I SA/Bk 657/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] ustalającą A. K. i K. K. wysokość podatku rolnego za 2016 r. w kwocie 11 zł, ze względu na nieuznanie przez organ wydzierżawienia spornych nieruchomości Pani T. M. C. Zdaniem organu Skarżący nadal pozostają podatnikami podatku rolnego. Z decyzją nie zgodził się K. K. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu zarzucił Kolegium nie uchylenie decyzji Wójta w zakresie podatku rolnego z tytułu działek oddanych w dzierżawę o pow. 0,7550 ha i zgłoszonych do Urzędu Gminy jako wydzierżawione przez współwłaścicielkę A. K. pobierającą rentę rodzinną. Wg skarżącego podatek powinna płacić ta osoba, która grunty użytkuje. Zdaniem Skarżącego artykuł regulujący jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Skarżący podał, że uzasadnienie przekaże w następnym piśmie. W uzasadnieniu podał orzeczenia odnoszące się do ubezpieczenia w KRUS oraz do art. 32 Konstytucji RP. Dołączył także szereg załączników mających potwierdzać stanowisko strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując swoje stanowisko, wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia podmiotowości prawnopodatkowej K. K. i A. K. w stosunku do gruntów ornych o pow. 0,7550 ha oddanych w dzierżawę siostrze T. M. C., co według Skarżącego powinno skutkować przeniesieniem obowiązku podatkowego w podatku rolnym na dzierżawcę na mocy art. 3 ust. 3 ustawy o podatku rolnym, zgodnie z którym jeżeli grunty gospodarstwa rolnego zostały w całości lub w części wydzierżawione na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych, podatnikiem podatku rolnego jest dzierżawca. Wyjaśnić należy, na co słusznie wskazuje organ, że przez umowę dzierżawy zawartą stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników należy rozumieć umowę, o której mowa w art 28 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, zgodnie z brzmieniem którego uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego i nie prowadzi działu specjalnego, nie licząc gruntów wydzierżawionych na podstawie umowy pisemnej zawartej co najmniej na 10 lat i zgłoszonej do ewidencji gruntów i budynków osobie niebędącej: małżonkiem emeryta lub rencisty oraz jego zstępnym bądź pasierbem, osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym, jak też małżonkiem tych osób. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, nie doszło jednak do zawarcia umowy dzierżawy stosownie do przepisów ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, gdyż skarżący K. K. oraz A. K. takiej umowy zawrzeć nie mogą, ponieważ nie są ani emerytami, ani rencistami w rozumieniu tej ustawy. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 601/06 cyt.: "Umowa dzierżawy zatem, stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, jest zawierana wyłącznie pomiędzy podmiotami wymienionymi w tych przepisach, w świetle których wydzierżawiającym zawsze pozostaje emeryt lub rencista. Wydzierżawiający to emeryt lub rencista w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Nie znajduje uzasadnienia prawnego przekonanie, że wydzierżawiającym może być każdy, kto ma gospodarstwo rolne, nie zaś wyłącznie emeryt lub rencista rolniczy". Z akt sprawy wynika, iż zgodnie z umową dzierżawy z dnia 28 lipca 2003r. K. K. działając w imieniu własnym oraz małoletniej wówczas córki A. K. oddał w dzierżawę T. M. C. na czas nieokreślony działki o nr [...] i [...] o pow. 0,755 ha położone w Ś. Powyższa umowa została następnie potwierdzona w aneksie z dnia 24 listopada 2009r., w którym oprócz tego określono czas trwania umowy dzierżawy do dnia 31 grudnia 2019r. z możliwością przedłużenia na czas nieokreślony. W aktach sprawy znajduję się również decyzja ZUS w Z. z dnia [...] czerwca 2000r. o waloryzacji renty przyznanej na rzecz A. K. na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych a także zaświadczenie z ZUS Inspektorat w Ł. z dnia [...] października 2014r. nr [...] potwierdzające, że Pani A. K. przysługuje prawo do renty rodzinnej od 1 grudnia 1995r. do 30 września 2015r. oraz, że z tego tytułu została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego. Podnoszone przez skarżącego okoliczności pobierania najpierw przez niego jako opiekuna prawnego córki a następnie przez córkę A. K. renty rodzinnej wypłacanej przez ZUS na podstawie przepisów ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, (t.j. Dz. U. z 2015 r. póz. 748 z późn. zm.), pozostaje jednak bez znaczenia dla obowiązku podatkowego w podatku rolnym bowiem, nie można uznać A. K. za rencistkę rolniczą w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wydzierżawiający to emeryt lub rencista w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, dlatego też wypłata renty rodzinnej na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie pozwala na przejście obowiązku podatkowego w podatku rolnym na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o podatku rolnym ( por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2015r., sygn. akt I SA/Rz 268/15 dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) Ponadto Pani A. K. w dalszym ciągu pozostaje właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 1,24 ha fizycznych, przeliczeniowych 1.0320 ha, co także nie pozwala na stwierdzenie, że zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników zaprzestała działalności rolniczej. Ani K. K. ani jego córka A. K., nie są emerytami lub rencistami rolniczymi i z tych względów, wskazane przez skarżącego umowy dzierżawy, nie są umowami zawartymi stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, a zatem prawidłowym jest stwierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw prawnych do przeniesienia obowiązku podatkowego na dzierżawcę lub inne podmioty faktycznie użytkujące grunt. Skład Sądu nie podziela stanowiska skarżącego co do niezgodności z zasadą równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) art. 3 ust. 3 ustawy o podatku rolnym. Skarżący wyjaśnił, że ustawa dzieli wydzierżawiających na dwie kategorie osób (podmiotów) inaczej opodatkowane, a to, zdaniem Skarżącego, narusza zasadę równości wobec prawa. Należy mieć jednak na uwadze, że zapis art. 32 Konstytucji RP korzysta z domniemania konstytucyjności, ponadto zasada równości wobec prawa odnosi się do poszczególnych grup i osób mieszczących się w danej grupie a nie pojedynczych podmiotów. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji.