I SAB/Bk 1/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. N. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w B. w związku z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie wartości celnej sprowadzonego z USA samochodu osobowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] lutego 2008 r., w której określono Pani I. D. N. kwotę długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, od sprowadzonego przez stronę z USA samochodu osobowego marki [...]. Po rozpoznaniu skargi na w/w decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z 8 października 2008 r., I SA/Bk 261/08, dostrzegając naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.") - uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej. W związku z powyższym, prawomocnym wyrokiem Sądu, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] stycznia 2009 r. Nr [...], uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] lutego 2008 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, zawierając jednocześnie wskazania, co do dalszego postępowania dowodowego w sprawie. W dniu 3 marca 2009 r. Pani I. D. N. złożyła do tut. Sądu za pośrednictwem organu, skargę-zażalenie "na postępowanie Izby Celnej oraz Urzędu Celnego w B. w związku z postępowaniem celnym sygn. akt I SA/Bk 261/08", prosząc o interwencję w sprawie. Skarżąca podniosła, że mimo otrzymania prawomocnego wyroku WSA, Izba Celna od października 2008 r. do stycznia 2009 r. nic nie zrobiła w jej sprawie. Skarżąca dopiero 16 stycznia 2009 r. otrzymała decyzję Dyrektora Izby Celnej w B., na mocy której sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a.") skargę (w tym także skargę na bezczynność, dop. Sądu) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Sąd pragnie zwrócić przy tym uwagę na treść art. 141 § 1 o.p., zgodnie z którym - na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie. Dopiero złożenie przez stronę ponaglenia i rozpoznania tego ponaglenia przez organ wyższego stopnia, spełnia warunek wyczerpania środków zaskarżenia i jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do Sądu administracyjnego skargi na bezczynność (zob. np. wyrok NSA z 14 lutego 2006 r. I FSK 588/05 LEX nr 193106) W związku z tym, że w niniejszej sprawie, przed wniesieniem skargi do Sądu, Skarżąca nie złożyła takiego ponaglenia należy uznać, że skarga na bezczynność złożona została bez wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia. Dlatego też skarga ta, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. jak w sentencji.