszechny orzeka w zakresie kosztów związanych z konkretną, rozpoznawaną sprawą. Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze pisząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że koszty związane z postępowaniem przed NSA oraz sądami powszechnymi nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć organów podatkowych. Z tych wszystkich powodów wobec zgodności zaskarżonej decyzji z prawem skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).