I SA/Bk 745/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. – A. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu cła oddala skargę W dniu [...] listopada 2013 r. A. Z. (dalej także jako "Skarżący"), działając przez przedstawiciela, zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci mieszaniny skroplonych węglowodorów gazowych zaklasyfikowany do kodu CN 2711 12 97 ze stawką celną 0,7%. Zgłoszenie celne SAD nr [...] zostało przyjęte przez organ celny, a dane w nim zawarte stanowiły podstawę do objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz pozostałych należności przywozowych. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r. Skarżący wystąpił o sprostowanie ww. zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru. W uzasadnieniu wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2016 r. sygn. C-286/15, dotyczący klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych i stwierdził, że wyrób akcyzowy objęty powyższym zgłoszeniem celnym powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 2711 90 00 ze stawką 0%. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. odmówił sprostowania ww. zgłoszenia celnego z uwagi na upływ terminu określonego w art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. L 269, s. 1) - dalej w skrócie: "UKC". W złożonym od tej decyzji odwołaniu, Skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 173 ust. 1 UKC i art. 65 ust. 7 Prawa celnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wyniku bezzasadnej odmowy dokonania sprostowania zgłoszenia celnego; – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej w skrócie "o.p."), poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie dokonania sprostowania zgłoszenia celnego. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w związku ze złożeniem w dniu 15 listopada 2013 r. zgłoszenia celnego powstał dług celny. Następnie przytoczył treść art. 173 ust. 3 UKC oraz art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE z dnia 29.12.2015 r. L 343, s. 558) i stwierdził, że w sprawie zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny w dniu [...] listopada 2013 r., a towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Trzyletni termin określony w powyższym przepisie upłynął zatem z dniem [...] listopada 2016 r. Wniosek o korektę zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie złożony w dniu [...] listopada 2016 r. wymagał uzupełnienia o podpis, a zatem w podstawowym zakresie. Brak ten został ostatecznie uzupełniony w dniu [...] listopada 2017 r., tj. w dniu przekazania urzędowi wniosku uzupełnionego o podpis. Organ wyjaśnił, że przepis art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/2447 określa czynność, jaką organ celny może podjąć w danych okolicznościach faktycznych, od której zależy ewentualne dalsze prowadzenie postępowania. Nakłada ponadto na organ zakaz podejmowania określonej w tym przepisie czynności po upływie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem wniesienie prawidłowego wniosku po upływie trzech lat od daty złożenia zgłoszenia celnego uzasadniało wydanie decyzji o odmowie jego sprostowania bez rozpoznawania, czy istotnie zachodziły wskazane we wniosku okoliczności uzasadniające zmianę klasyfikacji zgłoszonego towaru. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu, że na podstawie art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, obowiązującego w momencie złożenia zgłoszenia celnego, organ celny powinien przeprowadzić weryfikację tego zgłoszenia celem sprawdzenia poprawności danych w nim zawartych, organ stwierdził, że inicjatywa poddania towaru sprawdzeniu, celem dokonania prawidłowego zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu należy do zgłaszającego. To zgłaszający jest odpowiedzialny za prawidłowość składanego w urzędzie celnym zgłoszenia, co wynikało z art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.). Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: – art. 173 ust. 3 UKC, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku bezzasadnej odmowy dokonania sprostowania zgłoszenia celnego; – art. 22 UKC w zw. z art. 12 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przekazanie przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji nastąpiło po upływie terminu do żądania sprostowania zgłoszenia celnego; – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie dokonania sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu cła. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jak też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zmiana zasad kwalifikowania mieszanin węglowodorów gazowych wypełnia dyspozycję art. 173 ust. 3 UKC. Dodał, że to organy powinny na podstawie art. 68 obowiązującego w 2013 r. Wspólnotowego Kodeksu Celnego przeprowadzić weryfikację zgłoszenia celnego, pod kątem poprawności danych w nim zawartych, w tym zasadności zakwalifikowania do danego kodu CN i zasadności zapłaty cła. Skarżący twierdzi, że organ dokonał błędnej wykładni art. 12 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, który nie ma zastosowania w sprawie z uwagi na to, że brak podpisu nie może być traktowany jako "informacje", które są niezbędne do wydania decyzji. W ocenie Skarżącego zastosowanie powinny mieć przepisy o.p. dotyczące uzupełniania braków formalnych, a skutkiem uzupełnienia braków formalnych jest to, że pismo zostaje przyjęte w pierwotnym terminie wniesienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sporu jest to, czy w okolicznościach sprawy nastąpił upływ terminu, po którym nie jest możliwe sprostowanie zgłoszenia celnego. W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii, jakie przepisy znajdują zastosowanie w sprawie. Okoliczności sprawy są bowiem takie, że zgłoszenie celne zostało złożone w dniu [...] listopada 2013 r., tj. kiedy obowiązywały przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z dniem 1 maja 2016 r. weszło w natomiast życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny Kodeks Celny. W ocenie Sądu organy celne prawidłowo przyjęły, że wobec braku przepisów przejściowych do oceny zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie przepisów nowych stosuje się przepisy materialnoprawne obowiązujące w dacie tych zdarzeń, zaś przepisy proceduralne mają zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie. Przepisy w przedmiocie procedury stosowania zgłoszenia celnego są przepisami o charakterze proceduralnym, w związku z tym w tym zakresie znalazł zastosowanie unijny kodeks celny. Zgodnie z art. 173 UKC: 1. zgłaszający, na wniosek, za zgodą organu celnego może po przyjęciu zgłoszenia celnego sprostować jedną lub kilka jego danych. Sprostowanie nie może powodować, że zgłoszenie celne będzie dotyczyć towarów innych niż te, których dotyczyło pierwotnie. 2. Sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne: a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów; b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym; c) zwolniły towary. 3. Na wniosek zgłaszającego, w terminie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, można wyrazić zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, co umożliwi zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, jeżeli organ celny stwierdza, że wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych informacji, żąda od wnioskodawcy dostarczenia tych informacji w rozsądnym terminie, który nie powinien przekraczać 30 dni. Przepis art. 12 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi natomiast, że datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub - w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego zgodnie z ust. 2 - data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji. W sprawie ustalono, że zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny w dniu [...] listopada 2013 r., a towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Należało więc przyjąć, że trzyletni termin upłynął z dniem [...] listopada 2016 r. Wprawdzie wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego został przez Skarżącego złożony w dniu [...] listopada 2016 r. (data wpływu do organu [...] listopada 2016 r.), tym niemniej wymagał uzupełnienia w zakresie podpisu. Brak ten został ostatecznie uzupełniony, w trybie art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, w dniu 17 listopada 2017 r., tj. w dniu przekazania urzędowi wniosku uzupełnionego o podpis i to ta data jest w świetle art. 12 ust. 3 ww. rozporządzenia wykonawczego datą przyjęcia wniosku. W kontrolowanej sprawie złożenie wniosku o sprostowanie miało zatem miejsce z przekroczeniem 3-letniego terminu od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. Nie budzi zaś wątpliwości, że wniesienie wniosku po upływie trzech lat od daty złożenia zgłoszenia celnego uzasadniało odmowę jego sprostowania. Pozbawione podstaw są twierdzenia o naruszeniu wymienionych przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 i konieczności zastosowania przepisów o.p. dotyczących uzupełniania braków formalnych, jak też zarzut naruszenia art. 22 UKC w zw. z art. 12 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że przekazanie przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji nastąpiło po upływie terminu do żądania sprostowania zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1880 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Z regulacji tej wynika, że w postępowaniu w sprawach celnych nie ma zastosowania tryb usuwania braków formalnych podania przewidziany w art. 169 § 1 o.p. Z woli ustawodawcy tryb ten ma być stosowany jedynie w postępowaniu odwoławczym. Tym samym zasadne jest stanowisko organu, że przy przyjmowaniu wniosku o wydanie decyzji w sprawach celnych obowiązują zasady postępowania określone w art. 12 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447. Należy również zgodzić się z organem, że nie podpisanie wniosku o sprostowanie zgłoszenia celnego powoduje, że taki wniosek nie zawiera wszystkich informacji niezbędnych do wydania decyzji, co uzasadnia wdrożenie trybu uzupełniania wymaganych informacji przewidzianego w art. 12 ust. 2 ww. aktu unijnego. Brak ten został uzupełniony przez Skarżącego w powyższym trybie w dniu [...] listopada 2017 r., tj. po terminie w którym można dokonać sprostowania zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru. W świetle powyższego uzasadnionych podstaw nie znalazł zrzut naruszenia art. 173 ust. 3 UKC. Organy miały zatem podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku złożonego w tej sprawie przez Skarżącego. Na uwzględnienie nie zasługują ponadto argumenty, zgodnie z którymi – jak twierdzi Skarżący – organy celne, po złożeniu przez niego zgłoszenia celnego powinny przeprowadzić jego weryfikację celem sprawdzenia poprawności zawartych w nim danych, w tym zasadność zakwalifikowania towaru do kodu CN i zasadność zapłaty cła. Sąd zauważa, że przepis art. 117 Wspólnotowego Kodeksu Celnego obowiązujący w dacie złożenia tego zgłoszenia stanowił, że organy celne, w celu zweryfikowania prawdziwości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym, mogą: a) skontrolować zgłoszenie i wszystkie dokumenty towarzyszące zgłoszeniu; b) zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów; c) przeprowadzić rewizję towarów; d) pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji towarów. Powyższy przepis przyznawał więc organom uprawnienie do weryfikacji zgłoszenia celnego, co nie oznacza, że organy były zobowiązane do kontroli prawidłowości każdego zgłoszenia ani też, że nastąpiło przeniesienie odpowiedzialności ze zgłaszającego na organ za prawidłowość zgłoszenia celnego. Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów, a przedłożone w postępowaniu sądowym przez stronę skarżącą dokumenty nie prowadzą, zdaniem Sądu, skutecznie do podważenia prawidłowości ustaleń i słuszności oceny dowodów dokonanej przez organy obu instancji. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Postępowanie organów odpowiadało zatem wymogom stawianym przez przepisy art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. W tych okolicznościach, uznając działanie organu za zgodne z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.