I SA/Bk 73/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Markowski, Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant U. Zajko, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi A S.A. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz A S.A. [...] kwotę 12.557,00 (słownie: dwanaście tysięcy pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, A S.A. [...] w B., wnioskiem z dnia 2 grudnia 2003 r. zwróciły się do Wójta Gminy B. o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości w kwocie 534.130,60 zł nienależnie zapłaconego od października 2001 r. do grudnia 2003 roku. Wójt Gminy B., decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., powołując przepisy art. 207 i 210 w zw. z art. 73 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), odmówił A S.A. [...] w B. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie 534.130,60 zł za lata od października 2001 do grudnia 2003 roku. W uzasadnieniu podał, jako bezsporne, że opodatkowane nieruchomości Skarbu Państwa o powierzchni 69,6727 ha są w wieczystym użytkowaniu strony. Organ stwierdził, że nie mógł przyjąć, iż posiadaczem nieruchomości jest inna jednostka A P. L. K. S.A., bowiem nie przedłożono ważnej prawnie umowy z właścicielem gruntu – Skarbem Państwa. Organ uznał, że podatek deklarowany i płacony przez stronę w latach 2001 – 2003 był podatkiem należnym i brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty. Będące w posiadaniu strony grunty Skarbu Państwa nie korzystały też ze zwolnienia od podatku od nieruchomości z mocy przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odwołując się od powyższej decyzji w imieniu strony jej pełnomocnik – radca prawny M. S. zarzucała, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 3 ust. 1 pkt 4a oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wskazywała, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 4a wyżej powołanej ustawy pozwala na przyjęcie, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest każdy posiadacz nieruchomości Skarbu Państwa i bez znaczenia jest czy w posiadanie został wprowadzony przez właściciela czy też inną osobę. Do końca 2002 roku podobną regulację zawierał przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ponieważ strona nie władała faktycznie gruntami Skarbu Państwa, lecz inna jednostka organizacyjna A – P. L. K. S.A. w W., przeto brak było podstaw do przyjęcia, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest strona postępowania. Ponadto, zdaniem autorki odwołania, nastąpiło naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a do końca 2002 r. art. 7 pkt 4 ustawy. Ustawa zwalnia od podatku nieruchomości przeznaczone na cele realizacji zadań publicznego transportu kolejowego. Zdaniem strony, zwolnienia nie tracą nieruchomości, na których jedynie czasowo zostaje zawieszony publiczny transport kolejowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego oddanie przez stronę opodatkowanej nieruchomości dalszemu posiadaczowi nie zmienia faktu, że osoba, z którą zawarta została umowa wieczystego użytkowania nie straciła posiadania rzeczy w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, a tym samym jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Ponadto, przepisy art. 7 ust. 1 pkt 4 (w latach 2001 – 2002) oraz art. 7 ust. 2 pkt 1 (rok 2003) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uzależniały zwolnienie podatkowe od faktu wykorzystywania budowli i zajętych pod nie gruntów na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Krajowe przewozy osób i rzeczy zostały na opodatkowanych nieruchomościach czasowo zawieszone i dlatego brak było podstaw do przyjęcia, że korzystały one ze zwolnienia podatkowego. Skarżąc powyższą decyzję, pełnomocnik procesowy strony powtórzyła zarzuty zgłaszane w postępowaniu odwoławczym i argumenty na ich poparcie. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko reprezentowane w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zagadnienie opodatkowania podatkiem od nieruchomości w latach 2001 – 2003 regulowała ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.). Przepisy tej ustawy zawierające normy materialno-prawne, winne być interpretowane i stosowane dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym. Przepisy dotyczące postępowania podatkowego zawarte były w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 127 Ordynacji podatkowej – postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że organy administracyjne obu instancji dokonują samodzielnej oceny zebranych w sprawie dowodów i podejmują rozstrzygnięcie sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie zażądał od strony umowy, na mocy której nastąpiło przeniesienie posiadania będących przedmiotem opodatkowania nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi A. W przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych brak było przedmiotowej umowy. Tak samo brak było dowodu o czasowym zawieszeniu krajowych przewozów osób i rzeczy. Brak dowodów w sprawie na powyższe okoliczności uniemożliwiają prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca w postępowaniu odwoławczym nie zgadzała się z oceną powyższych okoliczności przyjętych do rozstrzygnięcia sprawy przez Wójta Gminy B. Pomimo braku dowodów organ odwoławczy podzielił ocenę dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przepisy art. 122 Ordynacji podatkowej nakładają na podatkowe organy administracyjne obu instancji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie można zgodzić się z wykonaniem wyżej podanego obowiązku w sytuacji, gdy nie zebrane zostały w sprawie dowody mające zasadnicze znaczenie i pozwalające na prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za uzasadnioną i stosując przepisy art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł po myśli przepisów art. 200 i 205 § 1 wyżej powołanej ustawy.