I SA/Bk 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.),, sędzia WSA Andrzej Melezini, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] września 2016 r. odmawiające E. W. zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2016. Z zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że Skarżący złożył w dniu [...] marca 2016 r. w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na 2016 r., w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) do działek rolnych o łącznej powierzchni 17,84 ha. W dniu [...] września 2016 r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd kwestii spornych dotyczących działki nr [...], obręb Z., gm. N. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. odmówił zawieszenia postępowania, ponieważ kwestie które będą rozstrzygane w postępowaniach sądowych dotyczą własności działki wskazanej przez stronę i nie mają znaczenia w przedmiocie przyznawania przedmiotowych płatności. W zaskarżonym do Sądu postanowieniu, Dyrektor Oddziału ARiMR podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji. Wskazał przy tym, że zgodnie z art. 98 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Następnie, odwołując się do zasad przyznawania płatności wynikających z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku poz. 1551 ze zm.) wyraził pogląd, że dla przyznania płatności istotne jest czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem (przy spełnieniu pozostałych wymogów kwalifikacyjnych), nie musi on natomiast wykazywać, że przysługuje mu prawo do tego gruntu. Tak bowiem, jak posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego do gruntu rolnego zgłoszonego we wniosku nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, tak i niedysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy. Wobec powyższego organ nie uwzględnił zażalenia Skarżącego. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Z jej treści wynika, że strona zarzuca: wadliwą ocenę materiału dowodowego odnoszącą się do faktycznego posiadacza i użytkownika działki nr [...]; naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 Kpa w zw. z art. 336-345 Kc poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia sprawy przez sądy powszechne; błędną interpretację faktów dotyczących sporu sądowego, jakoby dotyczył tylko prawa własności do tej działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo zinterpretował art. 97§ 1 pkt 4 kpa w kontekście przesłanek wynikających z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1551 ze zmianami). Sąd, po rozpoznaniu skargi podzielił stanowisko organów obu instancji, iż nie zachodzi w sprawie potrzeba zawieszenia postępowania z powodu nierozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżący we wniosku o zawieszenie postepowania i w dalszych pismach wskazywał, iż toczące się postępowania sądowe ( cywilne i karne) przesądzą, kto jest właścicielem spornej działki, a także czy umowa sprzedaży działki oznaczonej nr [...] jest dotknięta wadą nieważności. Okoliczności te, zdaniem Sądu, nie mają waloru zagadnienia wstępnego, bez rozpoznania którego niemożliwe jest zakończenia postępowania administracyjnego – zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony. Analiza przepisów prawa materialnego, które będą miały zastosowanie w przypadku merytorycznego rozpoznawania wniosku skarżącego o dopłaty sprowadza się do czynienia ustaleń, kto faktycznie posiada grunt objęty wnioskiem, czy prowadzi na nim działalność rolniczą i czy czyni to z zamiarem wykonywania tego dla siebie. Wynika to z istoty płatności unijnych, których celem jest udzielanie pomocy tylko tym podmiotom, które faktycznie użytkują grunt rolny( por. wyrok NSA z 13.12.20078 r , II GSK 260/07). Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku jest istnienie dobrej lub złej wiary, tytuł prawny do nieruchomości i jego rodzaj, ważność czynności prawnej obejmującej przeniesienie własności nieruchomości. Ponieważ toczące się postępowania sądowe cywilne i karne - z uwagi na ich przedmiot - nie pozostają w jakimkolwiek związku z kwestią badania przesłanek wynikających z ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie istnieje zagadnienie wstępne od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie głównej. A skoro tak, niezasadne było domaganie się od organu zawieszenia postępowania. Sąd nie dopatrzył się w procedowaniu organów naruszenia przepisów kodeksu cywilnego ani też błędnej interpretacji faktów. Wywody organu II instancji dotyczące posiadania rzeczy i rodzaju władztwa nad rzeczą, zawarte w odpowiedzi na skargę są poprawne, poparte zostały orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego i zbędne jest ponowne przytaczanie. W całości Sąd traktuje je jak własne. Sąd nie dopatrzył się także błędnej interpretacji faktów. Ustalenia organów opierają się bowiem na wyjaśnieniach i danych wskazanych przez samego skarżącego w jego pismach i one stanowią podstawę do określenia co jest przedmiotem postępowania sądowego. Reasumując Sąd uznał skargę za niezasadną i z mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.-