I SA/Bk 86/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej oddala skargę. A. P., dalej powoływany jako Skarżący, w dniu 9 września 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w A. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej. Weryfikując wniosek, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. ustalił, że Skarżący nie ukończył 55 lat. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], odmówił przyznania Skarżącemu renty strukturalnej. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, wskazał, że szczegółowe zasady i warunki przyznawania rent strukturalnych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty Strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 109, poz. 750 ze zm., dalej powoływane w skrócie jako rozporządzenie w sprawie rent strukturalnych). Zgodnie z § 4 pkt 1-4 w/w rozporządzenia rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli łącznie spełnia on następujące warunki: – ukończył 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty; – prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i w okresie ostatnich 10 lat podlegał przez okres co najmniej 5 lat ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, – w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu i nie posiadał zaległości w opłacaniu należności z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników, – został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Skarżący nie spełniał wszystkich wskazanych warunków, albowiem nie ukończył 55 lat. Jak wynika z dowodu osobistego Skarżącego, którego kopia znajduje się w aktach sprawy, Skarżący urodził się w dniu [...] czerwca 1956 r. a zatem 55 lat ukończy dopiero [...] czerwca 2011 r. Tym samym, organ I instancji, zasadnie odmówił Skarżącemu przyznania renty strukturalnej. Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący i w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze wniósł o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji, ewentualnie jej uchylenia lub zmiany z urzędu. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszeni zasady praworządności i interesu skarżącego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organy w sprawie rozpoznawały wniosek Skarżącego o przyznanie renty strukturalnej z naruszeniem przepisów k.p.a., regulujących terminy na załatwienie sprawy. Ponadto, organy mimo ustawowego obowiązku nie wyznaczyły Skarżącemu terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a. Zdaniem Skarżącego, organy błędnie zastosowały przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie rent strukturalnych, albowiem te nie wskazuje na jakim etapie postępowania producent rolny musi mieć ukończone 55 lat. Podkreślił, że przepis § 17 ust. 3 w/w rozporządzenia nie stanowi przesłanek materialnoprawnych warunkujących przyznanie renty, a określa jedynie proces prawidłowego przebiegu postępowania o przyznanie renty strukturalnej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w Ł. Z treści decyzji organów administracyjnych obu instancji niewątpliwie wynika, iż podstawą do odmowy przyznania Skarżącemu renty strukturalnej było niespełnienie podstawowej przesłanki jej przyznania, jaką jest osiągnięcie przez wnioskodawcę wieku 55 lat. Fakt ten był bezsporny pomiędzy stronami niniejszego postępowania, albowiem jak wynika z treści kserokopii dowodu osobistego Skarżący urodził się w dniu [...] czerwca 1956 r. a zatem 55 lat ukończył dopiero [...] czerwca 2011 r. Zatem zarówno na etapie składania wniosku jak również wydawania decyzji przez organy obu instancji Skarżący nie miał ukończonych 55 lat życia. Rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną, prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym, który spełnia łącznie szereg ściśle określonych w rozporządzeniu warunków. Zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych warunki te muszą być spełnione łącznie. Jednym z tych warunków, stosownie do § 4 pkt 1 jest ukończenie przez producenta rolnego wieku 55 lat, lecz nie osiągnięcie wieku emerytalnego i nie posiadanie ustalonego prawa do emerytury lub renty. Niespełnienie powyższego warunku, stosownie do § 19 ust. 4 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych, obliguje organ do odmowy przyznania renty strukturalnej. Jednocześnie podkreślić należy, iż stosownie do § 17 ust. 1 i 3 w/w rozporządzenia postępowanie w sprawie przyznania renty strukturalnej wszczyna się na pisemny wniosek rolnika, który powinien być złożony po ukończeniu przez rolnika 55 lat, jednak nie później niż na 12 miesięcy przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Mając na uwadze powyższe przepisy zgodzić się należy z organami obu instancji, iż brak wymaganego wieku u Skarżącego, na etapie rozpoznawania wniosku, obligował organy do odmowy przyznania mu renty strukturalnej. Błędne jest stanowisko strony Skarżącej, iż warunek ukończenia 55 lat producent rolny może spełnić także później - do dnia wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR postanowienia. Przepisy § 19 rozporządzenia w sprawie rent strukturalnych regulują proces weryfikacji wniosku i sposób zakończenia takiej weryfikacji, zaś § 19a w/w rozporządzenia określa terminy oraz kolejne czynności związane z obsługą pozytywnie zweryfikowanych wniosków o przyznanie renty strukturalnej, w szczególności organy przyznają poszczególnym wnioskom punkty, zabezpieczają środki pieniężne, czy też kolejność przysługiwania rent w poszczególnych województwach. Tym samym brak pozytywnej weryfikacji wniosku o przyznanie renty strukturalnej na podstawie § 19 w/w rozporządzenia skutkuje odmową przyznania renty i zakończeniem postępowania, które nie przechodzi na dalszy etap, szczegółowo opisany w § 19 a i nast. rozporządzenia. Podobnie należało ocenić zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia prawa procesowego, w szczególności zbyt opieszałego rozpoznawania wniosku oraz nie poinformowanie Skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), organ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Skarżący w toku postępowania nie zgłosił żądania czynnego udziału w sprawie, dlatego też organy nie miały obowiązku stosować w sprawie art. 10 k.p.a. i wyznaczać Skarżącemu termin do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia terminu załatwienia sprawy, podkreślić należy, iż w trakcie postępowania organ występował do Skarżącego o usunięcie braków formalnych wniosku, a zatem terminy na załatwienie sprawy, określone w art. 35 § 3 k.p.a. uległy wydłużeniu stosownie do art. 35 § 5 k.p.a. Jednocześnie Skarżący nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy miała okoliczność wydania przez organ I instancji decyzji z uchybieniem terminu do załatwienia sprawy. Podkreślić należy, że jedynie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może uzasadniać ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem Sądu orzekające w tej sprawie organy podjęły niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W świetle powyższego Sąd za bezzasadne uznał wszystkie podniesione w skardze zarzuty i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.