I SA/Bk 727/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 oddala skargę Wnioskiem z dnia 2 lutego 2015 r. J. B. (dalej powoływany także jako: "Skarżący"), na podstawie art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) wystąpił o uzupełnienie decyzji podatkowej Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...], w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia co do opodatkowania bądź odmowy opodatkowania gruntów znajdujących się posiadaniu samoistnym Skarżącego, a będących własnością innych osób i podmiotów prawnych. Burmistrza S., postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...], odmówił dokonania uzupełnienia decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016. W uzasadnieniu postanowienia, po przytoczeniu treści art. 213 § 1 o.p. organ stwierdził, że decyzja z [...] lutego 2016 r. zawiera kompletne rozstrzygnięcie. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., zarzucając naruszenie art. 217 § 2 o.p., poprzez brak sporządzenia uzasadnienie faktycznego wykazującego, że decyzja podatkowa Burmistrza S. z [...] lutego 2016 r. była kompletna, tj. obejmowała swym rozstrzygnięciem (pozytywnym lub negatywnym) wszystkie działki zgłoszone przez podatnika do opodatkowania, w tym grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego podatnika na zasadzie posiadania samoistnego. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że regulacja art. 213 § 1 o.p. dotyczy tylko takich wad decyzji, które są nieistotne, bo nie dają podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji. Naprawianie wad istotnych następuje w trybie środków zaskarżenia: zwyczajnym i nadzwyczajnym. Burmistrz S. w decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. wyliczył podatek od nieruchomości (wskazano powierzchnię mieszkalną budynku), podatek rolny (wskazano powierzchnię gruntów rolnych) i podatek leśny (wskazano powierzchnię lasów). W uzasadnieniu wyjaśniono jakie przedmioty i dlaczego zostały objęte opodatkowaniem. W ocenie podatnika, w rozstrzygnięciu zabrakło stwierdzenia, co do opodatkowania lub odmowy opodatkowania gruntów znajdujących się w jego posiadaniu. Zdaniem Kolegium żądanie takie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż dotyka kwestii merytorycznych, a nie braków formalnych w podjętym rozstrzygnięciu. Z wyliczenia zawartego w uzasadnieniu decyzji wymiarowej wynika, które i dlaczego nieruchomości zostały ujęte do opodatkowania. W przypadku, gdy strona nie zgadza się z dokonanym obliczeniem podatku winna takie argumenty przedstawić w odwołaniu od decyzji. Ponieważ decyzja Burmistrza S. jest kompletna, zawiera wszystkie elementy, w tym zawiera rozstrzygnięcie co do osoby podatnika, wobec której było prowadzone postępowanie oraz co do przedmiotów opodatkowania, zatem nie ma podstaw do uzupełnienia decyzji co do jej rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium zaskarżone postanowienie posiada uzasadnienie wystarczające w kwestii odmowy uzupełnienia decyzji. Wskazano jaki przepis reguluje instytucje uzupełnienia i jak należy go odczytywać. Postanowienie jest czytelne, pomimo tego, że z redakcji jednego ze zdań wynika, że jest ono jest niedokończone. Brak ten nie wpływa jednak na zrozumienie treści postanowienia. Na powyższe postanowienie Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając obrazę: 1) art. 213 § 1 o.p. przez niezasadne uznanie, że sporna decyzja Burmistrza S. była kompletna co do rozstrzygnięcia, mimo iż faktem bezspornym była, że nie objęła wszystkich gruntów zgłoszonych w drodze informacji podatkowej przez podatnika do opodatkowania, 2) art. 215 § 1 o.p. wskutek niezwrócenia zaskarżonego postanowienia Burmistrza S. do uzupełnienia jednego ze zdań (kwestionowanych w zażaleniu), mimo iż jak stwierdza SKO: "rzeczywiście jest ono jest niedokończone", 3) art. 240 § 1 pkt 4 o.p. przez brak ingerencji z urzędu w postępowanie podatkowe, w ramach którego podatkiem od nieruchomości zgłoszonych przez Skarżącego do opodatkowania obciążono Państwo B. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza S., usunięcie w ramach art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszeń prawa do jakich doszło przy wymiarze podatku od nieruchomości dla Państwa B., rozpoznanie niniejszej skargi łącznie ze skargą na decyzję ustalającą dla podatnika Skarżącego łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. oraz zasądzenie od SKO w B. zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 8 marca 2017 r. Skarżący przedstawił argumentację podważającą rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 213 § 1 o.p., na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie, strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Wady orzeczeń administracyjnych dzieli się na wady istotne i nieistotne. Usunięcie wad istotnych następuje w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych lub nadzwyczajnych) oraz środków nadzoru. Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji (sprostowania, uzupełnienia, wykładni treści orzeczenia). Konstrukcja trybów usuwania wad istotnych oraz nieistotnych oparta jest na zasadzie niekonkurencyjności (wyłączności). Niewątpliwie art. 213 § 1 o.p. dotyczy wyłącznie usuwania wad nieistotnych (a więc takich, które nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji). Tryb ich usuwania polega na dodaniu brakujących elementów lub nadaniu im poprawnego brzmienia. Ten tryb nie może zatem zastąpić weryfikacji decyzji, jak również nie może być zastępowany trybem weryfikacyjnym. W orzecznictwie podkreśla się, że w art. 213 § 1 o.p. ustawodawca określił zakres uzupełnienia decyzji, wskazując wprost jakie elementy decyzji mogą być uzupełnione. Uzupełnienie dotyczyć może następujących elementów decyzji: 1) rozstrzygnięcia (wymienione w art. 210 § 1 pkt 5 o.p.), 2) pouczenie strony o trybie odwoławczym (wymienione w art. 210 § 1 pkt 7 o.p.), 3) pouczenie strony o możliwości wniesienia powództwa cywilnego lub skargi do sądu administracyjnego (wymienione w art. 210 § 2 o.p.). Tylko te elementy decyzji mogą być przedmiotem uzupełnienia, nie może ono zatem dotyczyć innych elementów wymienionych w art. 210 o.p., w tym uzasadnienia faktycznego i prawnego. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2013 r. sygn. I SA/Gl 1198/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W literaturze przyjmuje się, że uzupełnienie co do rozstrzygnięcia dotyczy wyłącznie do braków decyzji polegających na niezałatwieniu sprawy w całości. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w istocie częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2004 r., III SA 708/03, LEX nr 147331). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, niewątpliwie rację ma Kolegium, że podnoszone przez Skarżącego we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. okoliczności nie mogą stanowić uzasadnionej podstawy uzupełnienia decyzji w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w sprawie nie możemy mówić o braku w całości lub w części rozstrzygnięcia, kwalifikującego się do uzupełnienia w trybie art. 213 § 1 o.p., bowiem decyzja Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2016 r. jest kompletna. W decyzji tej, organ I instancji ustalił Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 r. z tytułu gruntów stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu samoistnym bądź zależnym Skarżącego, a położonych na obszarze właściwości miejscowej organu podatkowego. Podnoszona przez Skarżącego kwestia nie ujęcia w decyzji wymiarowej działek Państwa B. oraz działki o nr [...], które według oświadczenia Skarżącego znajdują się w jego posiadaniu samoistnym, jak też zasadności uznania Skarżącego za podatnika odnośnie działek nr [...], nie może być przedmiotem oceny zgodności z prawem wydanych w sprawie postanowień na podstawie art. 213 § 1 o.p. Zarzuty nie ujęcia wszystkich przedmiotów opodatkowania w decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r., bądź ujęcia ich w zbyt szerokim zakresie odnoszą się do merytorycznej prawidłowości decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. i nie mogą być skutecznie zgłaszane we wniosku o uzupełnienie decyzji. Zarzuty te Skarżący powinien był podnosić w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., a nie we wniosku o uzupełnienie tejże decyzji. W ramach postępowania w trybie z art. 213 § 1 o.p. nie można żądać od organu rozszerzenia zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia (objęcia decyzją wymiarową nowych przedmiotów opodatkowania). Dodatkowo trzeba zauważyć, że tut. Sąd rozstrzygał analogiczną sprawę ze skargi Skarżącego dotyczącą uzupełnienia decyzji Burmistrza S. dotyczącej ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. I SA/Bk 832/15 oddalono skargę. Zawarte tam stanowisko dotyczące wykładni art. 213 § 1 o.p. należy w pełni podzielić. Należy zgodzić się z SKO w B., że uchybienie postanowienia Burmistrza S. z dnia [...] marca 2016 r. polegające na niedokończeniu jednego ze zdań nie dawało podstaw do jego uchylenia. Pomimo tego braku treść postanowienia jest zrozumiała i nie budzi wątpliwości. Organ wyjaśnił przyczyny odmowy uzupełnienia decyzji. Postanowienie zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 217 o.p. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).