I SA/Bk 92/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe P. W. A. Sp. z o.o. w B. w podatku od towarów i usług za niektóre okresy 2008 r. i 2009 r., odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. , T. M. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe P. W. A. Sp. z o.o. w B. w podatku od towarów i usług za niektóre okresy 2008 r. i 2009 r. w łącznej kwocie 367.670 zł, odsetki za zwłokę od tych zaległości (na dzień wydania skarżonego rozstrzygnięcia) w kwocie 237.751 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 29.598,71 zł, wnioskując jednocześnie o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Skarżący wskazał, że nie dysponuje oraz nie jest w stanie zgromadzić kwoty ponad 500.000 zł (wysokość zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami i kosztami egzekucji), nie posiada również przedmiotów, które mógłby zbyć celem zaspokojenia tych należności. Wnioskodawca nie mógł przewidzieć konieczności zapłaty zobowiązań P. W. A. Sp. z o.o. w B., gdyż było mu wiadome, że spółka ta posiada majątek wystarczający do zaspokojenia zobowiązań. W tej sytuacji skutki ewentualnej egzekucji (sprzedaż poszczególnych składników majątku) byłyby nieodwracalne (k. 3 - 5). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże § 3 tego uregulowania stanowi, iż po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub powrót do stanu pierwotnego. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe w łącznej kwocie przekraczającej 630.000 zł (wraz z odsetkami i kosztami egzekucji). Nałożony na wnioskodawcę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia, co do zasady są odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Zdaniem Sądu, kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby ze znacznym nakładem środków. W związku z powyższym Sąd uznał za zasadne udzielić T. M. R. ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i 5 u.p.p.s.a.