I SA/Bk 99/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 r. p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi. W piśmie z 11 lutego 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik E. A. M. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2008 r. Jako przyczynę nie złożenia skargi w terminie wskazano uchybienia proceduralne organu, połączone z niestarannością Poczty Polskiej, co spowodowało, że skarżąca nie wiedziała o wydaniu decyzji. We wniosku podniesiono m.in., że skarżąca nie otrzymała żadnych powiadomień o awizowaniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Żadne z nich nie zostało umieszczone w skrzynce oddawczej, co częściowo wynika z treści adnotacji. Awizo z 14 grudnia 2012 r. miało być pozostawione na drzwiach mieszkania skarżącej. Z pisma nie wynika zaś, w jakim miejscu miało być pozostawione awizo z 21 grudnia 2012 r. Strona przedłożyła kopię zawiadomienia o załatwieniu reklamacji usług Poczty Polskiej. Zauważyła, że z pisma tego wynika, że listonosz pozostawił zawiadomienie o próbie doręczenia w drzwiach mieszkania skarżącej, z pominięciem oddawczej skrzynki pocztowej. Pełnomocnik zwrócił również uwagę na niewyczerpanie trybu z art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - nie były podejmowane próby doręczenia sąsiadom. Jego zdaniem Poczta Polska nie wykluczyła prawdopodobieństwa zaistnienia sytuacji opisanej w piśmie reklamacyjnym. Pełnomocnik wskazał ponadto, że o fakcie wydania decyzji przez organ odwoławczy dowiedział się wraz ze skarżącą 5 lutego 2013 r., kiedy to udał się do siedziby organu celem zapoznania się z aktami sprawy. Wizyta w siedzibie organu była efektem doręczenia skarżącej w tym samym dniu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy(, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - w dalszej części powoływanej w skrócie "u.p.p.s.a." - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia wniosku w tej kwestii, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest również łączne spełnienie następujących przesłanek. Mianowicie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (jeżeli wniosek dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia skargi należy go złożyć za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi). Nadto strona ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1-4 u.p.p.s.a.). Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że został on złożony w terminie. Strona dowiedziała się o wydaniu decyzji i zapoznała się z jej treścią 5 lutego 2013 r., tj. w dniu powzięcia informacji o zastosowaniu wobec niej środka egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności wynikającej z przedmiotowej decyzji. Wniosek został natomiast złożony 11 lutego 2013 r. Dokonano ponadto czynności w postaci złożenia skargi. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej wskazuje również na brak jej winy w uchybieniu terminu i daje podstawę do jego przywrócenia. Świadczą o tym twierdzenia o nie otrzymaniu żadnego z dwóch zawiadomień o awizowaniu przez Pocztę Polską przesyłki listowej zawierającej zaskarżoną decyzję. Na tę okoliczność strona zareklamowała u operatora pocztowego usługę doręczenia. W piśmie z 5 marca 2013 r. Poczta Polska wprawdzie nie uwzględniła tej reklamacji, poinformowała jednak, że z uwagi na sposób doręczenia zawiadomień bez uzyskiwania potwierdzenia odbioru, nie ma możliwości w chwili obecnej bezspornego potwierdzenia faktu ich doręczenia, a także wskazania osób lub okoliczności, które wpłynęły na zaistnienie ewentualnych nieprawidłowości skutkujących ich niedoręczeniem. Ponadto z pisma tego wynika, że listonosz wyjaśnił, iż zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki pozostawił w drzwiach domu. Skarżąca tymczasem posiada skrzynkę oddawczą i jak twierdzi nie spodziewa się korespondencji w żadnym innym miejscu. Powyższe w wystarczający sposób uprawdopodobnia brak winy w uchybieniu przedmiotowego terminu. Uprawdopodobnienie jest zaś środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem, który nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, zawiadomienie o pozostawaniu pisma u operatora pocztowego umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Skoro skarżąca wskazuje, że posiada skrzynkę oddawczą, to mogła oczekiwać, że wszelka korespondencja do niej kierowana zostania tam pozostawiona w razie nieobecności w miejscu zamieszkania jej i domowników. Sąd uznał zatem za wystarczająco uprawdopodobnione, że niedochowanie terminu do złożenia skargi było przez stronę niezawinione. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepis art. 86 § 1 u.p.p.s.a.