I SA/Bk 724/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2016 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za okresy I-III 2013 r. oraz VII-XII 2013 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za okresy I-III 2013 r. oraz VII-XII 2013 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. Pełnomocnik powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, poprzez możliwą egzekucję należności objętych decyzją, której dotyczył wniosek o przywróceniu terminu oraz na zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków, które mogą być konsekwencją tejże egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za okresy I-III 2013 r. oraz VII-XII 2013 r. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.