I SA/Bk 851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 października 2015 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej p o s t a n a w i a: 1. uchylić zaskarżone postanowienie z dnia 14 października 2015 r. w sprawie I SA/Bk 851/15; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 3. zwrócić Dyrektorowi P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych. Postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 851/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] ustalającej J. A. nienależnie pobrane płatności z tytułu renty strukturalnej w kwocie ponad 158.000 zł. Zdaniem Sądu kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji, wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Wskazał przy tym, że istnieje potencjalna możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków w postaci konieczności zadłużenia się Skarżącego, celem spłaty przynajmniej części należności. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. zarzucając m.in. naruszenie art. 61 § 3, art. 106 § 5 i 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji Skarżący dokonał dobrowolnego zwrotu kwoty 126.115,94 zł zaś pozostała do zwrotu kwota 29 718,70 zł została, na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. rozłożona na raty. Skarżący w dniu 1 września 2015 r. wpłacił kwotę 2314,80 zł tytułem pierwszej raty zaległości. W świetle powyższego, błędne było stanowisko Sądu, co do wysokości kwoty jaką Skarżący były zobowiązany zwrócić, jak również łączącej się z tym potencjalnej konieczności zadłużenia się w celu dokonania spłaty. Ponadto, wobec rozłożenia na raty niespłaconej części należności, niedopuszczalne stało się doprowadzenie w trybie egzekucji do wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wymagalności objętej nią należności. Wskazując na powyższe, organ wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co w konsekwencji uzasadniało w tej sprawie skorzystanie przez tut. Sąd z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może je uchylić i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (zob. art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - w dalszej części powoływanej w skrócie "p.p.s.a.". Zgodzić się należy z organem, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na ujawnione przez organ w zażaleniu okoliczności w postaci dobrowolnej spłaty większej części zadłużenia przez Skarżącego oraz rozłożenia na raty pozostałej części zadłużenia, nie zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przede wszystkim należy, że w związku z rozłożeniem Skarżącemu na raty zaległości pozostałej do spłaty, decyzja ustalająca Skarżącemu nienależnie pobrane płatności z tytułu renty strukturalnej nie może być przymusowo wykonana w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem nie istnieje realne zagrożenie jej wykonania, wbrew woli Skarżącego. Jednocześnie okoliczność dobrowolnej spłaty kwoty ponad 126.000 zł oraz rozłożenie na raty pozostałej części zadłużenia i jego regularna spłata przez Skarżącego, wskazują że sytuacja finansowa i majątkowa Skarżącego nie jest na tyle zła, aby nie mógł on dobrowolnie spłacić pozostałego zadłużenia wynikającego z zaskarżonej decyzji. Tym samym, stwierdził należało, że Skarżący nie wykazał, aby względem jego osoby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a., bowiem w sytuacji nieprzesyłania akt sprawy wraz z zażaleniem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i uwzględnienia zażalenia przez sąd I instancji, wnoszący zażalenie nie ma obowiązku uiszczania wpisu.