I SA/Bk 982/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty renty strukturalnej w części postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę A. K. (dalej powoływana także jako Skarżąca) na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie zawieszenia wypłaty renty strukturalnej w części. W dniu 29 kwietnia 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej k. 24 akt) Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie. W uzasadnieniu wskazała, że nie była obecna na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. z uwagi na swój wiek oraz znaczną odległość od sądu. O wyniku rozprawy dowiedziała się telefonicznie w dniu 22 kwietnia 2016 r. telefonując do Sądu. Podkreśliła, że była przeświadczona, że wyrok zostanie jej doręczony, że będzie znała jego treść i uzasadnienie. Powyższe okoliczności, w ocenie Skarżącej świadczą o braku winy w niezłożeniu wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) - w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Ostatnim dniem terminu, w którym strona skarżąca mogła skutecznie złożyć wniosek o uzasadnienie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie był 20 kwietnia 2016 r. W ocenie Sądu bezzasadne jest żądanie Skarżącej dotyczące przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia. W tym miejscu podkreślić należy, iż w aspekcie art. 86 i 87 p.p.s.a., warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona nie jest obowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy wystarczy bowiem uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, Skarżąca nie uprawdopodobniła, że niedochowanie terminu było przez nią niezawinione. Nie ulega wątpliwości, iż od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Powszechnie przyjmuje się, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego, sygn. akt. II UKN 667/98, opubl. OSNP-wkł. 1999/8/6; wyrok NSA O/Z w Katowicach z dnia 28 grudnia 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1781/99, opubl. w bazie orzecznictwa LEX nr 47160). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, Skarżąca nie dołożyła wymaganej, w tego typu sytuacjach, miary staranności. Wskazać przede wszystkim należy, iż Skarżąca została skutecznie zawiadomiona o terminie rozprawy w dniu 23 marca 2016 r. (k. 17 akt), w którym to zawiadomieniu wyraźnie wskazano, że jej obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i niestawiennictwo strony nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Dodatkowo, powyższe zawiadomienie zawierało szczegółowe pouczenie o zasadach sporządzania uzasadnień wyroków przez sądy administracyjne, zarówno w sytuacji oddalenie skargi jak i jej uwzględnienia. Tym samym Skarżąca została pouczona w jakim terminie powinna złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, w sytuacji oddalenia skargi. Podnoszone przez Skarżącą okoliczności, w szczególności wiek oraz znaczna odległość miejsca zamieszkania od siedziby Sądu nie mogą stanowić okoliczności uniemożliwiających złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w ustawowym terminie. Jak wskazano powyżej, obecność Skarżącej na rozprawie nie była obowiązkowa i nie wstrzymywało to rozpoznania sprawy, jednakże skoro Skarżąca nie stawiła się na rozprawie to powinna dochować niezbędnej staranności i w terminie 7 dni dowiedzieć się, chociażby telefonicznie, o rodzaju zapadłego orzeczenia oraz złożyć ewentualny wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Tymczasem Skarżąca zatelefonowała do Sądu dopiero, jak sama twierdzi 22 kwietnia 2016 r., a zatem po upływie ustawowego terminu na złożenie wniosku o sporządzenie i uzasadnienie wyroku. Takie postępowanie Skarżącej nie może świadczyć, że należycie dbała o własne interesy, nie może również stanowić usprawiedliwienia nie złożenia w terminie wniosku o uzasadnienie i doręczenie wyroku oddalającego skargę. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 i art. 141 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.