I SA/Bk 666/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, pełnomocnik A. K. wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci niemożności prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, z której dochodów skarżąca utrzymuje gospodarstwo domowe. Ponadto cofnięcie zezwoleń w przypadku małej miejscowości spowoduje utratę klientów, których zaufanie trudno będzie w przyszłości odbudować. Skarżąca nie naruszyła przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a więc nie było podstaw do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej: "p.p.s.a."), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie jej ochroną tymczasową. Niewątpliwie wykonanie zaskarżonej do Sądu decyzji, zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Trzeba jednak podkreślić, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje tak daleko idące skutki, jak przewiduje to strona, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, w tym przede wszystkim informacji wskazujących na rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, strukturę sprzedaży towarów, wysokość uzyskiwanych dochodów. Sąd nie ma wiedzy, jak kształtuje się sytuacja finansowa strony skarżącej. Strona nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji cofającej zezwolenia na sprzedaż alkoholu przekreśli możliwość dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i spowoduje skutek w postaci jej zakończenia. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę. Wskazać przy tym trzeba, że mimo zaprzestania sprzedaży alkoholu, skarżąca prowadząc sklep spożywczo-przemysłowy, ma możliwość dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży innych produktów. Reasumując należy uznać, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie decyzji wyrządzi jej znaczne szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przeświadczenie o nieprawidłowości decyzji. Należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o udzielnie ochrony tymczasowej Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceniając wagę postawionych w skardze zarzutów, Sąd dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.