I SA/Bk 91/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oraz odsetek za zwłokę od zaliczek kwartalnych na ten podatek p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. oraz odsetek za zwłokę od zaliczek kwartalnych na ten podatek, pełnomocnik M. S. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że z uwagi na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego skarżący zmuszony byłby w celu wykonania decyzji, do niezwłocznej wyprzedaży części swojego majątku. Wiązałoby się to z niebezpieczeństwem poniesienia przez podatnika znacznej szkody w postaci utraty zgromadzonych dóbr. Konieczność sprzedaży składników majątku przesądzi o zbyciu poniżej jego wartości rynkowej (konieczność bezzwłocznego znalezienia kupca). Pełnomocnik podniósł ponadto, że z uwagi na obciążenie kredytem zaciągniętym na zakup nieruchomości w kwocie 1.374.000 zł, zabezpieczonym hipoteką, skarżący nie ma możliwości zaciągnięcia kredytu lub pożyczki, wobec braku dalszej zdolności kredytowej. Do wniosku dołączono kserokopię umowy kredytowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. W przedmiotowej sprawie określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., zaś wartość przedmiotu zaskarżenia sprawy wynosi 20.454 zł. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku toczy się również sprawa, dotycząca rozliczenia skarżącemu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. (I SA/Bk 90/14), gdzie wartość przedmiotu zaskarżenia sprawy wynosi 14.836 zł. Zdaniem Sądu kwoty do zapłaty wynikające z przedmiotowych decyzji, wskazują na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona uprawdopodobniła, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Istnieje bowiem potencjalna możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków w postaci sprzedaży części posiadanego majątku poniżej jego wartości rynkowej. Na skarżącym ciąży ponadto zobowiązanie kredytowe na kwotę 1.374.000 zł. Kredyt w takiej wysokości został udzielony na okres od 4 lutego 2010 r. do 1 stycznia 2035 r. Jego spłata została zabezpieczona m.in. hipoteką na nieruchomości, której zakup miał zostać sfinansowany ze środków pochodzących z tego kredytu. Powyższe wskazuje, że skarżący ma ograniczone możliwości zaciągnięcia kolejnych zobowiązań kredytowych. W związku z powyższym za uzasadnione Sąd uznał udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.