I SAB/Bk 1/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. w przedmiocie bezczynności Dyrektora Izby Celnej w B. w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...].07.2005 r. organ podatkowy odmówi Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Nissan [...], w kwocie 2.690,00 zł. Następnie Skarżący złożył do organ podatkowego drugiej instancji odwołanie od tej decyzji ponownie żądając zwrotu niesłusznie pobranego podatku akcyzowego. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania wydał w dniu [...].10.2005 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Skarżący wywiódł skargę na ww. decyzję do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem sygn. akt l SA/Bk 356/05 z dnia 13.12.2005 r. odrzucił skargę z powodu niewniesienia wpisu sądowego w kwocie 108,00 zł. Następnie w dniu [...]. 04.2007 r. Skarżący złożył wniosek o zwrot pobranej akcyzy od samochodu marki Nissan [...], w kwocie 2.690,00 zł. Naczelnik Urzędu Celnego w B. pismem z dnia 17.05.2007 r. wezwał wnioskodawcę do wypowiedzenia się w sprawie kwalifikacji prawnej przedmiotowego wniosku, tj. czy przedmiotowe podanie "należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji". Pismem z dnia [...].05.2007 r. Skarżący ponowił żądanie zwrotu podatku akcyzowego rozszerzając o odszkodowanie za nielegalne przetrzymywanie pieniędzy za nielegalną akcyzę. Dyrektor Izby Celnej w B. po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] kwietnia 2007r. (przekazanego do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej w B. wraz z aktami sprawy w dniu [...].05.2007r.) postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2007 r. zdecydował o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w B. nr [...] z dnia [...].10.2005 r. Organ podatkowy z uwagi na szczególny charakter sprawy oraz przedłużający się termin wprowadzenia uregulowań prawnych określających zasady zwrotu części podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego w dniu [..].07.2007 r. powiadomił stronę o przedłużeniu postępowania do dnia [...].08.2007 r. i w dniu [...].08.2007 r. powiadomił o przedłużeniu postępowania podatkowego do dnia [..].10.2007 r. Skarżący w dniu [...].08.2007 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (data przekazania pozwu do organu podatkowego – [...].08.2007 r.) pozew przeciwko Izbie Celnej w B. żądając wyznaczenia terminu sprawy i powiadomienie stron postępowania. Skarżący zarzucił zaniedbania, odwlekanie i celowe działanie prowadzące do zaniechania zwrotu nielegalnej akcyzy. Skarżący uzasadnia swój pozew tym, iż zgodnie z art. 139 § 1 oraz art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie powinno być zakończone 10.06.2007 r. Odpowiadając na skargę organ podatkowy zauważył, iż Skarżący nie wyczerpał administracyjnego toku postępowania w sprawie ponaglenia organu do załatwienia sprawy we właściwym terminie. Ponadto organ szeroko uzasadnił przyczyny wyznaczania kolejnych terminów załatwienia sprawy. Organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi lub ewentualnie jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta, sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności wydawanych aktów z przepisami prawa, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność oznaczony jest w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 powołanej ustawy. Skarga ta może być wniesiona w wyniku nie wydania przez organ w określonym przepisami terminie: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dodatkowo do wniesienia skargi na bezczynność konieczne jest spełnienie warunku zawartego w treści art. 52 § 1 ustawy stanowiącego, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Treść § 2 omawianego przepisu wyjaśnia, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. W tym stanie prawnym uznać należy, iż skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku winien wyczerpać środki prawne przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Otóż zgodnie z art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Zgodnie zaś z art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dodatkowo zasadne jest zwrócenie uwagi na to, że samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do Sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Wobec treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest bowiem od rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponaglenie to winno być załatwione, stosownie do art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od daty jego wniesienia (postanowienie NSA z dnia 14.02.2006 r., sygn. akt I FSK 588/05, LEX nr 193106). W niniejszej sprawie powyższy warunek ten nie został spełniony. Skarga na bezczynność została złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pomimo, iż Skarżący w ogóle nie skorzystał z administracyjnego trybu ponaglenia administracji skarbowej. W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, iż wymóg art. 52 § 1 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został w konkretnej sprawie spełniony, albowiem w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie ponaglające nie zostało wszczęte. Niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi sądowej – środka zaskarżenia (ponaglenia organu podatkowego) w postępowaniu podatkowym, skutkuje natomiast niedopuszczalnością skargi. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez zachowania środków zaskarżenia w postępowaniu podatkowym była zatem niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.