I SA/Bk 651/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi N. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie zabezpieczające do majątku N. K. (dalej również jako skarżąca, strona) na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] września 2017 r. o numerach od [...], sporządzonych na podstawie decyzji o zabezpieczeniu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] określającej przybliżoną kwotę zwrotu podatku od towarów i usług otrzymanego w wysokości wyższej od należnej za okresy od sierpnia 2014 r. do stycznia 2015 r. oraz przybliżoną wysokość zobowiązań w ww. podatku za sierpień i listopad 2014 r. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny działając na podstawie art. 89 § 1 w związku z art. 164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, dalej: u.p.e.a.), zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej - kwoty z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego w wysokości 597 zł, zasądzonych na rzecz N. K. od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Odpis zawiadomienia o zajęciu doręczono Pełnomocnikowi N. K. w dniu [...] czerwca 2019 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] czerwca 2019 r. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. strona wniosła skargę na wymienioną wyżej czynność organu egzekucyjnego, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego w sposób nadmiernie uciążliwy, polegający w szczególności na: - utworzeniu licznych zajęć na majątku, - utworzeniu zajęcia mimo braku spełnienia przesłanek warunkujących zastosowanie takiego środka, - wielokrotnym dokonaniu niezgodnych z prawem zajęć na majątku skarżącej, co w konsekwencji skutkowało ich uchyleniem, wyłącznie po to, by móc ponownie dokonać zajęcia tej samej należności; 2) art. 154 § 1 tiret drugi u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że występują okoliczności świadczące o unikaniu wykonania obowiązku przez trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym; 3) art. 154 § 1 tiret trzeci u.p.e.a. poprzez uznanie, że skarżąca dokonywała czynności polegających na zbywaniu majątku, które w przekonaniu organu mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; 4) art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się w trakcie załatwiania przedmiotowej sprawy oraz przyjęcie, że skarżąca posiada nieuiszczone zobowiązania publicznoprawne oraz utrudnia lub udaremnia egzekucję poprzez zbywanie majątku; 5) art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: o.p.) poprzez dokonanie zajęć na majątku o wartości przekraczającej kwotę wskazaną w decyzji w sprawie zabezpieczenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] oddalił wniesioną skargę. Uznał, że zaskarżona czynność zabezpieczająca została dokonana zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lipca 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] egzekucyjny sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu w sprawie skargi stwierdzając, że na stronie 2, w miejscu omyłkowo wpisanej sygnatury o treści "sygn. akt I SAB/Bk/4/18" powinno być - "sygn. akt I SAB/Bk/2/18". W zażaleniu ma ww. postanowienie w sprawie skargi skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia uniemożliwiającego weryfikację prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w związku z powołaniem się w treści postanowienia z dnia [...] lipca 2019 r. na zajęcie zabezpieczające dotyczące wyroku z dnia 29 marca 2019 r. sygn. akt I SAB/Bk 4/18, podczas gdy zajęcie dotyczyło wyroku I SAB/Bk 2/18, w konsekwencji czego brak jest możliwości weryfikowania prawidłowości rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ; 2) art. 7 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nadmiernie uciążliwy, polegający w szczególności na: a) utworzeniu licznych zajęć na majątku, b) utworzeniu zajęcia mimo braku spełnienia przesłanek warunkujących zastosowanie takiego środka, c) wielokrotnym dokonaniu niezgodnych z prawem zajęć, co w konsekwencji skutkowało ich uchyleniem, wyłącznie po to, by móc ponownie dokonać zajęcia tej samej należności; 3) art. 154 § 1 tiret drugi u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że występują okoliczności świadczące o unikaniu wykonania obowiązku przez trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym; 4) art. 154 § 1 tiret trzeci ww. ustawy poprzez uznanie, że skarżąca dokonywała czynności polegających na zbywaniu majątku, które w przekonaniu organu mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; 5) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się w trakcie załatwiania przedmiotowej sprawy oraz przyjęcie, że skarżąca posiada nieuiszczone zobowiązania publicznoprawne oraz utrudnia lub udaremnia egzekucję poprzez zbywanie majątku; 6) art. 33 § 1 i 2 o.p. poprzez dokonanie zajęć na majątku o wartość! przekraczającej kwotę wskazaną w decyzji o zabezpieczeniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: DIAS) postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] oddalające skargę na czynność organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu zabezpieczającym innych wierzytelności pieniężnych, dokonaną zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu DIAS wskazał, że w przedmiotowej sprawie zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] czerwca 2019 r. Natomiast odpis zawiadomienia o zajęciu został przesłany pełnomocnikowi skarżącej, który potwierdził jego odbiór w dniu [...] czerwca 2019 r. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego zostało podpisane w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. przez upoważnionego pracownika. Zawiera ono wezwanie, o którym mowa w art. 89 § 3 pkt 1 u.p.e.a. i pouczenie uregulowane art. 89 § 3 pkt 2 u.p.e.a. Nie może budzić również wątpliwości, zdaniem DIAS, legalność czynności polegającej na zajęciu innych wierzytelności, gdyż jest to środek stosowany w postępowaniu zabezpieczającym należności pieniężnej, uregulowany w art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W związku z powyższym DIAS uznał, że zaskarżona czynność zabezpieczająca została dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dokonanie omawianej czynności zabezpieczającej zgodnie z prawem oznacza, że brak było podstaw do jej uchylenia. Nie można zgodzić się, w ocenie DIAS, z zarzutem, że zajęcie zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa, ze względu na brak podstaw prawnych do ustanowienia przedmiotowego zajęcia. DIAS wskazał, że podstawą prawną zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej jest art. 164 § 1 i § 4 oraz art. 89 u.p.e.a. W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego nie zostały wskazane sposoby naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów regulujących sposób i formę dokonania zaskarżonej czynności, zawartych w art. 89 u.p.e.a. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że skarga na czynności zabezpieczające nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania zabezpieczającego oraz podstaw jego prowadzenia. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności zabezpieczenia ani też nie ocenia się jego prawidłowości. Skarga może dotyczyć konkretnej czynności zabezpieczającej, nie zaś generalnie postępowania zabezpieczającego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności zabezpieczające ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności zabezpieczającej. Odnosząc się do podniesionego w pkt 1 zażalenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na powołanie w zaskarżonym postanowieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 marca 2019 r. sygn. akt I SAB/Bk 4/18, podczas gdy zajęcie dotyczyło wyroku o sygn. akt I SAB/Bk 2/18, DIAS wyjaśnił, że błąd numeru wyroku jest błędem pisarskim, który został sprostowany postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 113 § 1 i 3 k.p.a. i nie miał wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą. Niezasadny jest zdaniem DIAS również zarzut, że organ egzekucyjny nie przeanalizował zarzutów zawartych w skardze, gdyż ustosunkował się do wszystkich zarzutów, a postanowienie w tym przedmiocie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Odnosząc się do podniesionego w pkt 2 zażalenia zarzutu naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nadmiernie uciążliwy, DIAS stwierdził, że w jego ocenie zajęcie zabezpieczające wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego w kwocie 597 zł w Izbie Administracji Skarbowej w B., nie jest zbyt uciążliwym środkiem zabezpieczającym. Jest to jednorazowe zajęcie zabezpieczające kwoty z tytułu zwrotu tych kosztów. DIAS stwierdził ponadto, że zarzuty podnoszone w pkt 3, 4 i 6 zażalenia wykraczają poza zakres przedmiotowej skargi i nie mogą być rozpatrywane w tym postępowaniu. Odnosząc się do naruszenia art. 154 § 1 tiret drugi i trzeci u.p.e.a., DIAS wskazał, że są to zarzuty kwestionujące zasadność zabezpieczenia, co podlega rygorowi odrębnego postępowania, bowiem w postępowaniu zabezpieczającym nie można kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego zabezpieczonego obowiązku, gdyż ten wynikał z decyzji nieostatecznej, która z mocy prawa posiadała rygor natychmiastowej wykonalności (art. 239c o.p.) i która została podjęta w ramach innego postępowania. Zasadność zabezpieczenia można było kwestionować w odwołaniu od decyzji o zabezpieczeniu, która była podstawą wystawienia zarządzeń zabezpieczenia. Nie można uchylić decyzji zabezpieczającej za sprawą środków odwoławczych wnoszonych w toku postępowania zabezpieczającego w trybie zażalenia na postanowienie w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą organu egzekucyjnego. Ponadto DIAS wskazał, że należy mieć na względzie treść art. 19 k.p.a., na mocy którego organy administracji publicznej są zobligowane do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tej zasady przez organ prowadzi do rażącego naruszenia prawa, a w konsekwencji do konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 k.p.a., orzeczenia obarczonego tego rodzaju wadą. Stąd rozwiązanie kwestii związanych z zasadnością dokonania zabezpieczenia nie jest możliwe z uwagi na fakt, iż wykracza to poza zakres trybu określonego art. 54 u.p.e.a. Zdaniem DIAS niezasadny jest również zarzut podniesiony w pkt 5 zażalenia, gdyż organ egzekucyjny przeanalizował zaskarżoną czynność zabezpieczającą, poprawność jej wykonania i wskazując ich treść wyjaśnił, że czynność ta została przeprowadzona zgodnie z przepisami. Nie można również uznać, w ocenie organu odwoławczego, za zasadny zarzutu, że zajęcie zabezpieczające zostało dokonane z naruszeniem prawa, ponieważ organ nie rozpatrzył wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, albowiem wyjaśnił on, że skarga na czynność zabezpieczającą nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania zabezpieczającego oraz podstaw jego prowadzenia, dlatego nie podlegały rozpatrywaniu zarzuty naruszenia art. 154 § 1 tiret drugi i trzeci u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 i 2 o.p. podatkowej. Odnosząc się do zarzutu zajęcia majątku o wartości przekraczającej kwotę wskazaną w decyzji o zabezpieczeniu DIAS wskazał, że jak wynika z akt sprawy - na poczet należności wskazanych w zarządzeniach zabezpieczenia o numerach od [...], sporządzonych na podstawie decyzji o zabezpieczeniu, zabezpieczone środki pieniężne, według stanu na dzień [...] czerwca 2019 r., wynosiły ogółem 5.495.575 zł, podczas gdy decyzja o zabezpieczeniu określa przybliżone kwoty zwrotu podatku VAT otrzymanego w wysokości wyższej od należnej oraz przybliżoną wysokość zobowiązań w podatku VAT, ogółem w wysokości 8.578.493 zł. Stąd też niezasadne jest, w ocenie DIAS, twierdzenie, że organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia o wartości przekraczającej kwotę wskazaną w decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wywiodła skargę do tut. sądu zarzucając mu naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia zawierającego nieprawidłowo sporządzone uzasadnienie, uniemożliwiające weryfikację prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w związku z powołaniem się w postanowieniu przez organ egzekucyjny na zajęcie zabezpieczające innej wierzytelności niż wskazane w treści zajęcia, w konsekwencji czego brak jest możliwości weryfikowania prawidłowości rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ egzekucyjny; 2) art. 8 § 1 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego w związku z rzekomym sprostowanym omyłki pisarskiej, mimo braku dokonania weryfikacji czy sprostowanie zostało dokonane prawidłowo. Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz rozważenie uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego i zajęcia oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. We wniesionej skardze strona podnosiła, że organ I instancji w treści postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. błędnie wskazał położenie podlegających sprostowaniu słów, gdyż nie znajdują się one, zgodnie ze wskazaniem organu, w akapicie 5 na stronie 2 postanowienia, co w ocenie skarżącej winno doprowadzić do uznania dokonanego sprostowania za nieskuteczne. Organ I instancji zobowiązany był bowiem, w jej ocenie, do precyzyjnego wskazania zakresu sprostowania, aby strona miała możliwość łatwego i pozbawionego nadmiernych trudności ustalenia fragmentu, który podlega sprostowania. Zdaniem skarżącej sprostowanie w przedmiotowej sprawie zostało dokonane w takim sposób, że nie jest ona w stanie ustalić jaka konkretnie część postanowienia podlega sprostowaniu, gdyż w podanym przez organ fragmencie brak jest wzmianki o sygnaturze postępowania sądowoadministracyjngo, w ramach którego zasądzone zostały koszty podlegające zajęciu. We wskazywanym akapicie 5 znajdującym się na stronie 2 znajduje się natomiast przytoczenie zarzutu naruszenia art. 154 § 3 tiret drugi u.p.e.a., co czyni niemożliwym ustalenie treści tego postanowienia po sprostowaniu i powoduje brak pewności strony co do zakresu zmiany, a co za tym idzie - niejasność co do ostatecznej treści zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji. Strona podniosła, że powyższe uchybienie doprowadziło do utraty zaufania do organów w związku z podejmowanymi działaniami. Nieskuteczne, zdaniem skarżącej, sprostowanie zaskarżonego postanowienie organu egzekucyjnego umożliwia ustalenie jego treści, a organ odwoławczy, utrzymując je w mocy z uwagi na usunięcie wskazanego błędu, dopuścił się naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, określonej w art. 8 § 1 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy nie podjął się weryfikacji postanowienia o sprostowaniu czy też jego skutków, mimo tego, że powinien sprawdzić czy błąd zawarty w wydanym postanowieniu został faktycznie usunięty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do podniesionych w niej zarzutów, co w istocie sprowadzało się do podtrzymania argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem, tut. sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest niezasadna, bowiem wydane rozstrzygnięcie nie zawiera wad powodujących konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, co z kolei skutkowało stwierdzeniem o braku zasadności skargi wywiedzionej przez skarżącą. Sprawa zaś podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, z uwagi na brzmienie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontrolą sądową objęto postanowienie wydane w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą, złożoną w trybie art. 54 w zw. art. 166b u.p.e.a. Przedmiotem skargi przewidzianej w tym artykule mogą być oprócz przewlekłości postępowania, czynności natury wykonawczej podejmowane już w toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora. Celem postępowania związanego ze skargą na czynności zabezpieczające jest ustalenie, czy przy stosowaniu danego środka zabezpieczającego wystąpiły nieprawidłowości, a jeśli tak - również doprowadzenie do ich usunięcia. W związku z powyższym, w ramach tego środka zaskarżenia, można podnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu, bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności zabezpieczających w administracyjnym postępowaniu zabezpieczającym. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. można badać jedynie te czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 stycznia 2004 r., III SA 1503/03 (Lex nr 113578) skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała możliwość kwestionowania danej czynności egzekucyjnej za pomocą innych środków zaskarżenia, ale nie wykorzystał ich lub nie przyniosły one żądanego rezultatu. W szczególności nie można podnosić w skardze okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów. W kontrolowanej sprawie, jak wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu, czynność polegająca na zajęciu i zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej dokonana zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. o nr [...] została przeprowadzona zgodnie z przepisami art. 89 § 1 u.p.e.a. regulującymi zasady jej prowadzenia. Utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem, postanowienie organu egzekucyjnego, dotyczyło sprostowania omyłkowo podanej sygnatury sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku (w miejscu omyłkowo wpisanej sygnatury o treści "sygn. akt I SAB/Bk/4/18" powinno być - "sygn. akt I SAB/Bk/2/18"). Przy czym organ pierwszej instancji omyłkowo wskazał w treści tego postanowienia, że błąd jest umiejscowiony w akapicie 5 na stronie 2, podczas gdy w rzeczywistości znajduje się na stronie 2, lecz w akapicie pierwszym, 5 wers. W ocenie skarżącej okoliczność, że organ w postanowieniu o sprostowaniu omyłkowo umiejscowił ww. omyłkę doprowadziło do sytuacji, w której ustalenie jego treści stało się niemożliwe. Z powyższym jednak nie sposób się zgodzić. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe. Za niezasadny bowiem należy uznać podnoszony w skardze zarzut art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na powołanie się przez organ egzekucyjny w swoim postanowieniu na zajęcie zabezpieczające innej wierzytelności pieniężnej, niż wskazana w treści zajęcia. Organ egzekucyjny wskazał właściwy numer zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym ([...]). Omyłkowo natomiast wskazał sygnaturę wyroku – I SAB/Bk 4/18, podczas gdy zajęcie dotyczyło wyroku o sygn. akt I SAB/Bk 2/18. W zaskarżonym postanowieniu wyjaśniono jednak, że błąd w podanej sygnaturze sądowej jest błędem pisarskim, podlegającym sprostowaniu na mocy art. 113 § 1 k.p.a., co też zostało uczynione postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] (k. 54-55). Błąd ten bez wątpienia pozostawał bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, wobec czego nie można mówić o naruszeniu przepisu art. art. 107 § 3 k.p.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego w jednakowej wysokości zasądzono na rzecz skarżącej trzema wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2018 r. o kolejnych sygnaturach: I SAB/Bk 2/18, I SAB/Bk 3/18 i I SAB/Bk 4/18. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy - organ egzekucyjny nie miał obowiązku wskazywania sygnatury wyroku w treści zawiadomienia o zajęciu, ponieważ zajęcie na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. dotyczy wszystkich wierzytelności, które zobowiązany posiada u dłużnika zajętej wierzytelności z jakiegokolwiek tytułu. Bez wątpienia prawidłowe uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie – zaprezentowanie procesu myślowego, jaki doprowadził organ administracji publicznej do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, jest bardzo istotne z punktu widzenia adresata tegoż rozstrzygnięcia, ponieważ tylko dzięki sporządzonemu uzasadnieniu jest on w stanie zrozumieć i zaakceptować wynikające z niego prawa bądź obowiązki. Sprostowanie omyłki, którego dokonał organ egzekucyjny było jednak sprostowaniem wady nieistotnej, nie wpływającej na podjęte rozstrzygnięcie. Nie miało znaczenia dla dokonanego zajęcia wierzytelności ani nie doprowadziło do zmiany treści merytorycznej orzeczenia, jego uzasadnienia, czy też ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Omyłka w oznaczeniu sygnatury wyroku nie miała również wpływu na prawidłowość dokonanego zajęcia zabezpieczającego, ponieważ na podstawie zawiadomienia wydanego w oparciu o przepisy art. 89 § 1 u.p.e.a. zajmuje się wierzytelności pieniężne zobowiązanego inne niż określone w art. 72- 85 u.p.e.a., które przysługują zobowiązanemu z różnych tytułów. Organ nie jest przy tym zobowiązany do wskazywania jaką wierzytelność zajmuje. Sprostowanie postanowienia nie było zmianą stanu faktycznego i nie miało wpływu na merytoryczne orzeczenie prostowanego postanowienia. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy - ekonomia procesowa nakazuje usuwanie prostych, oczywistych błędów, nie wpływających na treść rozstrzygnięcia w uproszczonym trybie sprostowania. Podanie nieprawidłowej sygnatury było bez wątpienia niedopatrzeniem organu pierwszej instancji, spowodowanym mnogością spraw z udziałem skarżącej, ale nie można przyjąć stanowiska, jakie stara się przeforsować strona skarżąca, że w jego wyniku treść wydanego rozstrzygnięta budzi wątpliwości. Wskazać w tym miejscu należy, że w przypadku wątpliwości co do przedmiotu rozstrzygnięcia, najistotniejsza jest sentencja decyzji. Sentencja decyzji musi zawierać rozstrzygnięcie - co do istoty - sprawy. Dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do przedmiotu rozstrzygnięcia, jego zakresu czy też praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2019 r., II SA/Kr 623/19, LEX nr 2736125). W przedmiotowej sprawie sprostowaniu podlegała jedynie sygnatura powołanego orzeczenia sądu. Nie można zatem uznać za trafiony zarzutu skarżącej i przyjąć, że błędne wskazanie położenia podlegających sprostowaniu słów, powinno doprowadzić do uznania dokonanego sprostowania za nieskuteczne, bowiem umożliwia ustalenie jego treści. Taki wniosek, jest w ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej, zbyt daleko idący, bowiem ww. sygnatura pozostaje bez wpływu na treść oraz zasadność przedmiotowego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe sąd uznał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego, utrzymujące ww. postanowienie o sprostowaniu w mocy, również jest rozstrzygnięciem prawidłowym, za niezasadne uznając podniesione zarzuty naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 w związku z art. 113 § 1 k.p.a. Z treści postanowienia wynika, że sygnatura wyroku jest wymieniona tylko jeden raz - na stronie drugiej tego postanowienia. Stąd też nie ma wątpliwości, w jakiej części postanowienia zamieszczona jest sygnatura wyroku sprostowana zaskarżonym postanowieniem. Analiza całokształtu sprawy wskazuje na nieistotność wspomnianej omyłki, polegającej na wpisaniu w postanowieniu organu pierwszej instancji w sygnaturze postępowania sądowego cyfry "4" zamiast "2" oraz omyłki polegającej na wskazaniu, położenia tej sygnatury. Granica dopuszczalności sprostowania nie została w niniejszej sprawie przekroczona. Odnosząc się do zarzutu, że organ egzekucyjny przekopiował treść uzasadnienia postanowienia nr [...] do innych postanowień wydanych tego samego dnia, należy wskazać, co słusznie uwypuklił DIAS w zaskarżonym postanowieniu, że strona wniosła w dniu [...] lipca 2019 r. trzy skargi na zajęcia zabezpieczające innych wierzytelności pieniężnych, dokonane zawiadomieniami z dnia [...] czerwca 2019 r. o numerach: [...]. W sprawie czynności dokonanej zawiadomieniem nr [...] nie została wniesiona do sądu skarga na postanowienie organu drugiej instancji, natomiast w sprawie czynności prowadzonej na podstawie zawiadomienia nr [...] jest skierowana odrębna skarga na postanowienie organu drugiej instancji. Skargi na czynności zabezpieczające były jednakowej treści, oprócz zarzutu naruszenia art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. z uwagi na nieprawidłowe określenie sygnatury postępowania sądowego, który był zgłoszony jedynie w skardze na zajęcie nr [...]. Stąd też naturalną konsekwencją jest jednakowa treść wydanych postanowień, ponieważ organ odnosił się do zarzutów o tożsamej treści zgłoszonych we wszystkich tych skargach, a zatem niedorzeczna by była ich odmienna ocena przez ten organ i właśnie w takiej sytuacji można by rozważać naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, wyrażonej w art. 8 k.p.a. Reasumując, sąd w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się sygnalizowanych w skardze naruszeń przepisów prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.